een eenzame sneeuwvlok neerglijdt,
traag, sloom, futloos, nog even
aarzelend en dan zonder verdere zucht
oplost in een donkere stroom
en meegevoerd naar de nacht,
zo verdween jij. Stil, onverwacht.
#HenriA
-
430 woorden | Leestijd: 2 minuten Ik heb het gehad met de boutade dat sport niets met politiek te maken heeft. En omgekeerd. In een ideale, ... -
In oorlog vervagen de grenzen. Toch blijft ieder mens een stem hebben — een fluistering, een schreeuw, een gebed, hoop. Kind Kleine handen... -
Soms is het kil in het hoofd zoals in deze hemelhoge kerk die tot de wolken reikt. Galmen mijn woorden tegen de steunbogen en sterven uit op...