- Ode aan de psychiatrie -
De jacht op dromen is geopend,
de kalverliefde pakt je bij de horens
maar uiteindelijk bemin je voornamelijk jezelf.
Je bent geen man,
je bent geen vrouw,
je wil alles zijn voor iedereen,
maar het liefst iets waar men over zwijgt
en dan verdwijn je helemaal in het niets.
Nu de kraan met woorden is dichtgedraaid,
en je seriemoordenaarkalm in de droogte,
alleen op een onbewoond eiland,
achter gesloten rolluiken,
onder een zwijgende palmboom.
Jezelf in het witte zand begraven,
het hout voor de pijlen verschoten,
in het flessenwater de boodschap verloren,
en je moet vertrouwen op weesgegroetjes.
En de man stond in de badkamer
keek in de spiegel en zag een ver gezicht
scheerde zich weg en dacht alleen nog aan later.
#HenriA
Vrouw voor de spiegel
Christoffer Wilhelm Eckersberg
olie op doek, 33,5 x 26 cm
1841
() Tour de force
Ken je Michel nog?
En Eddy & Roger?
En God, wat dan te zeggen
over Freddy, Jempy & Rik II
& wie ik nog allemaal vergeet.
Jongens, dat waren tijden,
hoe die konden rijden!
Met tweeënvijftig tanden of meer
door het leven.
Nooit omkijken,
altijd er tegen aan.
“Zo maken ze ze niet meer”,
zei mijn grootvader wijlen,
- als wij vroeger, samen voor teevee -
Die trouwens de oorlog heeft
overleefd. Net zoals
Michel, Freddy, Eddy & Roger.
#HenriA
En Eddy & Roger?
En God, wat dan te zeggen
over Freddy, Jempy & Rik II
& wie ik nog allemaal vergeet.
Jongens, dat waren tijden,
hoe die konden rijden!
Met tweeënvijftig tanden of meer
door het leven.
Harkend tegen de flanken
de benen dol draaien.Nooit omkijken,
altijd er tegen aan.
“Zo maken ze ze niet meer”,
zei mijn grootvader wijlen,
- als wij vroeger, samen voor teevee -
Die trouwens de oorlog heeft
overleefd. Net zoals
Michel, Freddy, Eddy & Roger.
#HenriA
() Met een oude wereldkaart en twee kauwgommen de wereld rond
In de stad aan de Leie
Koop ik voor jou een oude wereldkaart
Die je traag ontrolt
Strelend me je vinger over gaat.
Van stad naar stad
Over land en over water
Al wandelend, al dansend, al varend.
Springt van hier. En naar daar.
Ja daar. Ik wil dat je me daar bebost.
Zeg je me al vragend.
Ik wil dat je me daar verplant
Je vermant en groeit
Me in jouw takken neemt
En mijn takken nooit meer snoeit.
Je geeft me een doosje kauwgom
En steek er twee in mijn mond
Kauw je wensen tot een woordwolk
En antwoordt: met jou vlieg ik de wereld rond.
#HenriA
Koop ik voor jou een oude wereldkaart
Die je traag ontrolt
Strelend me je vinger over gaat.
Van stad naar stad
Over land en over water
Al wandelend, al dansend, al varend.
Springt van hier. En naar daar.
Ja daar. Ik wil dat je me daar bebost.
Zeg je me al vragend.
Ik wil dat je me daar verplant
Je vermant en groeit
Me in jouw takken neemt
En mijn takken nooit meer snoeit.
Je geeft me een doosje kauwgom
En steek er twee in mijn mond
Kauw je wensen tot een woordwolk
En antwoordt: met jou vlieg ik de wereld rond.
#HenriA
() Ik omarm je in het wit
Zullen wij
Wij twee
De open
De open witte vlaktes
Omarmen
Niet alleen in
Onze hoofden
Maar in het echt
Écht
Met open armen
Wij twee
De open
De open witte vlaktes
Omarmen
Niet alleen in
Onze hoofden
Maar in het echt
Écht
Met open armen
Zoals ijsberen
Ijsberen op de poolkap
De poolkap zachtjes omarmen
Om het ijs zeker
Niet te laten breken
En het wit
Niet verloren te laten
Gaan
Ijsberen op de poolkap
De poolkap zachtjes omarmen
Om het ijs zeker
Niet te laten breken
En het wit
Niet verloren te laten
Gaan
Want het is in
Het wit
Het wit van onze witruimte
Daar waar geen woorden
Geen woorden bestaan
We mekaar echt
Maar dan ook écht
Omarmen en verstaan
Het wit
Het wit van onze witruimte
Daar waar geen woorden
Geen woorden bestaan
We mekaar echt
Maar dan ook écht
Omarmen en verstaan
#HenriA
() Op jou hebben de tijd, rimpels en grijze haren geen vat
Open de tijd
een seconde
een eeuwigheid
het maakt niet uit
maar schenk me jouw
toegevoegde tijd
tot een moment
van verlangen
in oneindigheid
tegen de relativiteit
waarin ook wij
beiden bestaan.
