Voorstelling dichtbundel "Het zit zo"
Dank aan de 60 aanwezigen
Speciale dank aan
Raf Hermans, Sarah Michaux, Natalie Bryse,
Lara Kruysweeghs, Harold De Visser, Wendy Janssens
&
Mascha Janssen
Credits foto's: Erwin Melaerts
() Koffie doet de wereld ontwaken
Wat is er?, vraag je me.
Niets en alles!, antwoord ik je.
Je haakt je ogen in de mijne. Minuten lang. Dat doen we meermaals.
Dikwijls, elke dag.
In bed, na het wakker worden.
Uit bed, doorheen de dag.
’s Avonds, ’s nachts.
Niets en alles!, antwoord ik je.
Je haakt je ogen in de mijne. Minuten lang. Dat doen we meermaals.
Dikwijls, elke dag.
In bed, na het wakker worden.
Uit bed, doorheen de dag.
’s Avonds, ’s nachts.
Aan tafel, op café, op de bank.
Ik wil koffie!, zeg je me.
Ik wil de wereld zien!, antwoord ik.
Maar toch wil ik eerst koffie. En daarna de wereld.
De wereld.
Koffie.
De wereld.
Koffie doet de wereld ontwaken, herinner ik me.
Ik spring uit bed.
Ik haal koffie. Twee koffies.
Want de wereld hebben we al.
#HenriA
Ik wil koffie!, zeg je me.
Ik wil de wereld zien!, antwoord ik.
Maar toch wil ik eerst koffie. En daarna de wereld.
De wereld.
Koffie.
De wereld.
Koffie doet de wereld ontwaken, herinner ik me.
Ik spring uit bed.
Ik haal koffie. Twee koffies.
Want de wereld hebben we al.
#HenriA
() Van God Los
Jij bent de duivel
hoog in de lucht
die uit een doosje
is gevlucht.
Achter maskara
adem je zwavel
en open je poorten
naar de hel.
In jouw voorgeborchte
zaten wij gevangen
met handen en voeten
op slot.
Het is jouw duivels verlangen
dat alle engelen
in traagheid
dood knijpt.
#HenriA
() Elvis - You are the devil in disguise
You look like an angel
Walk like an angel
Talk like an angel
But I got wise
You're the devil in disguise
Oh yes you are
The devil in disguise
You fooled me with your kisses
You cheated and you schemed
Heaven knows how you lied to me
You're not the way you seemed
You look like an angel
Walk like an angel
Talk like an angel
But I got wise
You're the devil in disguise
Oh yes you are
The devil in disguise
I thought that I was in heaven
But I was sure surprised
Heaven help me, I didn't see
The devil in your eyes
() Leve de tuin
De houden-vans van de wereld
vliegen rond de oren.
Het zijn net wilde trekvogels
die zomaar ergens landen.
Met soldatenhumor
kom je er niet
en ook niet met
aangeklede honden.
Het is als wandelen
in de tuin
en bloemen plukken
tot een ruiker.
Schik je ze één naast één
in een vaas
en ga je traag
verslenst leven.
#HenriA
vliegen rond de oren.
Het zijn net wilde trekvogels
die zomaar ergens landen.
Met soldatenhumor
kom je er niet
en ook niet met
aangeklede honden.
Het is als wandelen
in de tuin
en bloemen plukken
tot een ruiker.
Schik je ze één naast één
in een vaas
en ga je traag
verslenst leven.
#HenriA
() MRRAY - Bombed
Raf Hermans, a.k.a. MRRAY
brengt Bubblegum van Mark Lanegan
tijdens de voorstelling van mijn dichtbundel "Het zit zo".
Opname: Rossenbacker Marie-louise
() Voorspoed
Ik dwarrel zachtjes bij je binnen, in niemendallenland,
waar nevelen me zacht omarmen en stilletjes begroeten.
Je vruchtbare velden rekken zich uit en strekken zich over me heen,
Je vruchtbare velden rekken zich uit en strekken zich over me heen,
verder dan het oog kan reiken, reik ik je met me mee.
We daalden af tot aan de wortels van ons gedeeld verdriet,
We daalden af tot aan de wortels van ons gedeeld verdriet,
lusten, kiemen, zaden, triesten met de seizoenen mee.
Ik nestel me om je te kozen en beploeg je silhouet,
Ik nestel me om je te kozen en beploeg je silhouet,
waar ik de liefde zal verplanten naar je ingezaaide bed.
Gulzig smaak ik van je akkers, bezondigd met zemenzoet,
Gulzig smaak ik van je akkers, bezondigd met zemenzoet,
laveloos verdrink ik in je ogen van appelblauw/zeegroen.
De kraaien zijn niet weg te schrikken,
De kraaien zijn niet weg te schrikken,
ze bestormen ons niemandsland,
die oogst valt niet meer te redden,
maar wij leven in voorspoed.
#HenriA
#HenriA
() Marina Abramovic - The Artist is present
The Artist is Present, een performance van Marina Abramovic in het Museum of Modern Art in New York.
Drie maanden lang, 736 uur en 30 minuten om precies te zijn, zat Abramovic dagelijks op een stoel aan een tafel in een museumzaal in het MoMa. Bezoekers konden één voor één aanschuiven en haar in de ogen kijken, zo lang als ze zelf wilden.
Marina Abramovic richt haar ogen op om zich op de volgende bezoeker te concentreren. En daar zit Ulay. Ze waren jaren samen geweest maar hadden elkaar 22 jaar niet meer gezien. In 1988 hadden ze afscheid genomen bovenop de Chinese Muur, die ze allebei vanaf een andere kant hadden beklommen, om elkaar na drie maanden in het midden te ontmoeten. Het was het einde van hun relatie, en de twee kunstenaars waren nadien, gekwetst en getormenteerd, hun eigen weg gegaan...
Na 22 jaar… Abramovic kijkt op, verrast, overrompeld – en dan glimlacht ze. En Ulay glimlacht terug, bijna opgelucht. En zij, zij schuift haar armen over de tafel. Verzoening.
() Nooit meer uit donderwolken
Nu ik kom ga ik je drogen. Want toen je op regenachtige dagen door de regen plensde en verslenste in te kleine portalen, geen vragen stelde over het waarom, want het enige doel was schuilen, je hoofd verborg tussen je forse schouders, ja, dan leek het al wat droger.
En je keek omhoog, naar de wolken omhoog en je voelde je door en door bedrogen. Door het weer na weer en telkens weer dat huilde over de daken. Je klamme hart, je natte hand alles beefde als nooit tevoren. Je staarde, je tuurde, je huilde maar mee op het tikken in de plassen en keer op keer keerde je weer, terug naar natte jassen.
Nu ik kom en droog en handdoeken gooi ga je nooit meer moeten rillen. De zon, de maan, de dag, de nacht hebben allen hun plek gevonden. Ze liggen en staan en waar jij zult gaan zullen ze jou volgen. En ook zal er nog eens regen vallen maar nooit meer uit donderwolken.
#HenriA
() Loslippig
Ik heb me gesneden aan je mond,
aan de rand van je zachte lippen,
een hevig kloppende wonde
die zich vastgrijpt in de keel.
Als de ziel een snaar is
die we eenmaal kunnen trillen,
duurt een eeuwigheid een seconde
en was al het wachten waard.
Er is nu geen dralen meer,
ik ben mijn eigen thuiskomst
naar een gloednieuwe toekomst,
zoals alleen de tijd kan zijn.
#HenriA
aan de rand van je zachte lippen,
een hevig kloppende wonde
die zich vastgrijpt in de keel.
Als de ziel een snaar is
die we eenmaal kunnen trillen,
duurt een eeuwigheid een seconde
en was al het wachten waard.
Er is nu geen dralen meer,
ik ben mijn eigen thuiskomst
naar een gloednieuwe toekomst,
zoals alleen de tijd kan zijn.
#HenriA
() Leegte heeft een naam
Ze verbergt haar leven
achter rolluiken,
bewaart haar eenzaamheid
diep in bed.
Eet met mondjesmaat
mensenhart
en spuwt het daarna
weer uit.
Op straat glimpt ze
verlegen,
als een onontloken
bloem.
En komt ze zichzelf
tegen,
zal niemand het ooit
mogen zien.
Lang zal ze leven!
Niet in de gloria
maar in de afgrond
van de diepe leegte.
achter rolluiken,
bewaart haar eenzaamheid
diep in bed.
Eet met mondjesmaat
mensenhart
en spuwt het daarna
weer uit.
Op straat glimpt ze
verlegen,
als een onontloken
bloem.
