Soms is het kil in het hoofd
zoals in deze hemelhoge kerk
die tot de wolken reikt.
Galmen mijn woorden tegen
de steunbogen en sterven
uit op een Mariabeeld.
Wat geeft troost op bange dagen
een lach, een schouder,
een knipoog van
een veel te stille God.
Niet elk lijf is altijd
een kathedraal,
een tempel of een bedevaartsoord
waar je de dag overheen kan plooien.
#HenriA
-
430 woorden | Leestijd: 2 minuten Ik heb het gehad met de boutade dat sport niets met politiek te maken heeft. En omgekeerd. In een ideale, ... -
In oorlog vervagen de grenzen. Toch blijft ieder mens een stem hebben — een fluistering, een schreeuw, een gebed, hoop. Kind Kleine handen... -
Het veld is eindelijk omgeploegd. Het onkruid ligt onder de zoden te versterven. Ook de polder is stil. Nu kunnen wij eindelijk met kleren a...