Neem me mee
naar jouw
tijdzone
als is het voor
een fractie
van een periode
om in elkaars
omloopsnelheid
tijdloos op te gaan.
#HenriA
een seconde
een eeuwigheid
het maakt niet uit
maar schenk me jouw
toegevoegde tijd
tot een moment
van verlangen
in oneindigheid
tegen de relativiteit
waarin ook wij
beiden bestaan.
Neem me mee
naar jouw
tijdzone
als is het voor
een fractie
van een periode
om in elkaars
omloopsnelheid
tijdloos op te gaan.
#HenriA
() Van al jouw lachen is jouw slappe lach de mooiste
Van ondenkbaar
Naar onuitspreekbaar
Tot onontkoombaar
Van zo ver
Zijn wij gekomen
Van onkreukbaar
Naar onuitwisbaar
Tot onontkoppelbaar
Tot zo dicht
Zijn wij thuisgekomen
#HenriA
() Jij hebt me een brief geschreven met echte woorden en echte plooien
Toen ik jou de eerste keer terug
zag en onze blikken een luttele
seconde deur in de hand de
kamer vol passanten
Verdween ik van iedereen en
voelde het trillen van handen niet
door de woorden die ik losliet
maar door de vonken het vuur
het verlangen de spanning
En toen schreef jij mij een brief
een echte brief op echt papier met
echte woorden en echte plooien
en een kus als laatste woord
En ik ging zitten aan mijn schrijftafel
en tuurde op een wit blad en zocht ook
naar de juiste woorden maar stuurde
je een leeg blad terug
En jij begreep dat ik geen woorden
nodig had om uit te leggen hoe
graag hoe veel hoe erg hoe blij hoe
wel en hoe niet er niet toe doet
En toen kwam er een nieuwe brief
van jouw hand en van de lippen
van jouw mond met de mooiste
volzinnen in de helderste taal die
iemand ooit tegen me heeft gepraat
En later wanneer we mekaar opnieuw
zagen hebben we alle brieven samen
in brand gestoken heb ik je hand genomen
gewandeld en gezegd:
vanaf nu gaan we echt leven
We stapten weg van de verhalen en de
holle wegen weg van de platgetreden
paden weg van verleden weg
van alles wat ons had vervreemd
Jij hebt me een brief geschreven een
echte brief met echte woorden en echte
plooien en een echt begin zonder eind...
#HenriA
zag en onze blikken een luttele
seconde deur in de hand de
kamer vol passanten
Verdween ik van iedereen en
voelde het trillen van handen niet
door de woorden die ik losliet
maar door de vonken het vuur
het verlangen de spanning
En toen schreef jij mij een brief
een echte brief op echt papier met
echte woorden en echte plooien
en een kus als laatste woord
En ik ging zitten aan mijn schrijftafel
en tuurde op een wit blad en zocht ook
naar de juiste woorden maar stuurde
je een leeg blad terug
En jij begreep dat ik geen woorden
nodig had om uit te leggen hoe
graag hoe veel hoe erg hoe blij hoe
wel en hoe niet er niet toe doet
En toen kwam er een nieuwe brief
van jouw hand en van de lippen
van jouw mond met de mooiste
volzinnen in de helderste taal die
iemand ooit tegen me heeft gepraat
En later wanneer we mekaar opnieuw
zagen hebben we alle brieven samen
in brand gestoken heb ik je hand genomen
gewandeld en gezegd:
vanaf nu gaan we echt leven
We stapten weg van de verhalen en de
holle wegen weg van de platgetreden
paden weg van verleden weg
van alles wat ons had vervreemd
Jij hebt me een brief geschreven een
echte brief met echte woorden en echte
plooien en een echt begin zonder eind...
#HenriA
() Aan de kaak gesteld
Nog alles staat hier even omgeven
tot het kleinste vingerkootje in mijn hand
die sloeg en streelde tot bevens
en nu is gaan liggen op je wang.
Dag huis op de buiten en verlaten,
ver weg van de stad en de straat
waar ik me meermaals prostitueerde tot
ontblote nachten die nooit leken weg te gaan.
Maar zie, ik groei naar grasgroene horizonten
met blinkende heuvelruggen in de zon,
zoek mijn schaduw tussen de dennenbomen
die immer in bloei zullen staan.
Ook als het nevelt en waait
en mijn mond dorst naar verboden water
en de speldenprikken van alle naalden
het slagveld met een deken bezaait.
En toch, alles staat hier nog even omgeven
in vormen die weldra zullen vergaan,
als ik elke avond slapen ga
met mijn adem tegen jouw blanke kaak.