En komt ze zichzelf
tegen,
zal niemand het ooit
mogen zien.
Lang zal ze leven!
Niet in de gloria
maar in de afgrond
van de diepe leegte.
#HenriA
() Ik blijf
Voor Mascha 2.0
Jij wandelt niet maar jij huppelt
Jij snauwt niet maar jij zweeft
Jij hoort niet maar jij luistert
Jij jaloerst niet maar jij geeft
Jij verbergt niet maar jij toont
Jij bezwaart niet maar jij verlucht
Jij snoeit niet maar jij doet bloeien
Jij straft niet maar jij beloont
Jij verdwijnt niet maar jij benadert
Jij neemt niet maar jij vraagt
Jij kwetst niet maar jij heelt
Jij verandert niet maar jij aanvaardt
Jij waanzint niet maar jij begrijpt
Jij verdeelt niet maar jij verbindt
Jij draait niet maar jij eigenzinnigt
Ik twijfel niet en ik blijf
#HenriA
Jij wandelt niet maar jij huppelt
Jij snauwt niet maar jij zweeft
Jij hoort niet maar jij luistert
Jij jaloerst niet maar jij geeft
Jij verbergt niet maar jij toont
Jij bezwaart niet maar jij verlucht
Jij snoeit niet maar jij doet bloeien
Jij straft niet maar jij beloont
Jij neemt niet maar jij vraagt
Jij kwetst niet maar jij heelt
Jij verandert niet maar jij aanvaardt
Jij waanzint niet maar jij begrijpt
Jij verdeelt niet maar jij verbindt
Jij draait niet maar jij eigenzinnigt
Ik twijfel niet en ik blijf
#HenriA
() Verder dan dit ben ik nooit geweest
Je kromt je rug tot dieper dan beneden
en op zachte commando’s kluif je me uit.
Op en neer wippen jouw lange haren om
je schouders voor ze splijten op mijn buik.
Mijn binnenkant en mijn buitenkant
leg ik in twee helften om je heen.
Wanneer ik me diep in jou buig
en op zachte commando’s kluif je me uit.
Op en neer wippen jouw lange haren om
je schouders voor ze splijten op mijn buik.
Mijn binnenkant en mijn buitenkant
leg ik in twee helften om je heen.
Wanneer ik me diep in jou buig
en me teder aan je overgeef.
Je maakt me klein in mijn grootsheid
die als een schaduw aan je kleeft.
Verder dan dit kan ik niet reiken,
verder dan dit ben ik nooit geweest.
Je maakt me klein in mijn grootsheid
die als een schaduw aan je kleeft.
Verder dan dit kan ik niet reiken,
verder dan dit ben ik nooit geweest.
#HenriA
() En dat, liefste man, spijt me
In een huis naast de brug over de autostrade
woont een man die nog niet weet
wat hij zich op de hals heeft gehaald.
Ik ken hem niet goed maar wel goed
genoeg om te weten hoe veel liefde
hij in zich draagt.
Als ik geen dichter was, zou ik hem
schrijven en uitleggen waar dit gedicht
werkelijk over gaat.
Ik zou hem beschermen tegen onheil
en opkomend kwaad en vertellen hoe
hij verloren zal lopen in het leven.
Maar dichters praten niet over
wat ze schrijven, laat staan
dat ze uitleg geven.
Hij zal het met scha en schande zelf moeten
ontdekken hoe hij zachtjes aan leeg zal
lopen en uiteindelijk als een steen zal breken.
Tot dat er niets meer van hem
overblijft. En dat, liefste man, spijt me.
Maar weet, een verwittigd man is er twee
waard als je goed tussen mijn regels kan lezen.
#HenriA
woont een man die nog niet weet
wat hij zich op de hals heeft gehaald.
Ik ken hem niet goed maar wel goed
genoeg om te weten hoe veel liefde
hij in zich draagt.
Als ik geen dichter was, zou ik hem
schrijven en uitleggen waar dit gedicht
werkelijk over gaat.
Ik zou hem beschermen tegen onheil
en opkomend kwaad en vertellen hoe
hij verloren zal lopen in het leven.
Maar dichters praten niet over
wat ze schrijven, laat staan
dat ze uitleg geven.
Hij zal het met scha en schande zelf moeten
ontdekken hoe hij zachtjes aan leeg zal
lopen en uiteindelijk als een steen zal breken.
Tot dat er niets meer van hem
overblijft. En dat, liefste man, spijt me.
Maar weet, een verwittigd man is er twee
waard als je goed tussen mijn regels kan lezen.
#HenriA
() Onze dagen vragen geen ondertitels meer
We deden aan snuffelarbeid
met mooie zinnen
zonder stopwoorden.
Zachte kronkels
vloeiden uit open handen
op digitaal papier.
En we stopten niet meer.
En we stoppen niet meer.
We maakten
van koude steen een hart,
van dode materie een nieuw leven.
Uit woorden, zinnen
werden gebaren geboren:
een kus, een lach,
een frons, een streling.
een frons, een streling.
Maar nog mooier zijn
we zonder woorden,
onze dagen vragen
geen ondertitels meer.
#HenriA
() Het is klaar (ik besta in de blik van jouw ogen)
Ik besta in de blik van jouw ogen,
het leven met valse liefde
heeft überhaupt geen zin.
De waanzin buiten ons
creëerde een eigen reden:
een reden
tegen de rede in.
Onder een mistig wolkendek
op duizend zonnige dagen,
stierven in ons
het leven met valse liefde
heeft überhaupt geen zin.
De waanzin buiten ons
creëerde een eigen reden:
een reden
tegen de rede in.
Onder een mistig wolkendek
op duizend zonnige dagen,
stierven in ons
duizend doden gratis.
Geluk werd dan vermossellen
en langzaam wegzinken,
verdriet dat werd ingeslikt
tot verbittering.
Het lijkt allemaal heel
erg lang geleden.
En dat is het ook.
Zo niet de liefde die wij nu
delen met mekaar.
Ik besta in de blik van jouw ogen
want als het klaar is,
is het klaar.
Jij met hem. Ik met haar.
#HenriA
Geluk werd dan vermossellen
en langzaam wegzinken,
verdriet dat werd ingeslikt
tot verbittering.
Het lijkt allemaal heel
erg lang geleden.
En dat is het ook.
Zo niet de liefde die wij nu
delen met mekaar.
Ik besta in de blik van jouw ogen
want als het klaar is,
is het klaar.
Jij met hem. Ik met haar.
#HenriA
() Even wat reclame.... Het zit zo!
Het zit zo!
Merci Sarah Michaux (redactie) &
Natalie Bryse (drukwerk)
Voorstelling dichtbundel
op valentijn (14.02)
om 20u00, Buurman Aarschot
Met muzikale voor en na's
door MRRAY!
En tot eind april 2020
sieren 20 gedichten de muren
van Buurman Aarschot
() Wij zijn de laatste eenzamen
Wij zijn de laatste eenzamen
nu het stof van vergeten dagen
van onze schouders is geklopt.
We smaken nog amper verleden,
de stilte waar wij in praten
kleurt het blauwe in de lucht.
Ik zie u graag, het klinkt zo onbehouwen,
meer woorden zijn overbodig,
liever verzwijgen wij elkaar.
En als de afstand tot ons spreekt
die tussen het hoofd en het hart
traag het verlangen losweekt
verandert er iets in de schaduw
van onze ogen en is de belangeloze liefde
voor altijd verdwenen.
#HenriA
nu het stof van vergeten dagen
van onze schouders is geklopt.
We smaken nog amper verleden,
de stilte waar wij in praten
kleurt het blauwe in de lucht.
Ik zie u graag, het klinkt zo onbehouwen,
meer woorden zijn overbodig,
liever verzwijgen wij elkaar.
En als de afstand tot ons spreekt
die tussen het hoofd en het hart
traag het verlangen losweekt
verandert er iets in de schaduw
van onze ogen en is de belangeloze liefde
voor altijd verdwenen.
#HenriA
() Alles klopt
Met de jaren
verjaarden onze dromen
door hen die
ze verjaagden.
Ze waren zee,
onstuimig en onbetrouwbaar,
maar traag kwam het water
dichter
zodat we aan land konden.
En nu, veel later,
vele jaren later,
zijn de trossen gegooid,
de boeien los,
kunnen we eindelijk
stranden.
Geen antwoorden meer
in een holle fles,
geen verborgen geklots
maar een klop:
In het hart.
In onze ogen.
In onze kop.
Jij, mijn haven.
