() Cadeautjesverslaafd
Als we mekaar uitpakken
na het praten,
wordt het stil.
Sterven onze woorden,
in elkaar.
En keer op keer is het als
een nieuw geschenk,
waar we als kleine kinderen
gulzig naar grijpen,
van o’s en a’s vergezeld.
We schenken parfum
van de zachtste geuren,
we smaken elkaar als de
zoetste chocola,
we schitteren als de
helderste juwelen,
het post-grunge-tijdperk
onze taal.
En we blijven geven
omdat we
graag overladen.
We hebben een geschiedenis,
maar geen verleden.
Het is geen keuze,
we zijn
cadeautjesverslaafd.
#Henri A.
-
In oorlog vervagen de grenzen. Toch blijft ieder mens een stem hebben — een fluistering, een schreeuw, een gebed, hoop. Kind Kleine handen...
-
Soms is het kil in het hoofd zoals in deze hemelhoge kerk die tot de wolken reikt. Galmen mijn woorden tegen de steunbogen en sterven uit op...
-
Leonard Nolens is niet meer... Tien jaar geleden maakte Dimitri Van Zeebroeck dit korte, prachtige portret...