Soms is het kil in het hoofd
zoals in deze hemelhoge kerk
die tot de wolken reikt.
Galmen mijn woorden tegen
de steunbogen en sterven
uit op een Mariabeeld.
Wat geeft troost op bange dagen
een lach, een schouder,
een knipoog van
een veel te stille God.
Niet elk lijf is altijd
een kathedraal,
een tempel of een bedevaartsoord
waar je de dag overheen kan plooien.
#HenriA
() Leonard Nolens (11.04.1947 - 26.12.2025)
Leonard Nolens is niet meer...
Tien jaar geleden maakte Dimitri Van Zeebroeck dit korte, prachtige portret...
Tien jaar geleden maakte Dimitri Van Zeebroeck dit korte, prachtige portret...
() Haiku’s met stemmen uit Gaza
In oorlog vervagen de grenzen.
Toch blijft ieder mens een stem hebben —
een fluistering, een schreeuw, een gebed, hoop.
Kind
Kleine handen beven,
een vlieger zonder touw stijgt
in een lucht vol echo’s.
Moeder
In scherven van glas
houd ik jouw naam vast als brood,
voor warmte in kou.
Vader
Armen leeg van jou,
ik vertel zacht verhalen
aan de sterrenlucht.
Ooggetuige
Straat zonder stemmen,
stof bedekt de voetsporen,
tijd lijkt stil te staan.
Op pad zonder eind,
ik draag de sleutel van thuis
die geen deur meer vindt.
Soldaat
In het donker wacht
de trekker onder mijn vinger —
stilte weegt zwaarder.
Politicus
Woorden als stenen,
vergaderzalen vol storm,
geen kind hoort ons meer.
Buitenlander
Beelden op mijn scherm,
tranen druppelen ver weg —
machteloos kijk ik.
Hoop
Tussen puin groeit gras,
een vogel tilt zijn vleugels —
morgen vindt een pad.
Kind
Kleine handen beven,
een vlieger zonder touw stijgt
in een lucht vol echo’s.
Moeder
In scherven van glas
houd ik jouw naam vast als brood,
voor warmte in kou.
Vader
Armen leeg van jou,
ik vertel zacht verhalen
aan de sterrenlucht.
Ooggetuige
Straat zonder stemmen,
stof bedekt de voetsporen,
tijd lijkt stil te staan.
Vluchteling
Op pad zonder eind,
ik draag de sleutel van thuis
die geen deur meer vindt.
Soldaat
In het donker wacht
de trekker onder mijn vinger —
stilte weegt zwaarder.
Politicus
Woorden als stenen,
vergaderzalen vol storm,
geen kind hoort ons meer.
Buitenlander
Beelden op mijn scherm,
tranen druppelen ver weg —
machteloos kijk ik.
Hoop
Tussen puin groeit gras,
een vogel tilt zijn vleugels —
morgen vindt een pad.
#HenriA
() Column – En dat de beste moge winnen!
430 woorden | Leestijd: 2 minuten
Ik heb het gehad met de boutade dat sport niets met politiek te maken heeft. En omgekeerd. In een ideale, vredevolle en geweldloze wereld zou dit een vanzelfsprekendheid zijn. Maar we leven niet in een ideale, vredevolle en geweldloze wereld. Gisteren niet, vandaag niet en waarschijnlijk morgen en alle dagen erna ook niet…
Alles in de topsport is politiek. De grote sportbonden, organisatoren en teams – is het nu wielrennen, voetbal, atletiek of modderworstellen – schuiven het argument van het omgekeerde maar al te graag naar voor als het in hun kraam past. Lees: als er geld, véél geld mee gemoeid is… Maar -spoileralert- het zijn die sportbonden zelf die de politiek in huis gehaald hebben.