#HenriA
verjaarden onze dromen
door hen die
ze verjaagden.
Ze waren zee,
onstuimig en onbetrouwbaar,
maar traag kwam het water
dichter
zodat we aan land konden.
En nu, veel later,
vele jaren later,
zijn de trossen gegooid,
de boeien los,
kunnen we eindelijk
stranden.
Geen antwoorden meer
in een holle fles,
geen verborgen geklots
maar een klop:
In het hart.
In onze ogen.
In onze kop.
Jij, mijn haven.
#HenriA
() Als je je ogen sluit, zweer ik dat ik je hoor huilen
Als je je ogen sluit
zweer ik dat ik je hoor huilen
Verloren gelopen tranen
na een verloren gelopen leven
Omrande wallen die
glazige ogen dragen
De blik die
geen krimp verraadt
Jouw hoofd steeds met jezelf
zweer ik dat ik je hoor huilen
Verloren gelopen tranen
na een verloren gelopen leven
Omrande wallen die
glazige ogen dragen
De blik die
geen krimp verraadt
Jouw hoofd steeds met jezelf
en alleman in oorlog
Het jagen, het verachten
de minachting, het veinzen
Als je je ogen sluit
zweer ik dat ik je hoor huilen
#HenriA
Het jagen, het verachten
de minachting, het veinzen
Als je je ogen sluit
zweer ik dat ik je hoor huilen
#HenriA
() Sonnet nr. 7
De wind wringt zich in bochten, om het platteland,
om het akker, waar jij je vruchten verplant.
De tanende zon is voor de helft gevuld met regen
het vuur in mij is voor de helft koud.
Jouw adem snijdt als glas onze lippen
ogen als druppels nectar uit je hart.
Van een rijpheid zijn jouw fluisterwoorden
die trillen als een krakeling in de nacht.
Jij geeft zinnen aan de opkomende zon,
een langgerekte sluier van wit licht,
in de ochtendstond worden wij opnieuw verlangen.
Onze passie zal eerlijk worden verdeeld
als een hartslag die naar de zeven hemels smacht,
bloeien jouw vingersporen verder, dag na dag.
om het akker, waar jij je vruchten verplant.
De tanende zon is voor de helft gevuld met regen
het vuur in mij is voor de helft koud.
Jouw adem snijdt als glas onze lippen
ogen als druppels nectar uit je hart.
Van een rijpheid zijn jouw fluisterwoorden
die trillen als een krakeling in de nacht.
Jij geeft zinnen aan de opkomende zon,
een langgerekte sluier van wit licht,
in de ochtendstond worden wij opnieuw verlangen.
Onze passie zal eerlijk worden verdeeld
als een hartslag die naar de zeven hemels smacht,
bloeien jouw vingersporen verder, dag na dag.
#HenriA
() Liefhebben bij valavond
Dezelfde sterren
beschitteren altijd
de avond
De zon
zakt onder de wolken
door
De bomen
hebben hun tuinen
verlaten
De huizen
aan de rivier drijven traag
voorbij
De vogels
slaan laatste vleugels
open
De mensen
stromen van straten
weg
En nu de schermer
haar laatste gelaat laat
vallen
De horizon
over de hemel
schuift
De nacht
op haar eerste benen
gaat lopen
Fluister ik
van alle dingen die ik liefheb
ben jij
#HenriA
beschitteren altijd
de avond
De zon
zakt onder de wolken
door
De bomen
hebben hun tuinen
verlaten
De huizen
aan de rivier drijven traag
voorbij
De vogels
slaan laatste vleugels
open
De mensen
stromen van straten
weg
En nu de schermer
haar laatste gelaat laat
vallen
De horizon
over de hemel
schuift
De nacht
op haar eerste benen
gaat lopen
Fluister ik
van alle dingen die ik liefheb
ben jij
#HenriA
() Kosmos
Weet je nog
hoe ik naar je reed
mijn ogen diep
hoe ik naar je reed
mijn ogen diep
onder mijn
wollen muts
verscholen
hoe ik door je deur
naar binnen
werd gezogen
en als een komeet
jouw leven
hoe ik door je deur
naar binnen
werd gezogen
en als een komeet
jouw leven
binnentrad
mijn lippen
op de jouwe
landden
nog voor we een
woord spraken
hoe ik een
lichtseconde later
als een ruimtevaarder
gewichtsloos in jouw
armen lag
en we onder
mijn lippen
op de jouwe
landden
nog voor we een
woord spraken
hoe ik een
lichtseconde later
als een ruimtevaarder
gewichtsloos in jouw
armen lag
en we onder
de ogen van
de sterren
in de blote nacht
zeiden
in de blote nacht
zeiden
om
voor altijd
samen verder
door de kosmos
te reizen.
#HenriA
voor altijd
samen verder
door de kosmos
te reizen.
#HenriA
() Door jou is niet iedereen allen
Het is voor jou dat de bomen groen zijn
het is voor jou dat de zon zomers brandt
het is voor jou dat de bladeren vallen
het is voor jou dat het wintert in het land
Het is voor jou dat de honden kwispelen
het is voor jou dat de wolken lachen
voor jou is het rood van de aardbeien
en het parfum van de miljoenen sterren
Voor jou is de pen van dichters
voor jou is de sleutel van mijn geheimen
voor jou zijn de lippen vol zoetheid
voor jou is er geen twijfel meer maar zekerheid
Door jou is niet iedereen allen
#HenriA
het is voor jou dat de zon zomers brandt
het is voor jou dat de bladeren vallen
het is voor jou dat het wintert in het land
Het is voor jou dat de honden kwispelen
het is voor jou dat de wolken lachen
voor jou is het rood van de aardbeien
en het parfum van de miljoenen sterren
Voor jou is de pen van dichters
voor jou is de sleutel van mijn geheimen
voor jou zijn de lippen vol zoetheid
voor jou is er geen twijfel meer maar zekerheid
Door jou is niet iedereen allen
#HenriA
() Hart van sneeuw
Ik heb een hart
van sneeuw
Dat bevroren gelopen
was in de ijstijd
Om de koude
te kunnen trotseren
Maar nu de dooi
is ingetreden
En het langzaam smelt
wanneer jij bij me bent
Zal ik voortaan elke natuurramp
met glans kunnen overleven.
#HenriA
() 50 jaar, mijn liefste
Voor J. en M. - 50 jaar getrouwd
Mag ik je nog eens aanschouwen,
mijn liefste, zachtjes vasthouden,
voor elke niet getelde minuut.
Of voor een avond
of een ochtend, mijn liefste,
of voor elke dag, elk uur.
Dat doen wij nu
al jaar na jaar na jaar, mijn liefste,
in verlangende overvloed.
En nimmer zullen wij
onze liefde verspillen, mijn liefste,
er is immers nooit liefde genoeg.
Ik hou van jou,
ik ook van jou, mijn liefste,
dwars doorheen de tijd.
Liefde die al zo lang
duurt, mijn liefste,
moet wel echte liefde zijn.