#HenriA
tot het kleinste vingerkootje in mijn hand
die sloeg en streelde tot bevens
en nu is gaan liggen op je wang.
Dag huis op de buiten en verlaten,
ver weg van de stad en de straat
waar ik me meermaals prostitueerde tot
ontblote nachten die nooit leken weg te gaan.
Maar zie, ik groei naar grasgroene horizonten
met blinkende heuvelruggen in de zon,
zoek mijn schaduw tussen de dennenbomen
die immer in bloei zullen staan.
Ook als het nevelt en waait
en mijn mond dorst naar verboden water
en de speldenprikken van alle naalden
het slagveld met een deken bezaait.
En toch, alles staat hier nog even omgeven
in vormen die weldra zullen vergaan,
als ik elke avond slapen ga
met mijn adem tegen jouw blanke kaak.
#HenriA
() Storm in een glas water
Als de grote storm onbereikbaar is
omdat je bent uitgeregend en
het water net boven de lippen
De weerman je moed inpraat
en zegt dat het allemaal wel niet
zo'n vaart zal lopen
Maar de straalstroom toch
een krijtlijn blijkt te zijn
op een groen schoolbord
En je sokken sponsen worden
En je sokken sponsen worden
die bij elke stap je voeten
dieper in het slijk soppen
Dan wordt een mens monddood
gemaakt en met sokken en al
het moeras in getrokken.
#HenriA
() Jazzdrumster
Ik raak nog even jouw tenen aan
Mooi beschilderd zijn zij
Als grote schoendozen
Ze snakken naar zuurstof boven water
En zijn nu klaar om op het podium te gaan
Voor het ritme van het drumpedaal
Zit jij daar achter je batterij
Te fonkelen, te borstelen
Op jouw vellen en de cymbalen
En ik luister naar de jazzmuziek
Die jullie samen in me slaan
Drum je in mijn bas jouw naam
en maak je mij jouw gekliefde
Jij plooit de mooiste beats
In achtste, halve en hele tonen
Samen wezen met een jazzdrumster
Is simpelweg het allermooiste
#HenriA
Mooi beschilderd zijn zij
Als grote schoendozen
Ze snakken naar zuurstof boven water
En zijn nu klaar om op het podium te gaan
Voor het ritme van het drumpedaal
Zit jij daar achter je batterij
Te fonkelen, te borstelen
Op jouw vellen en de cymbalen
En ik luister naar de jazzmuziek
Die jullie samen in me slaan
Drum je in mijn bas jouw naam
en maak je mij jouw gekliefde
Jij plooit de mooiste beats
In achtste, halve en hele tonen
Samen wezen met een jazzdrumster
Is simpelweg het allermooiste
#HenriA
() Vertrouwen draagt meer bij tot de conversatie dan intelligentie
Af en toe
Water
Bij de
Wijn
En toch
Elke dag
Samen
Dronken
Niet van
Het water
Maar
Van de goede wijn
Dat moet
De roes
Van
Samen zijn
#HenriA
Water
Bij de
Wijn
En toch
Elke dag
Samen
Dronken
Niet van
Het water
Maar
Van de goede wijn
Dat moet
De roes
Van
Samen zijn
#HenriA
() Lievelingsboek
Als ik schrijf
Schrijf jij mee
Zonder krachttermen
Maar met ideeën
Zo vertaal jij hét
Woord als woord
En spel je zonder
Letters mijn wereld
Geef je klare taal
In een spontane brief
Die leest als
'mij zal je nooit moeten vrezen'
Jij hebt geen
Geheimen nodig
Veel uitleg
Is overbodig
Een boek dat open is
Laat zich vanzelf lezen
#HenriA
Schrijf jij mee
Zonder krachttermen
Maar met ideeën
Zo vertaal jij hét
Woord als woord
En spel je zonder
Letters mijn wereld
Geef je klare taal
In een spontane brief
Die leest als
'mij zal je nooit moeten vrezen'
Jij hebt geen
Geheimen nodig
Veel uitleg
Is overbodig
Een boek dat open is
Laat zich vanzelf lezen
#HenriA
() Commedia dell'arte
De artiest zwoegde jaren door het landschap
Jongleerde een straat, een kerk, een dorpsplein, een standbeeld
Een kleurrijke tent in een verschoten wereld
Hield alle ballen omhoog
balanceerde op een slappe koord
In een circus
Zonder vangnet onder de trapeze
De lach verschool zich
Achter handjesgeklap
Een aap op een fiets draaide rondjes
En wist niet beter
En de ballerina draaide pirouettes
Maar viel steeds weer naar beneden
De messengooier werd afgebot
Omdat zijn messen niet meer werden geslepen
Het orkest speelde altijd het zelfde lied
Van hoempapa, hoempapa
Tot alle noten waren opgedroogd
Omdat de dirigent steeds maar wegliep
En toch groette hij steeds vrolijk het publiek
Dat niet meer wist wat te denken
Over de commedia dell’arte
Als verheven volksvertier.