De Olympische spelen naar je land halen? Zonder politiek gelobby en een héle grote zak goudstuivers mag je ervan blijven dromen. Een WK voetbal in een bedenkelijke golfstaat organiseren? Geen probleem voor de FIFA! De lamentabele mensenrechten, persvrijheid en positie van de vrouw ten spijt. Een WK wielrennen in een Afrikaans land uitrollen? Geen vuiltje aan de lucht voor de UCI! De dictatuur, de folteringen en onderdrukkingen schuiven we even aan de kant. En wie betaalt het loon van halfgod Tadej, denk je? Inderdaad, één of andere sjeik van een olieland dat een loopje met vanalles-en-nog-wat-en-te-veel-om-op-te-noemen neemt. En zo kan ik nog tig voorbeelden geven. Van hoe bonden, organisatoren en sporters aanschurken tegen de centen van regimes van bedenkelijk politiek allooi.
Er bestaan twee woorden voor. Het omfloerste begrip sportwashing. Of de onomwonden term hypocrisie. Het eigen blazoen oppoetsen en op het einde van de rit verandert er voor de bevolking in de betrokken landen… niets! Behalve de getallen op de bankrekening van enkele gegadigden.
Of nu actueel, de Vuelta. Israel Premier-Tech dat al twee jaar rustig mee blijft peddelen in het peloton en nu “plots” tegen een bataljon Palestijnse vlaggenzwaaiende Basken botst. Want de Basken, die weten wat het is om gebombardeerd en onderdrukt te worden. En voor een keer gebruikt de man/vrouw uit de straat de sport om een standpunt aan "de politiek" duidelijk te maken. In plaats van een vazal van "de politiek" te zijn. En dan staan de koersbobo’s -en bij uitbreiding de goegemeente- op hun achterste trappers en schreeuwt men moord en brand. Want politiek en sport, dat zijn toch twee gescheiden werelden!
Ben ik tegen de koers? Nee, integendeel. Ben ik tegen voetbal, de Olympische spelen of eender welke andere sport? Het boeit me minder, maar alle vertier verdient zijn plaats. Brood en spelen, weet je wel… Maar draai dan niet rond de (geld)pot en zeg dan ook waar het op staat. Als gastland, als organisator, als sporter, als commentator of als supporter.
En dat de beste moge winnen!
#HenriA
() Blijven
Als het blijft,
is het liefde.
Als het eindigt,
is het een liefdesverhaal.
Als het nooit begint,
is het poëzie.
#HenriA
is het liefde.
Als het eindigt,
is het een liefdesverhaal.
Als het nooit begint,
is het poëzie.
#HenriA
() Het Veld
Het veld is eindelijk omgeploegd.
Het onkruid ligt onder de zoden
te versterven.
Ook de polder is stil.
Nu kunnen wij eindelijk
met kleren aan
het bed ingaan.
Zo helemaal
onder de lakens
en warmen aan elkaar.
We weten zo weinig.
te versterven.
Ook de polder is stil.
Nu kunnen wij eindelijk
met kleren aan
het bed ingaan.
Zo helemaal
onder de lakens
en warmen aan elkaar.
We weten zo weinig.
Gelukkig maar.
#HenriA
()
We hebben de wind in de rug
We zien het aan de rook die niet in kringen
Maar in een diagonale lijn
Het vuur in de tuin verlaat
Vlammen komen het best tot hun
Recht als het donker is
Zoals de tuin dat doet in de lente
En de schemerlichten aan de muur
Ik heb niets opgeofferd
Ik heb niemand opgeofferd
Ik heb enkel het vuur aangestoken
Als een stille getuige met mezelf
We hebben de wind in de rug
De zachte avondzucht
Die de vuurkring opnieuw
Z’n adem geeft
#HenriA
We zien het aan de rook die niet in kringen
Maar in een diagonale lijn
Het vuur in de tuin verlaat
Vlammen komen het best tot hun
Recht als het donker is
Zoals de tuin dat doet in de lente
En de schemerlichten aan de muur
Ik heb niets opgeofferd
Ik heb niemand opgeofferd
Ik heb enkel het vuur aangestoken
Als een stille getuige met mezelf
We hebben de wind in de rug
De zachte avondzucht
Die de vuurkring opnieuw
Z’n adem geeft
#HenriA
() Meer grijs!