#HenriA
#HenriA
() Demergedachten over het voorbije jaar (mijn hond en ik)
Ik heb jou uit mij gewandeld
Mijn hond en ik
Stap na stap
Door plassen en modder
Soms tot aan de steunzolen
Meestal kniehoog
Nooit droog
Dat hebben we
Samen geklaard
Mijn hond en ik
Stap na stap
Traan na traan
Dag na dag
Week na week
Maand na maand
Niemand beseft waar
Wij al die nachten waren
Onder welke sterrenhemel
Wij
Dat hebben
Mijn hond en ik
Mijn hond en ik
Stap na stap
Door plassen en modder
Soms tot aan de steunzolen
Meestal kniehoog
Nooit droog
Dat hebben we
Samen geklaard
Mijn hond en ik
Stap na stap
Traan na traan
Dag na dag
Week na week
Maand na maand
Niemand beseft waar
Wij al die nachten waren
Onder welke sterrenhemel
Wij
Nadachten
Huilden
Rouwden
Staarden
In 1 ding heb je gelijk
Er is afscheid
En er is afscheid
Maar als je uitgewandeld
Bent weet je:
Het is voorbij
Ik heb het eindelijk
Allemaal losgelaten
Het was een jaar
Van ogen en haken
Maar op het einde
Verscheen er plots
Uit het niets
Een kers op mijn
Zorgvuldig gebakken taart
We hebben de voorbije
365 dagen mooi rond
Gemaakt
Hebben mekaar gelijmd
Na al het
Huilden
Rouwden
Staarden
In 1 ding heb je gelijk
Er is afscheid
En er is afscheid
Maar als je uitgewandeld
Bent weet je:
Het is voorbij
Ik heb het eindelijk
Allemaal losgelaten
Het was een jaar
Van ogen en haken
Maar op het einde
Verscheen er plots
Uit het niets
Een kers op mijn
Zorgvuldig gebakken taart
We hebben de voorbije
365 dagen mooi rond
Gemaakt
Hebben mekaar gelijmd
Na al het
Gezwak
Gezwik
Gekraak
Dat hebben
Mijn hond en ik
Toch maar mooi uitgeklaard
#HenriA
#HenriA
Luka Bloom - You couldn't have come at a better time
() Herfstwandeling
Onze woorden stappen langzaam
slenteren, schuifelen tot ze stilstaan
en enkel nog elkaar
We ademen de antwoorden
We waren onderweg naar nergens
slenteren, schuifelen tot ze stilstaan
en enkel nog elkaar
We ademen de antwoorden
op onze stille vragen
en kijken spoorloos om ons heen
Naar de bomen, de wijngaarden,
Naar de bomen, de wijngaarden,
de heuvels, de gevallen bladeren,
de vogels tegen de blauwe hemel
We kijken alleen nog maar. Naar elkaar,
We kijken alleen nog maar. Naar elkaar,
het landschap om ons heen, terug naar
elkaar en laten de wereld om ons heen draaien
We waren onderweg naar nergens
en zijn mekaar tegen gekomen,
voor altijd verloren gelopen in mekaar
#HenriA
#HenriA
() Verwachten
Verwachten is een hond die loops door de straat loopt
Verwachten is een volle blaas op de voorste rij van de bioscoop
Verwachten is aanschuiven op stilstaand asfalt
Verwachten is niet kunnen slapen en wachten tot de ochtend valt
Verwachten is een vrijdag die naar weekend smacht
Verwachten is een lijf dat op jouw aanraking wacht
Verwachten is jeuk die maar niet over gaat
Verwachten is een teevee die op testbeeld staat
Verwachten is wolkjes blazen op een leeg perron
Verwachten is een volle blaas op de voorste rij van de bioscoop
Verwachten is aanschuiven op stilstaand asfalt
Verwachten is niet kunnen slapen en wachten tot de ochtend valt
Verwachten is een vrijdag die naar weekend smacht
Verwachten is een lijf dat op jouw aanraking wacht
Verwachten is jeuk die maar niet over gaat
Verwachten is een teevee die op testbeeld staat
Verwachten is wolkjes blazen op een leeg perron
Verwachten is een cadeau onder de kerstboom
Verwachten is de tocht naar de nachtwinkel om sigaretten te kopen
Verwachten is een knipperend st-jans-kruis aan overwegslagbomen
Verwachten is hoop die zich opdeelt in kleine hoopjes
Verwachten is een sms-je met een kruisje aan de uitgang
Verwachten zijn droge lippen die naar een stempelkussen verlangen
Verwachten is een nachtmerrie die op stal gaat
Verwachten is aftellen op oudjaar
Verwachten zijn de witte vakjes van het kruiswoordraadsel
Verwachten is een schorre keel aan de toog
Verwachten zijn de vallende ballen van de lotto
Verwachten is maanden wroeten in een volle buik
Verwachten is het ontdooien van een autoruit
Verwachten is de regen die in de rioolputjes loopt
Verwachten is boterhammen met omelet in een brooddoos
Verwachten is de zon die het rijm smelt
Verwachten is wachten tot jij me belt
Verwachten is de lente die alle sappen weer doet stromen
Verwachten is het koekje naast de koffie op een schoteltje
Verwachten is de dichter voor een volle zaal op een leeg podium
Verwachten is het leven voor de dood
#HenriA
Verwachten is de tocht naar de nachtwinkel om sigaretten te kopen
Verwachten is een knipperend st-jans-kruis aan overwegslagbomen
Verwachten is hoop die zich opdeelt in kleine hoopjes
Verwachten is een sms-je met een kruisje aan de uitgang
Verwachten zijn droge lippen die naar een stempelkussen verlangen
Verwachten is een nachtmerrie die op stal gaat
Verwachten is aftellen op oudjaar
Verwachten zijn de witte vakjes van het kruiswoordraadsel
Verwachten is een schorre keel aan de toog
Verwachten zijn de vallende ballen van de lotto
Verwachten is maanden wroeten in een volle buik
Verwachten is het ontdooien van een autoruit
Verwachten is de regen die in de rioolputjes loopt
Verwachten is boterhammen met omelet in een brooddoos
Verwachten is de zon die het rijm smelt
Verwachten is wachten tot jij me belt
Verwachten is de lente die alle sappen weer doet stromen
Verwachten is het koekje naast de koffie op een schoteltje
Verwachten is de dichter voor een volle zaal op een leeg podium
Verwachten is het leven voor de dood
#HenriA
() Warme bakker
We smeren het brood
van de witte weken
met een zacht boterbriefje
en peuzelen tot er op zondag
geen kruimel meer over blijft.
Op maandag schuift de warme bakker
een vers brood onder ons raam,
ongesneden, onbekend van smaak
waar we dan de volgende zeven dagen
weer van kunnen proeven en eten.
De warme bakker heeft
zichzelf niet uitgevonden
hij was gans de tijd al bezig
van de witte weken
met een zacht boterbriefje
en peuzelen tot er op zondag
geen kruimel meer over blijft.
Op maandag schuift de warme bakker
een vers brood onder ons raam,
ongesneden, onbekend van smaak
waar we dan de volgende zeven dagen
weer van kunnen proeven en eten.
De warme bakker heeft
zichzelf niet uitgevonden
hij was gans de tijd al bezig
met het deeg en de oven
maar we wisten het niet.
Wij konden het
gewoon niet geloven
dat hij echt bestaat
maar we wisten het niet.
Wij konden het
gewoon niet geloven
dat hij echt bestaat
maar nu eten we
eindelijk zijn brood.
#HenriA
eindelijk zijn brood.
#HenriA
() Alleen het goddelijke is gratis
Toen jouw maan
- en ook mijn maan -
na jaren in het donker verdween
vluchtte alles van
buiten naar binnen
als een verslindende orkaan.
We zagen het oog van de storm
in spiegels van glas
en verstonden niet
dat wat niet te zeggen valt.
Maar na de drift kwam
de flakkering op een zee
van stilstaand water
en nu duwen we op de rem van de tijd
tot we gewichtloos zijn
en samen verdwijnen
want alleen het goddelijke is gratis.
#HenriA
- en ook mijn maan -
na jaren in het donker verdween
vluchtte alles van
buiten naar binnen
als een verslindende orkaan.
We zagen het oog van de storm
in spiegels van glas
en verstonden niet
dat wat niet te zeggen valt.
Maar na de drift kwam
de flakkering op een zee
van stilstaand water
en nu duwen we op de rem van de tijd
tot we gewichtloos zijn
en samen verdwijnen
want alleen het goddelijke is gratis.
#HenriA
Novastar - Never Back Down
() Bombed
Love there are flowers
hanging in the vine
so high you cannot see
Now my mind must go on holiday,
torn from it's hook, a broken valentine
I see the smoke from a revolver,
will I get hit, I hardly care
When I'm bombed
I stretch like bubblegum
and look too long
straight at the morning sun
Love there are flowers
along the avenue,
all things perfectly in place
I build a shrine
I set a monument
because you're fire
because you're a fire escape
Mark Lanegan
hanging in the vine
so high you cannot see
Now my mind must go on holiday,
torn from it's hook, a broken valentine
I see the smoke from a revolver,
will I get hit, I hardly care
When I'm bombed
I stretch like bubblegum
and look too long
straight at the morning sun
Love there are flowers
along the avenue,
all things perfectly in place
I build a shrine
I set a monument
because you're fire
because you're a fire escape
Mark Lanegan
(Van het album Bubblegum)
() 100
Slaapdronken stap
je uit de korte nacht
De 100 liefdessonnetten laat
je even achter tot straks
Plukt de ijsbloemen
van het raam
Schikt ze als gedachten
in een kristallen vaas
Telt de uren
van de make-up-dag
Het hart zoekt een weg
door het kloppen heen
Maar woorden zijn
je uit de korte nacht
De 100 liefdessonnetten laat
je even achter tot straks
Plukt de ijsbloemen
van het raam
Schikt ze als gedachten
in een kristallen vaas
Telt de uren
van de make-up-dag
Het hart zoekt een weg
door het kloppen heen
Het hoofd zoekt naar
zinnen om te delen
Maar woorden zijn
vanaf nu overbodig
Want je weet gewoon
het beste gaat nog komen
#HenriA
Want je weet gewoon
het beste gaat nog komen
#HenriA
() Laat ons
Laat ons!