Zolang je maar lang genoeg waant
kan je zijn wie je wil:
een goochelaar, een clown,
een verdwijntruc,
een enigma,
een illusionist,
een acrobaat die mensen
steeds op het verkeerde been zet.
Misschien neemt de artiest
maar eens een schminkvrij gezicht
Het is niet meer nodig
Nu hij het circus en
Jongleerde een straat, een kerk, een dorpsplein, een standbeeld
Een kleurrijke tent in een verschoten wereld
Hield alle ballen omhoog
balanceerde op een slappe koord
In een circus
Zonder vangnet onder de trapeze
De lach verschool zich
Achter handjesgeklap
Een aap op een fiets draaide rondjes
En wist niet beter
En de ballerina draaide pirouettes
Maar viel steeds weer naar beneden
De messengooier werd afgebot
Omdat zijn messen niet meer werden geslepen
Het orkest speelde altijd het zelfde lied
Van hoempapa, hoempapa
Tot alle noten waren opgedroogd
Omdat de dirigent steeds maar wegliep
En toch groette hij steeds vrolijk het publiek
Dat niet meer wist wat te denken
Over de commedia dell’arte
Als verheven volksvertier.
Zolang je maar lang genoeg waant
kan je zijn wie je wil:
een goochelaar, een clown,
een verdwijntruc,
een enigma,
een illusionist,
een acrobaat die mensen
steeds op het verkeerde been zet.
Misschien neemt de artiest
maar eens een schminkvrij gezicht
Het is niet meer nodig
Nu hij het circus en
() House Quake Summer Edition
We eten toast in bed
Wrijven de kreuken
Uit de ogen
Nu ook dit verlangen is vervuld
Dekken we de blote schouders
Nog even toe.
Het bed een hut
Een haven
Waar kruingevoeligheid
Niet bestaat
We plagen, nestelen, delen, praten.
We zijn nog wat stram
In de leden
En onze gebaren
Van het dansen
En alles daarna
De voorbije nacht
Veer je op
Van de lattenbodem
Tussen de twee mondhoeken
Sijpelen dolle woorden
En een brede lach
Wandel je slaapdronken
Van de haven
Naar de badkamer
En verschijn je even later
Als een vrolijke parade
Die me meedanst
In een nieuwe dag
#HenriA
Wrijven de kreuken
Uit de ogen
Nu ook dit verlangen is vervuld
Dekken we de blote schouders
Nog even toe.
Het bed een hut
Een haven
Waar kruingevoeligheid
Niet bestaat
We plagen, nestelen, delen, praten.
We zijn nog wat stram
In de leden
En onze gebaren
Van het dansen
En alles daarna
De voorbije nacht
Veer je op
Van de lattenbodem
Tussen de twee mondhoeken
Sijpelen dolle woorden
En een brede lach
Wandel je slaapdronken
Van de haven
Naar de badkamer
En verschijn je even later
Als een vrolijke parade
Die me meedanst
In een nieuwe dag
#HenriA
Rupert Holmes - Escape (Pina Colada Song)
() Eindeloos reizen kan blijkbaar ook aangenaam zijn
Nooit zullen wij nog ophouden te ademen
Na die eerste lentekus
Toen alles klaar stond om te botten
En te tuimelen tot bloesems
Alsof onze eindeloze reis
In de sterren stond geschreven.
En nu neem ik je mee naar IJsland
En naar de Groenlandzee
Waar de lente laat gaat slapen
En de middernachtzon ons wakker houdt
En vereeuwigt tot nieuwe sterrenbeelden
#HenriA
Na die eerste lentekus
Toen alles klaar stond om te botten
En te tuimelen tot bloesems
Alsof onze eindeloze reis
In de sterren stond geschreven.
En nu neem ik je mee naar IJsland
En naar de Groenlandzee
Waar de lente laat gaat slapen
En de middernachtzon ons wakker houdt
En vereeuwigt tot nieuwe sterrenbeelden
#HenriA
() Nachtbus
We nemen de nachtbus
En rijden zomaar ergens heen
Volgen onze reflecties
In de neonlichtvensters
Naar plaatsen waar wij nog
Nooit eerder zijn geweest
We leren nieuwe gewoontes
En ontdekken nieuwe kansen
Kijken onze ogen uit
Op de hoekjes en kantjes
We laten alle haltes passeren
En trekken een lange lijn
Naar daar waar we voor goed
Aankomen en echt willen zijn
Wat ben ik blij met jouw nachthoofd
En jij met dat van mij
#HenriA
En rijden zomaar ergens heen
Volgen onze reflecties
In de neonlichtvensters
Naar plaatsen waar wij nog
Nooit eerder zijn geweest
We leren nieuwe gewoontes
En ontdekken nieuwe kansen
Kijken onze ogen uit
Op de hoekjes en kantjes
We laten alle haltes passeren
En trekken een lange lijn
Naar daar waar we voor goed
Aankomen en echt willen zijn
Wat ben ik blij met jouw nachthoofd
En jij met dat van mij
#HenriA
() Wanneer woorden samen vallen
Ik laat me niet meer meeslepen in de zwarte nacht
waarin een god ons allerlei beloftes maakt
en als drenkelingen laat scharrelen
naar het beloofde land.