Deze column gaat over nuance. Of beter: het gebrek aan nuance. Het reduceren van complexe situaties tot of zwart of wit. We houden immers niet van grijs (niemand wil een grijze muis zijn). Maar een mening zonder grijs is een oordeel. En oordelen zijn altijd schadelijk. Voor alle betrokken partijen. En dit mag stoppen.
Zo ook de vraag "verkrachting of geen verkrachting?" We missen gedifferentieerde woorden zoals "bijna", "beetje", “ongepast”, “schaamte”, “inzicht” en "soms" om nuances beter te communiceren. Meer nog, je mag ze zelfs niet in het debat brengen. Het wordt niet getolereerd.
Het is toch duidelijk dat er een verschil is tussen enerzijds een stomdronken student die een andere stomdronken student tegenkomt en mee naar huis neemt voor seks, en anderzijds twee studenten waarbij de ene meer dronken is en gedwongen wordt door de andere. Of bijvoorbeeld ook: gedrogeerd of afgeperst worden voor seks is toch iets anders dan een problematische situatie op de werkvloer zonder harde dwang maar met machtsongelijkheid. Of trekken we alles over dezelfde lijn als het vooral anderen aangaat en we met ons oordeel klaar staan? Als je bijvoorbeeld allebei door drank en drugs niet goed meer weet wat je aan het doen bent? Of als je elkaar verkeerd begrijpt? Alsof we allemaal zo een asceten zijn of experten in communicatie!
Intenties, ervaring, meegaandheid, verzet en de onmogelijkheid om verzet te geven zijn belangrijke aspecten die niet genegeerd mogen worden. Het reduceren van alles tot "verkrachting of niet" maakt een leerproces onmogelijk. Hoe kunnen we jongeren (en bij uitbreiding iedereen) weerbaarder en empathischer maken, dingen leren bespreekbaar maken als we hen niet leren dat zulke situaties kunnen voorkomen en dat ze een actieve rol kunnen hebben? Moeten hebben! In ieders belang.
Communicatie in zulke situaties moet geleerd worden, en ook weigeren, neen zeggen moet je leren. Als jongere, als volwassene. Maar stop alsjeblieft met dat katholieke schuld en boete gedoe. Voor gevallen zoals recidive, harde dwang, intentionaliteit en geweld moet de wet ingrijpen. Hard ingrijpen! Maar bij verwarring, onervarenheid en onduidelijkheid moet er mildheid in het gesprek zitten. En dan heb ik het niet over de strafmaat. Daarvoor zijn er rechters. Het is niet aan mij om de juiste straf te bepalen. Maar ook niet, zeker niet, aan de publieke opinie. Want deze publieke opinie mag ook eens leren om te focussen op de lessen die erin zitten. En op het grijs.
Maar we moeten uit de dader-slachtoffer dichotomie geraken - de ongenuanceerde tweedeling zonder grijs om een situatie te beschrijven waarin er een duidelijke splitsing of tegenstelling is tussen twee zaken - om maatschappelijk vooruitgang te boeken. Dit is geen apologie, geen verontschuldiging, het wegwuiven of minimalisering van individuele ervaringen. Een slachtoffer dient erkend te worden. En een dader gewezen op z’n daden.
Tot slot, het zoeken naar de hardst mogelijke bestraffing leert mensen dat ze nooit iets mogen bekennen. Want was is dan nog “het nut” van context, zelfinzicht, spijt en schaamte? Voor dader. En slachtoffer. Is dat werkelijk wat we willen? Daarom vind ik het zeer ongepast om een oordeel te vellen over een individueel dossier zonder alle nuances te kennen. Hoe smeuïg het ook in “de krant” wordt uitgesmeerd. Hoe kan je nu alle nuances zien, tenzij je bijzonder dicht bij de situatie staat? Of laten we het over aan de Acids of de Lucie Baetens? Die de publieke opinie bespelen. Niet om bij te dragen aan een genuanceerd debat, maar omwille van persoonlijke verrijking. Van het eigen ego, het eigen BV-schap, de eigen likes of de eigen portefeuille.