Alsjeblief. Jullie. Allemaal.
Laat ons
ons zijn
om ons te ontdekken.
Er is genoeg over
ons gezegd.
Laat ons
om de schoonheid
in ons verder te zetten.
De schoonheid
die er altijd al was
maar de andere niet
in ons zag.
Laat ons
Ludovico Einaudi - Nuvole Bianche
Alsjeblief. Jullie. Allemaal.
Laat ons
ons zijn
om ons te ontdekken.
Er is genoeg over
ons gezegd.
Laat ons
om de schoonheid
in ons verder te zetten.
De schoonheid
die er altijd al was
maar de andere niet
in ons zag.
Laat ons
want nu jij en ik
zal de schoonheid
voor altijd van
ons samen zijn.
#HenriA
ons samen zijn.
#HenriA
() De dingen die ons raken
Alles is timing
De wekker die je wakker maakt
De hond die je elke dag uitlaat
De dagen die voorbij gaan
De nacht die om je heen slaapt
Alles is timing
Je geliefde die je hart in stukken breekt
De troostende sigarettenrook die je inhaleert
Twee mensen die mekaar bij toeval ontmoeten
De woorden die het eerste gesprek voeden
Alles is timing
De eerste wandeling met schuifelende voeten
Lippen die elkaar voor het eerst proeven
De blik die in mekaars ogen blijft haken
Alles is timing
voor de dingen die ons raken
De wekker die je wakker maakt
De hond die je elke dag uitlaat
De dagen die voorbij gaan
De nacht die om je heen slaapt
Alles is timing
Je geliefde die je hart in stukken breekt
De troostende sigarettenrook die je inhaleert
Twee mensen die mekaar bij toeval ontmoeten
De woorden die het eerste gesprek voeden
Alles is timing
De eerste wandeling met schuifelende voeten
Lippen die elkaar voor het eerst proeven
De blik die in mekaars ogen blijft haken
Alles is timing
voor de dingen die ons raken
#HenriA
.
Mazzy star - Fade into you
() Verhuizen
We verhuizen gedachten
in lege bananendozen
van punt a naar punt b
omdat we vinden
dat ze daar beter wonen.
We stoppen ze
tussen de kartonnen plooien
stapelen ze op elkaar
van niet, naar minder
tot zeer breekbaar.
Ruwe mensen
met handschoenen
sjouwen ze heen en weer
zonder weet
van wat ze echt dragen.
Ze kijken naar de labels,
buigen de knieën
en maken hun verhaal
over de huiseigenaar.
Bij het uitpakken
zijn er brokken
die nog zijn te lijmen
maar ook scherven
die voor altijd zijn verloren.
De gedachten
krijgen een ander aanzien
op een nieuwe plek omdat
in een nieuwe thuis
het licht anders schijnt.
#HenriA
in lege bananendozen
van punt a naar punt b
omdat we vinden
dat ze daar beter wonen.
We stoppen ze
tussen de kartonnen plooien
stapelen ze op elkaar
van niet, naar minder
tot zeer breekbaar.
Ruwe mensen
met handschoenen
sjouwen ze heen en weer
zonder weet
van wat ze echt dragen.
Ze kijken naar de labels,
buigen de knieën
en maken hun verhaal
over de huiseigenaar.
Bij het uitpakken
zijn er brokken
die nog zijn te lijmen
maar ook scherven
die voor altijd zijn verloren.
De gedachten
krijgen een ander aanzien
op een nieuwe plek omdat
in een nieuwe thuis
het licht anders schijnt.
#HenriA
() Seizoensverbonden
laat onze zachte kanten
elkaar terug ontmoeten
de harde randen zijn verherfst
door het werken van de tijd
ze vallen als bladeren en
zullen voor altijd overwinteren
want, mijn liefste,
er zit nog veel zachte lente
en hete zomer in jou en mij
#HenriA
elkaar terug ontmoeten
de harde randen zijn verherfst
door het werken van de tijd
ze vallen als bladeren en
zullen voor altijd overwinteren
want, mijn liefste,
er zit nog veel zachte lente
en hete zomer in jou en mij
#HenriA
() Cafe Society
Voor Ruben
Je struint door de grote appel
neemt kleine hapjes
van hoogbouw, laagbouw
en de waanzinnig altijd durende dag.
Guggenheim maakt je een eerste keer wakker,
de kleuren spatten door je hoofd
neemt kleine hapjes
van hoogbouw, laagbouw
en de waanzinnig altijd durende dag.
Guggenheim maakt je een eerste keer wakker,
de kleuren spatten door je hoofd
dit tomeloos ontwaken
Maar waar Billie werd geboren
slaan nagels je voeten in de grond
hier kom jij bij jezelf thuis
hier heb jij voor altijd jouw hart verloren.
#HenriA
trekt de plooien in het hart glad.
Je ploegt door Strawberry Fields
Je ploegt door Strawberry Fields
en sleept drie vrouwen achter je aan
die smullen van Prada, catwalks en Gucci
die smullen van Prada, catwalks en Gucci
je gaat nog meer van ze houden.
Maar waar Billie werd geboren
slaan nagels je voeten in de grond
hier kom jij bij jezelf thuis
hier heb jij voor altijd jouw hart verloren.
#HenriA
() Raken / Uitgeraakt
Raak haar
langzaam
met fluwelen handen
die delicaat aaien
Raak haar
alsof zij het enige
is dat je ooit al
hebt aangeraakt
Raak haar
alsof zij het enige
is dat jou ooit
zal raken
Raak haar
zodat ze vergeet
dat er een aarde draait en
dat ze bestaat
Streel haar, glinster haar,
tintel haar, fonkel haar
met kleine gebaren
Raak haar
beroer haar, dans haar
alleen voor haar
tot ze kreunt en beeft
breekt en zweeft
Raak haar
zodat ze zich voor altijd herinnert
waar je voor staat
wat je écht bent
wie ze achterlaat
Raak haar
zodat ze weet
dat je van het waarlijkste
bent wat ze ooit zag
Raak haar
en luister
hoe ze geruisloos
wegsmelt
Raak haar
zodat ze nóóit
zal vergeten
wat echt aanraken was.
#HenriA
langzaam
met fluwelen handen
die delicaat aaien
Raak haar
alsof zij het enige
is dat je ooit al
hebt aangeraakt
Raak haar
alsof zij het enige
is dat jou ooit
zal raken
Raak haar
zodat ze vergeet
dat er een aarde draait en
dat ze bestaat
Streel haar, glinster haar,
tintel haar, fonkel haar
met kleine gebaren
Raak haar
beroer haar, dans haar
alleen voor haar
tot ze kreunt en beeft
breekt en zweeft
Raak haar
zodat ze zich voor altijd herinnert
waar je voor staat
wat je écht bent
wie ze achterlaat
Raak haar
zodat ze weet
dat je van het waarlijkste
bent wat ze ooit zag
Raak haar
en luister
hoe ze geruisloos
wegsmelt
Raak haar
zodat ze nóóit
zal vergeten
wat echt aanraken was.
#HenriA
() Duizelingwekkend
Mijn hoofd duizelt van de liefde
voor de sterren,
maar de strijd zal ons afmaken
en dan glimlachen we naar al onze vrienden.
We hangen onze hoofden naar beneden,
rechten onze rug tegen de muur
en ik huil bij het treinstation
omdat ik je gezicht niet kan zien.
Er is geen nieuw begin totdat iedereen ziet
dat de oude manieren moeten eindigen
maar het is moeilijk te accepteren
dat jij en ik één en hetzelfde vlees zijn.
Alles wat ik te zeggen heb is al gezegd,
je hebt het ook al van jezelf gehoord
toen je in je bed lag en niet kon slapen.
En ik,
voor de sterren,
maar de strijd zal ons afmaken
en dan glimlachen we naar al onze vrienden.
We hangen onze hoofden naar beneden,
rechten onze rug tegen de muur
en ik huil bij het treinstation
omdat ik je gezicht niet kan zien.
Er is geen nieuw begin totdat iedereen ziet
dat de oude manieren moeten eindigen
maar het is moeilijk te accepteren
dat jij en ik één en hetzelfde vlees zijn.
Alles wat ik te zeggen heb is al gezegd,
je hebt het ook al van jezelf gehoord
toen je in je bed lag en niet kon slapen.