Zie dan,
hoe de maan haar eigen stralen vangt
en de stervelingen traag doet sterven
in de aanschijn van de aanstromende dag
spartelend als dode vissen in het water.
Bloedverwanten zijn het, op zoek naar geluk
roze zalmen tegen de stroom
tegen beter weten in zwemmen
om de dood tegemoet te paren.
Op de oever staren twee paar ogen
naar elkaar en naar elkaar in het water
in de spiegel van een gelouterd leven
in rimpelgolven die de zee nooit zullen halen.
En het enige dat hen al lukt is lachen naar elkaar
ze hebben nog geen woorden uitgevonden
om een brug te bouwen in taal
om samen te wandelen door het water.
Maar de ochtend brengt raad:
sommigen zullen naar huis gaan
anderen zullen weg van huis gaan
maar zij die blijven zullen
vroeg of laat
verdrinken in het wassende water.
#HenriA
waarin een god ons allerlei beloftes maakt
en als drenkelingen laat scharrelen
naar het beloofde land.
Zie dan,
hoe de maan haar eigen stralen vangt
en de stervelingen traag doet sterven
in de aanschijn van de aanstromende dag
spartelend als dode vissen in het water.
Bloedverwanten zijn het, op zoek naar geluk
roze zalmen tegen de stroom
tegen beter weten in zwemmen
om de dood tegemoet te paren.
Op de oever staren twee paar ogen
naar elkaar en naar elkaar in het water
in de spiegel van een gelouterd leven
in rimpelgolven die de zee nooit zullen halen.
En het enige dat hen al lukt is lachen naar elkaar
ze hebben nog geen woorden uitgevonden
om een brug te bouwen in taal
om samen te wandelen door het water.
Maar de ochtend brengt raad:
sommigen zullen naar huis gaan
anderen zullen weg van huis gaan
maar zij die blijven zullen
vroeg of laat
verdrinken in het wassende water.
#HenriA
(Gedicht voor Paul S. Uit dank)
() Oeverloos geluk
Gisterennacht zwommen we samen
In het oeverloze water
Alleen jij en ik
En de enkele kikkers die
Naar ons kwaakten
Het water was warm
Zo ook onze harten
Die eerst schoolslag klopten
En daarna van rugslag naar crawl
We duikelden en doken
Onder de waterspiegel
Tot de bodem
Tot dat niets ons nog kon raken
En tot slot dreven we in elkaar.
De nacht deed de rest
Samen met triljoenen sterren
En een klein onzichtbaar stukje van de maan.
En je waakte tot de ochtend
Over ons en ons zacht slapen
Op de verscholen oever
aan het oneindige water.
#HenriA
In het oeverloze water
Alleen jij en ik
En de enkele kikkers die
Naar ons kwaakten
Het water was warm
Zo ook onze harten
Die eerst schoolslag klopten
En daarna van rugslag naar crawl
We duikelden en doken
Onder de waterspiegel
Tot de bodem
Tot dat niets ons nog kon raken
En tot slot dreven we in elkaar.
De nacht deed de rest
Samen met triljoenen sterren
En een klein onzichtbaar stukje van de maan.
En je waakte tot de ochtend
Over ons en ons zacht slapen
Op de verscholen oever
aan het oneindige water.
#HenriA
() Volle taal
Wij hebben geen
prinsen of prinsessen
op een wit paard meer nodig
om terug vol in het leven te staan
omdat we ondertussen weten dat
sprookjes niet bestaan.
Want naast het beminnen
is er ook het leven dat geeft en vraagt.
prinsen of prinsessen
op een wit paard meer nodig
om terug vol in het leven te staan
omdat we ondertussen weten dat
sprookjes niet bestaan.
Want naast het beminnen
is er ook het leven dat geeft en vraagt.
De afwas, de kinderen, de vrienden, de familie,
het werk en de waan van de dag.
Omdat het leven geen gedicht is
en de liefde niet enkel uit romance bestaat.
Omdat het leven geen gedicht is
en de liefde niet enkel uit romance bestaat.
Omdat de liefde een volwassen taal spreekt,
het leven in zijn volheid inademt en
je in goede en kwade dagen elkaar aankijkt en zegt:
ook vandaag draag ik je en zie ik je graag.