Laten we een algemene inspanning vragen: praat met elkaar, leer wat toestemming geven betekent en geef dat door aan anderen. Luister naar elkaar als het misloopt. In plaats van blindelings de schandpaal op te blinken. Grijp in, maar vooral: zorg voor elkaar. En leer grijs te omarmen! In eer en geweten...
#HenriA
() Rust
Een pelgrim in het bos,
zoekt naar stilte en rust,
en bomen die luisteren.
Onder een oude eik,
rust zij in de schaduw stil,
van het omarmde jaar.
Langs kronkelende paden,
volgt zij verder het zachte licht
en haar oord.
De bloemen langs de weg,
leiden haar naar streken,
misschien een nieuw
zoekt naar stilte en rust,
en bomen die luisteren.
Onder een oude eik,
rust zij in de schaduw stil,
van het omarmde jaar.
Langs kronkelende paden,
volgt zij verder het zachte licht
en haar oord.
De bloemen langs de weg,
leiden haar naar streken,
misschien een nieuw
bosgebied.
#HenriA
() Nee is een volledige zin
Nee is een volledige zin.
Ja ook.
Dit hadden we niet verwacht.
Dat amechtig ademen.
Muizenissen in een baard.
Zweetdruppels in parels op
een fronzig hoofd.
Haar wijde benen als copiloot.
Van kut noch vlees gespaard.
Een lach als pauwenveren
krijsend in mijn nek.
Een bewaker van rood kokend bloed
Huilt een oog uit.
#HenriA
Dit hadden we niet verwacht.
Dat amechtig ademen.
Muizenissen in een baard.
Zweetdruppels in parels op
een fronzig hoofd.
Haar wijde benen als copiloot.
Van kut noch vlees gespaard.
Een lach als pauwenveren
krijsend in mijn nek.
Een bewaker van rood kokend bloed
Huilt een oog uit.
#HenriA
() Wanneer het lente is laat ik ze vliegen
Ik loop door het station
stap in een wagon vol gedachten
wrijf de mist uit de ogen
verstop mijn half gezicht
in een sjaal
en adem door de gaatjes.
Bijna lente.
Ik leid aan dromers ziekte
zie koeien kijken
op een trein.
Zij zijn.
Wat ik niet ben.
Al ben ik ook een herkauwer
een omnivoor van dromen
in kleine bokalen
met een schroefdeksel.
Van die soort waarin
vlinders zijn gevangen.
Wanneer het lente is
laat ik ze vliegen.
#HenriA
stap in een wagon vol gedachten
wrijf de mist uit de ogen
verstop mijn half gezicht
in een sjaal
en adem door de gaatjes.
Bijna lente.
Ik leid aan dromers ziekte
zie koeien kijken
op een trein.
Zij zijn.
Wat ik niet ben.
Al ben ik ook een herkauwer
een omnivoor van dromen
in kleine bokalen
met een schroefdeksel.
Van die soort waarin
vlinders zijn gevangen.
Wanneer het lente is
laat ik ze vliegen.
#HenriA
Abonneren op:
Posts (Atom)
-
In oorlog vervagen de grenzen. Toch blijft ieder mens een stem hebben — een fluistering, een schreeuw, een gebed, hoop. Kind Kleine handen... -
Soms is het kil in het hoofd zoals in deze hemelhoge kerk die tot de wolken reikt. Galmen mijn woorden tegen de steunbogen en sterven uit op...
-
430 woorden | Leestijd: 2 minuten Ik heb het gehad met de boutade dat sport niets met politiek te maken heeft. En omgekeerd. In een ideale, ...