En ik,
ik luister naar elke kleine fluistering in de verte
en hoor hoe de stroming versnelt
maar de rivier almaar vertraagt.
#HenriA
en hoor hoe de stroming versnelt
maar de rivier almaar vertraagt.
#HenriA
() Reservoir
Ik geef me over
aan jouw afwezigheid,
dat jouw ogen me zoeken
aan jouw afwezigheid,
dat jouw ogen me zoeken
is nog het vreemdste.
Ze leven een leven buiten de tijd.
Ik snoei takken uit haren
en in het park breek ik gedachten
Ze leven een leven buiten de tijd.
Ik snoei takken uit haren
en in het park breek ik gedachten
zodat de eenden honger lijden,
ieder zijn prioriteiten.
De herfstwind schuurt
De herfstwind schuurt
langs mijn kaken
en trekt een lach op het gezicht.
Het hart klopt geen overuren meer.
Het zit in mij
Het zit in mij
en speelt een zachte melodie.
Ik verpleeg het
en dat wat verpoederd is,
stuift weg met de wind.
#HenriA
#HenriA
() Dagen aan zee
In de golven
vloeien wij samen,
dwars door schuim, sop
en flessenpost heen.
Onze voetafdrukken in
het strand verraden
de weg waar we
van komen.
Langs de branding
meren boten aan
en jij in mij.
Mijn meerpaal is
jouw deurportaal, de witte muren,
het koertje en het hondenluik.
Jouw pad is het strand,
vloeien wij samen,
dwars door schuim, sop
en flessenpost heen.
Onze voetafdrukken in
het strand verraden
de weg waar we
van komen.
Langs de branding
meren boten aan
en jij in mij.
Mijn meerpaal is
jouw deurportaal, de witte muren,
het koertje en het hondenluik.
Jouw pad is het strand,
de golven, het zout,
de branding en overal
waar ik met je heen drijf.
#HenriA
() De doden die nog levend zijn
Allerheiligen - 01.11.2019
Ter nagedachtenis van K.v.B
Ter nagedachtenis van K.v.B
Hoe neem je afscheid
van iets dat er niet meer is,
hoe neem je afscheid
van herinneringen gekerfd in een ziel
maar die door trots werden verteerd.
van iets dat er niet meer is,
hoe neem je afscheid
van herinneringen gekerfd in een ziel
maar die door trots werden verteerd.
Hoe neem je afscheid
van iets dat er niet meer was,
van iets dat er niet meer was,
hoe neem je afscheid
met jezelf van een vriend
met jezelf van een vriend
die er altijd was en nooit is weg geweest.
Hoe neem je afscheid
van leven dat geen leven meer is
van leven dat geen leven meer is
hoe neem je afscheid
met woorden die blind en doof zijn,
met woorden die blind en doof zijn,
die jij nooit meer kan zien en horen na vandaag.
Hoe neem je afscheid
van op een afstand die te ver is
van op een afstand die te ver is
hoe neem je afscheid
nu het voor woorden te laat is
nu het voor woorden te laat is
om je te zeggen: ik zie je doodgraag.
#HenriA
() Bankgeheim
Op de bank in dit park
zitten wij
mooi tussen de lijnen en
niets tussen ons in.
Dat doen wij elke avond
en graveren
zitten wij
mooi tussen de lijnen en
niets tussen ons in.
Dat doen wij elke avond
en graveren
er onze bankgeheimen
in het zachte hout.
We blazen cirkels rook
in het zachte hout.
We blazen cirkels rook
tot een luchtballon
en niemand
die ons ziet vliegen.
Dat vinden wij goed zo
want op deze bank
die ons ziet vliegen.
Dat vinden wij goed zo
want op deze bank
kunnen wij
al onze geheimen vieren.
#HenriA
() Wild
Van nergens kom je
op een blauwe zondag
aangelopen
Je legt plooien glad
en blijft voor altijd hier
om geluk te laten zien
Je stoomt een spaghettifeestje
met feestslingers
in elkaar
En terwijl we eten
sla je gulzig
kookboeken open
Want morgen wil
je graag wild
voor me koken
#HenriA
op een blauwe zondag
aangelopen
Je legt plooien glad
en blijft voor altijd hier
om geluk te laten zien
Je stoomt een spaghettifeestje
met feestslingers
in elkaar
En terwijl we eten
sla je gulzig
kookboeken open
Want morgen wil
je graag wild
voor me koken
#HenriA
() Kruispunt
Op het kruispunt van het leven
zie je wandelaars, fietsers, auto's,
bomen, bankjes, de Demer.
Op de ronde terrastafel
twee koffies die praten
zie je wandelaars, fietsers, auto's,
bomen, bankjes, de Demer.
Op de ronde terrastafel
twee koffies die praten
over zichzelf en mekaar raken.
Geld heb ik niet en ook geen
tabakswaren, maar wel een
uitgeruste blik en vuur en blaadjes.
Om boeken op te schrijven over twee
personages die hun weg zoeken op
de kruispunten van dit aardse bestaan.
#HenriA
Geld heb ik niet en ook geen
tabakswaren, maar wel een
uitgeruste blik en vuur en blaadjes.
Om boeken op te schrijven over twee
personages die hun weg zoeken op
de kruispunten van dit aardse bestaan.
#HenriA
() Loeba
De bladeren zuchten van bomen
een tapijt voor jouw poten
de oevers een meanderend paradijs
Het was tijd voor ons
om weer op te staan
en samen de wolken te grijpen
We volgen de stroom
en de vlucht van vogels die
zomaar nergens heen trekken
We spreken niet maar
we zeggen veel tegen mekaar
als twee stille schaduwvlekken
We wandelen de stramheid
uit al onze spieren en
zoeken samen nieuwe paden
Jij kan zijn wat je bent
en ik wie ik ben
zonder veel blaffen of praten.
#HenriA
een tapijt voor jouw poten
de oevers een meanderend paradijs
Het was tijd voor ons
om weer op te staan
en samen de wolken te grijpen
We volgen de stroom
en de vlucht van vogels die
zomaar nergens heen trekken
We spreken niet maar
we zeggen veel tegen mekaar
als twee stille schaduwvlekken
We wandelen de stramheid
uit al onze spieren en
zoeken samen nieuwe paden
Jij kan zijn wat je bent
en ik wie ik ben
zonder veel blaffen of praten.
#HenriA
() Meisje
Was jij het meisje dat haar ogen sloot terwijl ze aan het schommelen was?
Was jij het meisje dat door het poortje huppelde en een blad van de grond raapte?
Was jij het meisje dat woorden in schriftjes schreef en ze onderlijnde met een liniaal?
Was jij het meisje met de vlechtjes dat op haar kamertje verboden boeken las?
Was jij het meisje dat zichzelf in slaap wiegde en zich verstopte diep in de matras?
Was jij het meisje dat verlegen vergat te praten en soms niet meer wist waarheen?
Was jij het meisje waarvan ik me afvraag: waar is dat meisje toch gebleven?
#HenriA
() Koffiegepraat
Vandaag zag ik een tranengevecht tussen twee mensen, ze ebden en vloedden al weken over en weer en wisten niet waar te stranden.
Ik nam ze bij de hand, leidde hen op de trap, zette ze aan mijn keukentafel en gaf hen koffie en taart.
Ik luisterde naar hun verhalen, keek hen in de ogen en woog de lasten die ze op de schouders dragen.
Ik ben bang om jou te geloven, zei hij. Ik ben bang als de dood, zei zij. En wat met het kind dat we in ons dragen, zeiden ze allebei.
Ik zei niets en liet hen praten, eerst tegen mij en uiteindelijk eindelijk tegen mekaar, zodat ik zonder dat ze het merkten stil kon verdwijnen om verse koffie te maken.
#HenriA
() Waakzaam voor schone schijn
Toen je nog niet wist
dat iets de eerste keer was
en onschuld nog geen naam had.
Toen je nog nooit van duister
gehoord had en de zon altijd scheen
en je bozige dromen bewaarde in de koelkast.
O kinderen, wat konden wij de wereld aan
we waren nog nooit bedrogen
dat was wat we geloofden.
Ondertussen weten we beter
wat ons maakt, wie ons kraakt
wie met ons onvoorwaardelijke
liefde deelt.
Achter elke façade woont een
eenzaam mens, laten we
waakzaam zijn voor schone schijn.
We hoeven niets meer na te jagen
of iemand te redden
want de geschiedenis zal zich
altijd blijven herhalen.
#HenriA
dat iets de eerste keer was
en onschuld nog geen naam had.