#HenriA
() Spandau Ballet - You are gold
Thank you for coming home
I'm sorry that the chairs are all worn
I left them here I could have sworn
these are my salad days
slowly being eaten away
just another play for today
oh but I'm proud of you,but I'm proud of you
there's nothing left to make me feel small
luck has left me standing so tall
gold
always believe in your soul
you've got the power to know
you're indestructable
always believe in
you are gold
glad that you're bound to return
there's something I could have learned
you're indestructable, always believe in
after the rush has gone
i hope you find a little more time
remember we were partners in crime
it's only two years ago
the man with the suit and the pace
you know that he was there on the case
now he's in love with you,he's in love with you
and my love is like a hard prison wall
but you could leave me standing so tall
gold
always believe in your soul
you've got the power to know
you're indestructable
always believe in
you are gold
glad that you're bound to return
there's something I could have learned
you're indestructable, always believe in
#SpandauBallet
() Column - Wifiverdriet
Ik heb gisteren door mijn hoofd gewandeld. Onder lantaarnpalen, over het jaagpad, langs het water. Ik was alleen in gedachten. Mijn hoofd, mijn benen en ik samen op pad. In harmonie. Altijd een goed idee.
Ik dacht aan de jonge jongens en de jonge meisjes, de prille twintigers die hun geheimen tegen me vertellen. Hoe eenzaam ze zijn. Hoe de smartphone aan hen knaagt en aan hun zelfbeeld. En aan hun zoekend hart. Hoe ze twijfelen aan zichzelf en aan de ander. Of de 673 vrienden wel vrienden zijn.
Ik heb wel met ze te doen. De wankele stappen richting volwassenheid in een wereld aan rotsnelheid. Keuzestress, schouderlast, zoekblind, selfie-onzekerheid. Het is van alle tijden. Misschien moeten ze ook wat meer gaan wandelen met zichzelf, zonder de wifi die hen de weg wijst.
() Afscheid
Ik heb net een
verleden begraven
en nu begraaf jij je
in mijn hoofd
om uitgeleefd
te rusten
van de dagen
na de dood.
We wandelen
door stille velden
en geven nieuw leven
aan een taal
zonder woorden,
tussen twee muren
van mais
kussen we
tot de korrels
uit onze volle monden
stromen.
En 's avonds
leg je je
op mijn schouder
en fluister
je jouw verhaal
tot de avond
in de nacht valt
en ik me om
je heen slaap.
#HenriA
() Moeder was moederdag
Moeder,
nu je dood bent kan ik jouw testament schrijven,
niet in sierletters maar met een purperen glimlach
die zich te rusten legt
om mijn mond en praat in oude woorden.
Ik heb je dikwijls gezocht moeder
maar even veel keren liep ik verloren
of verstopte ik me achter een stoel of liep ik het huis uit
zonder te zeggen waar ik deze keer weer heen zou gaan.
Ik heb je niet steeds vervuld moeder,
maar ik weet dat het goed voor jou was,
hoe we allemaal werden ingedeeld
en ieder naar één van de vier windrichtingen trok,
ook al heb ik me dikwijls naar het noorden gekeerd.
Is er nog liefde achter de maan moeder?
Dat heb ik jou zo dikwijls willen vragen.
En nu we allemaal bij je graf staan
om je in de klei te begraven
stuiteren mijn tranen als botsballen in het rond
en vraag ik me af
wie die blinde man is op het einde van de rij.
#HenriA
nu je dood bent kan ik jouw testament schrijven,
niet in sierletters maar met een purperen glimlach
die zich te rusten legt
om mijn mond en praat in oude woorden.
Ik heb je dikwijls gezocht moeder
maar even veel keren liep ik verloren
of verstopte ik me achter een stoel of liep ik het huis uit
zonder te zeggen waar ik deze keer weer heen zou gaan.
Ik heb je niet steeds vervuld moeder,
maar ik weet dat het goed voor jou was,
hoe we allemaal werden ingedeeld
en ieder naar één van de vier windrichtingen trok,
ook al heb ik me dikwijls naar het noorden gekeerd.
Is er nog liefde achter de maan moeder?
Dat heb ik jou zo dikwijls willen vragen.
En nu we allemaal bij je graf staan
om je in de klei te begraven
stuiteren mijn tranen als botsballen in het rond
en vraag ik me af
wie die blinde man is op het einde van de rij.
#HenriA
() Op elk leven past er een graf
Wie gaat jou buiten
dragen, wanneer je
hart het begeeft,
uit het bed, waar je je leven
voor de laatste keer
hebt omgekeerd.
Rakelings langs het
dakraam, de veel te
smalle trap,
met het Mariabeeld
achteraan, om de hoek,
ijlings langs de parapluvaas
en de gangkast,
door de voordeur,
die al je geheimen
van jaren bewaakt,
schuifelend van de tree,
over het trottoir.
Voor condoleances
en koffiekoek
zakken vriend en vijand af
op elk leven
past er een graf.
#HenriA
dragen, wanneer je
hart het begeeft,
uit het bed, waar je je leven
voor de laatste keer
hebt omgekeerd.
Rakelings langs het
dakraam, de veel te
smalle trap,
met het Mariabeeld
achteraan, om de hoek,
ijlings langs de parapluvaas
en de gangkast,
door de voordeur,
die al je geheimen
van jaren bewaakt,
schuifelend van de tree,
over het trottoir.
Voor condoleances
en koffiekoek
zakken vriend en vijand af
op elk leven
past er een graf.
#HenriA
() Hoe wij beginnen aan een nieuwe maandag
Hoe wij beginnen
aan een nieuwe maandag.
Met koffie en
brood van drie dagen oud,
met pijn aan de
mond van alle kussen die
nog aan onze lippen plakken
van de voorbije jazznacht.
Ik, met je halflange
haren spelen terwijl ik de
krant lees, jij, zwijgend
naar me staren en me met
je ogen toespreken
dat deze dag nooit voorbij zou gaan.
#HenriA
aan een nieuwe maandag.
Met koffie en
brood van drie dagen oud,
met pijn aan de
mond van alle kussen die
nog aan onze lippen plakken
van de voorbije jazznacht.
Ik, met je halflange
haren spelen terwijl ik de
krant lees, jij, zwijgend
naar me staren en me met
je ogen toespreken
dat deze dag nooit voorbij zou gaan.
#HenriA
() Golven
Aan de stille branding van de diepblauwe kustlijn
die jouw oceaan omschrijft,
daar slaapwandel ik door de nacht,
pootje badend, stap voor stap,
samen met je geur
die over me golft en me te pletter slaat.
Over mijn lippen breek je open
en proef ik dat jij het bent die als zout in me spoelt,
smaak de contouren van je lichaam dat
door mijn handen glijdt,
week ben ik door de stilte die je
in me toelaat.
Tijdens mijn slaap diepzeeduik ik in ademnood
in een plas van zweet en ijle dromen
op zoek naar een koraal onder de bodem
om me te rusten te leggen tegen de schouder
van de nacht.
En op het einde van die nacht,
ontwaak ik gedrenkt in de halve zinnen
en de halve woorden die gisteren
uit jouw mond zijn gelopen,
in mijn huid nestelen zich de sporen
van jouw vloed die in me drijft.
#HenriA
die jouw oceaan omschrijft,
daar slaapwandel ik door de nacht,
pootje badend, stap voor stap,
samen met je geur
die over me golft en me te pletter slaat.
Over mijn lippen breek je open
en proef ik dat jij het bent die als zout in me spoelt,
smaak de contouren van je lichaam dat
door mijn handen glijdt,
week ben ik door de stilte die je
in me toelaat.
Tijdens mijn slaap diepzeeduik ik in ademnood
in een plas van zweet en ijle dromen
op zoek naar een koraal onder de bodem
om me te rusten te leggen tegen de schouder
van de nacht.
En op het einde van die nacht,
ontwaak ik gedrenkt in de halve zinnen
en de halve woorden die gisteren
uit jouw mond zijn gelopen,
in mijn huid nestelen zich de sporen
van jouw vloed die in me drijft.
#HenriA
() Hap
() In de holte van jouw oksel
In de holte van jouw oksel wordt een waterloop geboren,
waar verledens rusten in sloten om altijd verder te drijven.
Uit jouw water trek ik me in rimpels, die jouw gelaat
typeren, om te zijn wie je bent.
In de stroming van jouw water drinken we de baren, is de stilte
te dragen en de wereld ver weg. Mag ik met je oksel spelen, leg ik
mijn hoofd te schuilen want jij weet wel beter. Kan ik me haven.
Sla ik mijn hand over je koude schouder.
Beadem ik in je oksel, want in je oksel zie ik het licht.
In de oksel van mijn dromen wordt een nieuwe mens geboren
die een loopje neemt met de ijle lucht.
Want waar er niets te redden valt, valt enkel een steen.
Van de molen, naar de nek, naar de bodem.
#HenriA
waar verledens rusten in sloten om altijd verder te drijven.
Uit jouw water trek ik me in rimpels, die jouw gelaat
typeren, om te zijn wie je bent.
In de stroming van jouw water drinken we de baren, is de stilte
te dragen en de wereld ver weg. Mag ik met je oksel spelen, leg ik
mijn hoofd te schuilen want jij weet wel beter. Kan ik me haven.
Sla ik mijn hand over je koude schouder.
Beadem ik in je oksel, want in je oksel zie ik het licht.
In de oksel van mijn dromen wordt een nieuwe mens geboren
die een loopje neemt met de ijle lucht.
Want waar er niets te redden valt, valt enkel een steen.
Van de molen, naar de nek, naar de bodem.