Toen je nog nooit van duister
gehoord had en de zon altijd scheen
en je bozige dromen bewaarde in de koelkast.
O kinderen, wat konden wij de wereld aan
we waren nog nooit bedrogen
dat was wat we geloofden.
Ondertussen weten we beter
wat ons maakt, wie ons kraakt
wie met ons onvoorwaardelijke
liefde deelt.
Achter elke façade woont een
eenzaam mens, laten we
waakzaam zijn voor schone schijn.
We hoeven niets meer na te jagen
of iemand te redden
want de geschiedenis zal zich
altijd blijven herhalen.
#HenriA
() Stilte is het verschil tussen niks zeggen en alles al gezegd hebben
Ik kan blijven schrijven
boeken en brieven lang
tot de hand verkrampt
en zegt: nu is het genoeg.
Nu houd ik mijn zinnen kort
en kan er niets meer fout gaan
als je leert om te lachen
met wat je dacht dit is pijn.
Foto’s bewaren lang
maar vergelen doen ze toch
elke dag een beetje meer
tot het beeld uit het zicht verdwijnt.
#HenriA
boeken en brieven lang
tot de hand verkrampt
en zegt: nu is het genoeg.
Nu houd ik mijn zinnen kort
en kan er niets meer fout gaan
als je leert om te lachen
met wat je dacht dit is pijn.
Foto’s bewaren lang
maar vergelen doen ze toch
elke dag een beetje meer
tot het beeld uit het zicht verdwijnt.
#HenriA
() Ik zag Roos en Roos zag mij
[1]
Elke dag zit vol signalen, waarschuwingen tegen gevaar, uitnodigingen voor verborgen gebaren, uitdagende avonturen, boodschappen vol onlust, vertederende gedachten.
Bling, piep, kwak,
tring, ding-dong, tjak,
cijfertjes in een rood kader,
met of zonder bijlage.
De letters stromen binnen in half afgewerkte zinnen van een bedenkelijk allooi, bulken van dramatiek, staan bol van de vragen en verlangens, brengen me in een onderstroom.
Ik loop er omheen, zet de dag op papier, en nog één en nog één om uiteindelijk alle woorden naast me neer te leggen, ik plooi ze tot een hoed en ga er onder wonen.
En zo doe ik niets. Nog niets. Ik snij lijnen door. Ik trek de kronkels in de hersenen recht en ga de dag achterwaarts leven, van achteren naar voren.
[2]
Waarom blijf ik toch antwoorden, replyen op de kromme zinnen en de scheve woorden die eigenlijk overbodig zijn net zoals alle mode- en kookprogramma’s op teevee.
Ik lees Plouvier en hij brengt me raad, neemt me mee doorheen de maanden van het jaar, slaat zijn weerslag tegen mijn gloeiende slapen.
“Niemand weet de weg naar vandaag”, lees ik traag en herlees de woorden zo dikwijls tot dat ik ze proef en voel dwarrelen op mijn maag, de gedachte doet me blaken.
Ik vraag aan mezelf of ik kan slapen, of ik kan snoeien. Ja, de wortels kunnen terug kunnen ademen, ik kan een boom verplanten in een landschap waarin ik graag vertoef.
Dit landschap brengt rust, ook al is het zaterdag, lees ik overal over ieders leed, het is de tijd van het jaar die alle inkomende berichten van vandaag omkleedt.
Ik zag Roos en Roos zag mij. En aan de bar raken we naast mekaar achteraf. En we dronken samen een glas tussen het warme nat van lippen en tong. "Wil je daar dan zijn misschien?", vroeg ze mij. Ik vergis me niet en zet me voor het raam dat de stad zacht omlijst en wacht hoopvol op de eerste sneeuw van het jaar.
#HenriA
Roos & Sun Sun Sun - Vergis ik mij
() De waanzin van het detail (Sam Dillemans)
Ik verlaat de
oude meesters
en neem je mee
om af te rekenen
met alles wat ik
heb opgeslagen
in mijn geheugen,
in mijn handen,
in mijn hart,
in mijn tranen.
Alles is onbelangrijk,
maar ook alles zal
blijken onbelangrijk
te zijn,
ik,
de planeet,
alle geliefden,
alleen het borstbeen
blijft overeind.
Wat doe ik met een borstbeen,
dat het geen borstbeen meer is
maar des te meer een borstbeen
is en zal zijn?
Ik ga door het borstbeen,
door tot aan de rug
om terug tot aan het
borstbeen te geraken,
om een antwoord
te geven op alle
vragen voor dat
het vragen zijn.
#HenriA
oude meesters
en neem je mee
om af te rekenen
met alles wat ik
heb opgeslagen
in mijn geheugen,
in mijn handen,
in mijn hart,
in mijn tranen.
Alles is onbelangrijk,
maar ook alles zal
blijken onbelangrijk
te zijn,
ik,
de planeet,
alle geliefden,
alleen het borstbeen
blijft overeind.
Wat doe ik met een borstbeen,
dat het geen borstbeen meer is
maar des te meer een borstbeen
is en zal zijn?
Ik ga door het borstbeen,
door tot aan de rug
om terug tot aan het
borstbeen te geraken,
om een antwoord
te geven op alle
vragen voor dat
het vragen zijn.
#HenriA
Gedicht nav expo Sam Dillemans - Fighters
() 5 letterwoord
Als de middernachtklokken luiden en de dag stopt met blaffen in mijn hoofd, de avond me een lege bladzijde geeft, dan schrijf ik jou.
Over de voorbije dag en al de fijne gedachten die passeerden, over de koffie in het café om de hoek, over de snelle kus in jouw zetel, de sigaret die we samen opsteken, het aaien van jouw hond.
Over de zachte kilometers die aan me kleven, de zinnen uit jouw half uitgelezen boek, over het beminnen in mijn slaap en de gedachte dat je me hebt aangeraakt.
Over de herinneringen die de dag in stukken verdeelt, hoe de tijd aangenaam met ons speelt, de ster die door het raam fonkelt en mijn val breekt.
Over het vintage kleed dat jou drapeert tot een vrouw uit één stuk, over het uitgeruste hoofd dat leest als de letters van geluk.
#HenriA
() Zilveren omlijning
Ik heb vandaag het huis opgeruimd.
De tajine in de kast gestopt.
De tandem verkocht.
Foto's verwijderd van de laptop.
Het hart afgestoft.
Het heeft lang geduurd
maar voor alles is een tijd
om spullen van je af
te schrijven.
Aandacht is niet meer nodig
om gelukkig te zijn, wachten
op antwoorden heeft geen zin
als woorden doolhoven blijken.
Wanneer afscheid
geen afscheid meer is, weet je:
nu is het eindelijk voorbij.
geen afscheid meer is, weet je:
nu is het eindelijk voorbij.
#HenriA
() Voor jou, penguin
Gelukkig kunnen we niet in hoofden kijken, het is er te grijs en te eenzaam om alle signalen te begrijpen.
In de wisselspanning tussen de hersendelen schuurt de kiezel die pijn doet tijdens het wandelen heen en weer.
Stenen kiezels keien hoeven niet te hameren in een hoofd, niemand vraagt om al dat gewicht te tillen dat jij op jouw schouders draagt.
Het is aangenaam om weer naar de wereld te kijken en naar de blik in jouw ogen, ook al was ik bijna verloren gelopen.
#HenriA
() Uitklaren
Mijn eigen woorden
eisen een nieuw begin
de tijd dringt aan
en gunt mij onbekende stappen
De vrijheid in het hoofd
leidt een nieuw leven in
de kans om dingen
anders aan te pakken
Mijn binnen- en buitenkant
ontmoeten elkaar opnieuw
aangename kennismaking
we waren mekaar lang verloren
Het hart pompt bloed
spelend in het rond
dat z’n weg door mijn lijf
terug heeft gevonden
De stilte die ik niet meer zoek
is overal te vinden
als je terug kan kijken
als je terug kan horen
#HenriA
eisen een nieuw begin
de tijd dringt aan
en gunt mij onbekende stappen
De vrijheid in het hoofd
leidt een nieuw leven in
de kans om dingen
anders aan te pakken
Mijn binnen- en buitenkant
ontmoeten elkaar opnieuw
aangename kennismaking
we waren mekaar lang verloren
Het hart pompt bloed
spelend in het rond
dat z’n weg door mijn lijf
terug heeft gevonden
De stilte die ik niet meer zoek
is overal te vinden
als je terug kan kijken
als je terug kan horen
#HenriA
() Ademloos
ik dacht dat je me iets zei
en plooi me naar je toe
maar hoe ik ook plooi
ik hoor in jouw geval enkel
het stokken van je adem
ik ken er ondertussen de
lange stilte van
het is bijna dodelijk wanneer
je naar woorden graaft
om niets te zeggen maar
bedoelt: ik weet dat jij
het bent voor mij
#HenriA
() Kindergeluk
Het was steeds in de nacht dat we naar Zwitserland reden, in een groene slee, over zwart asfalt met witte stippen en strepen, vanaf de oprijlaan. De basketbal tussen de benen posteerde ik me vooraan, op moeders schoot, de rest van de kroost slapend achteraan.