#HenriA
() Drieluik
1_Necropolis
Ik heb me gulzig tot jou genomen in vuur en in vlammengloed, waar in verzen in schetsen in hemelse hymnes een ridder een engel ontmoet. Waar letters vervliegen in Babelse talen als op een zuiders balkon, palissander begiftigt Icarus met tranen zodat ik eindelijk van jou sterven kon. Zoals woorden voor stommen verdoof ik je oren met een dodelijke zucht die je hartspier doet stollen en bloedend bedonderen uit de asgrauwe lucht. Ik heb je doen dalen je vleugels begraven op een veld van troost en van dons, waar je genoegzaam kan verdwalen in een labyrint van verhalen en weet God zij met ons. Zalf al je zonden en tragische sagen in een beeld van rood catharsis en samen met alle gestorven gewonden bezoek ik jaarlijks het engelennecropolis.
2_Proserpina in de Sagrada Familia
Als godin van de vruchtbaarheid pluk je bloemen, in een veld van rozenkransenkralen. Ze verstrooien in je onderwereld van woede en lelijkheid, waar leven en lijden zich herhalen. Uit een kloof in de schoot van de aarde begroet ik je duister verrijzen, waar je traag verdrinkt in treurnis en machteloze woordrijmen.
Geen Zeus kan bezweren deze polemische daad. Ik herhaal, geen Zeus kan bezweren hoe een gemalin weent in dit verhaal. Doorheen passiebloemen en kersenbloesemseizoenen keer je steeds maar weer. Met je vermiljoenen geloofsgeheimen, zet je de Sagrada Familia in deze stad neer.
3_Mens sana in corpore sano
En kus me, terwijl de hemel zijn kelk vult met wolken van de donkerste dagen, de sterren verdrinken in hun eigen licht van vele lichtjaren, de wereld in mijn maag vergaat wanneer jij open gaat, alleen voor mij, voor mij alleen als een boek dat zijn bladzijden traag omdraait.
Wat kan ik meer vragen dan alsjeblieft dan kus me dan!
#HenriA
() The city sunset over me
Ik ben verzonken in helikoptergedachten
die dwalen over het landschap van de stad
in de schittering van het glas en de daken
de zonsondergang een gordijn tegen de nacht.
Tussen dag en nacht, ik avonddroom,
de liefde die wij in stilte bedrijven
het scherm dat onze zachte tikken vertaalt
terwijl voorbije geliefden al lang slapen
in de armen van degenen die ze missen.
Een gelukkig uur zijn we samen
en nog een uur en nog een uur
om dan elkaar even te verlaten
in een oneindige gedachte.
Vlammen strelen de hoeken van mijn ogen
het laatste restje wind verjaagt de dag
en alle lasten die wij vroeger hadden te dragen
zijn opgebrand tot een zomerse lach.
#HenriA
die dwalen over het landschap van de stad
in de schittering van het glas en de daken
de zonsondergang een gordijn tegen de nacht.
Tussen dag en nacht, ik avonddroom,
de liefde die wij in stilte bedrijven
het scherm dat onze zachte tikken vertaalt
terwijl voorbije geliefden al lang slapen
in de armen van degenen die ze missen.
Een gelukkig uur zijn we samen
en nog een uur en nog een uur
om dan elkaar even te verlaten
in een oneindige gedachte.
Vlammen strelen de hoeken van mijn ogen
het laatste restje wind verjaagt de dag
en alle lasten die wij vroeger hadden te dragen
zijn opgebrand tot een zomerse lach.
#HenriA
() Zoute wonden
Heb jij er al eens bij stil gestaan
hoe gevoelig voelen is,
hoe gevoelig het woord
voelen proeft,
hoe gevoelig voelen is,
hoe gevoelig het woord
voelen proeft,
wanneer het
smelt in letters op lippen,
hoe het aanvoelt wanneer
voelen dooft.
Hoe vochtig voelen kan zijn,
van de schaduw rond het oog,
de tranen,
die kringen trekken in plassen
van de schaduw rond het oog,
de tranen,
die kringen trekken in plassen
het water voert,
dat mij aanvoert,
langs je aan,
hoe zout voelen kan zijn,
omdat wat ik proef,
niet meer in woorden
gaat.
#HenriA
Abonneren op:
Posts (Atom)
-
430 woorden | Leestijd: 2 minuten Ik heb het gehad met de boutade dat sport niets met politiek te maken heeft. En omgekeerd. In een ideale, ...
-
In oorlog vervagen de grenzen. Toch blijft ieder mens een stem hebben — een fluistering, een schreeuw, een gebed, hoop. Kind Kleine handen...
-
Soms is het kil in het hoofd zoals in deze hemelhoge kerk die tot de wolken reikt. Galmen mijn woorden tegen de steunbogen en sterven uit op...





