Ik was de kleinste copiloot die nog nooit had gereden, ik was er te jong voor. Mijn daden beperkten zich tot praten, een babbeltje slaan over niets en over het leven, tegen mijn held die me nooit heeft begrepen, ook niet tijdens zijn gevecht tegen de slaap.
En bij de opkomende zon keken we tegen de bergen aan, schokten we naar boven, met de afgrond langs ons heen, om ons te bedwelmen met echoënde vergezichten, het ongrijpbare kruis, omringd met laaghangende wolken en watervalgedruis.
Misschien was het allemaal wat overdreven, te veel prestige voor de buurt. Ik heb mijn hart weggeven aan dat stuk moeder, aan dat stuk natuur.
#HenriA
() Gouden kooi
Het lek tussen twee vuren is terug gedicht
ik vraag me af of ik nu blij moet zijn
of eerder moet huilen
met alle bruggen die ik sloeg
tussen nutteloos en niets.
Het is eerder opgelucht ademhalen
want met de handen in het haar
ga je harder denken
en word je vlugger kaal.
Kijk toch die vogel in het gras
kijk toch die dichter achter het glas
ze zaten allebei in een gouden kooi
terwijl ze hun leven omgooien.
ik vraag me af of ik nu blij moet zijn
of eerder moet huilen
met alle bruggen die ik sloeg
tussen nutteloos en niets.
Het is eerder opgelucht ademhalen
want met de handen in het haar
ga je harder denken
en word je vlugger kaal.
Kijk toch die vogel in het gras
kijk toch die dichter achter het glas
ze zaten allebei in een gouden kooi
terwijl ze hun leven omgooien.
#HenriA
() Het einde van de middeleeuwen
“Waarschijnlijk was ik prenataal
al bezwaard met
ridder en paard”,
bedenk ik me - hier -
achter het raam
waar jonkvrouwen voorbij gaan,
in sluiers schrijden.
De kasseien zijn glad van
de regen, zo ook het pad
waar ik eindelijk van weg
glijd, de tijd in helften breek.
In de middelste eeuwen
geleden, het
lonkende bestormen, ontstaan
nieuwe luchtkastelen.
De troubadour die ik
ben, die terug
kan spelen.
De pen is geladen met
woord en schaam
als aangedreven sporen. In
je gulle vlees galoppeer
ik je lendenen:
van Jut naar Aer,
van onder naar boven.
#HenriA
() Treintrilogie
() Perrongeluk
Vuur mevrouw en voor ik het besefte
gleed de rug van mijn hand per ongeluk
langs je zachte wang.
Je blosjes kleurden rood en
je lachje hing verlegen
rond je lippen
terwijl je diep de rook inzoog
die even later langs je
linkermondhoek naar
buiten glipte.
Ik rookte met je mee en mikte
mijn as tussen jouw benen
zodat het gene dat ooit van me was
dicht bij jou zou zijn.
Je kuste me fijntjes en
in de gauwte holde je
naar de trein,
de trein die nooit op een afscheid wacht.
Op de trein zit een vrouw die
niet weet dat ik niet zal slapen
vannacht.
() Op perron negen staat een vrouw
Op perron negen staat een vrouw
te turen naar de sporen,
oneindig zijn de lijnen die
almaar verder gaan, als
twee strepen die verzaken
om elkaar ooit aan te raken
ook al heb je je leven afgereisd.
Ik zoek naar een zin
die goed is voor ons beiden
met een aanhef die geen
verdere uitleg hoeft
een woord dat de
dingen die gebeuren bij de
lurven neemt en ons
door het station sleept, daar
waar we nu al jaren vertoeven.
Op perron negen staat een vrouw
naar de sporen te turen,
dat doet ze nu al enkele uren
wat in dit verlaten station
komt er nooit nog een trein.
() Treinglijden
We zitten allen samen op de trein
die laag tegen de grond rijdt
om het landschap niet verder
open te splijten.
Als we nu eens allemaal
zouden vrijen, met elkaar,
hier, nu, zomaar,
verstrengeld in elkaars haren,
om samen thuis te geraken
met een brede lach op ons gelaat
zodat men ons bij het binnen
komen vraagt: was het leuk
op het werk vandaag?
#HenriA
() Treinglijden
We zitten allen samen op de trein
die laag tegen de grond rijdt
om het landschap niet verder
open te splijten.
Als we nu eens allemaal
zouden vrijen, met elkaar,
hier, nu, zomaar,
verstrengeld in elkaars haren,
om samen thuis te geraken
met een brede lach op ons gelaat
zodat men ons bij het binnen
komen vraagt: was het leuk
op het werk vandaag?
#HenriA
() De overkant
Het hart zaait uit en je beweegt
door mijn beschreven niemandsland
door mijn beschreven niemandsland
alsof je stapvoets door de naschokken
van mijn aardbeving raast
In de uithoek van mijn hoofd
is er voortdurend gefluister
jouw vingerafdrukken kruipen
door alle holtes van mijn lijf
Ik speel met verzonnen antwoorden
op al mijn vage vragen
rek de tijd uit die me nog rest
rek de tijd uit die me nog rest
en voel in al mijn raken
hoe ik verlang naar de overkant
om me daar met jou voort te zetten
om me daar met jou voort te zetten
#HenriA
() Er is een boom waar duiven sterven
Er is een boom waar duiven sterven
van elkaar en van verdriet
almaar zoekend naar de diepste ziel
in de eieren die ze uitbroeden.
De kuikens zullen weldra uitvliegen
schraal en moederziel alleen
op zoek naar vers voedsel
om zichzelf te kunnen overleven.
En nog sneller zullen zij ook nesten
tussen takken en nat mos
verstrikt in de broedende kruin
van de duivenboom des doods.
#HenriA
van elkaar en van verdriet
almaar zoekend naar de diepste ziel
in de eieren die ze uitbroeden.
De kuikens zullen weldra uitvliegen
schraal en moederziel alleen
op zoek naar vers voedsel
om zichzelf te kunnen overleven.
En nog sneller zullen zij ook nesten
tussen takken en nat mos
verstrikt in de broedende kruin
van de duivenboom des doods.
#HenriA
() Ik slaap beter in het licht (insomnia)
Je vertrekt en laat mij achter
samen met de beloken nacht
en nu hol jij loops achter de zon,
om elkaar straks,
in de schemer achter de horizon,
opnieuw te beminnen.
Zandsporen uit m’n ogen
strompelen tuimelend over de grond,
naar de kast, waar tussen kleren
aan ijzeren stangen,
de voorbije dag zich
heeft opgehangen.
Ik kruip in jouw slapeloosheid
en uit de reserves van mijn adem
vreet ik tergend traag
de nacht doormidden, tot
die nacht zich terug in de berm
van de ochtend trekt.
die nacht zich terug in de berm
van de ochtend trekt.
Krijtende nacht,
vergeef me mijn ongeduld,
vergeef me mijn ongeduld,
maar ik slaap beter als ik
wakker ben, met de ogen open.
wakker ben, met de ogen open.
Ik slaap vaster in het licht
van de glanzende dag
want overdag kan ik
levendiger over jou dromen.
#HenriA
() Column - Huidhonger
Woorden - 260 | Leestijd - 1 min
Vandaag kwam ik ze weer tegen. De daters. Maar niet met elkaar. Zij met een andere hem. Hij met een andere haar. En dat op dezelfde plaats, maar op een andere dag weliswaar.
Vandaag kwam ik ze weer tegen. De daters. Maar niet met elkaar. Zij met een andere hem. Hij met een andere haar. En dat op dezelfde plaats, maar op een andere dag weliswaar.
Ik zie ze zitten, schuin voor me. Een doorloopcafé, een tafel achteraan. De eerste klunzige woorden, na een halve kus op de kaak. Een eerste voorzichtig glas bier. Voor hem. Rode wijn voor haar. De eerste zin zet de toon voor het verdere verhaal. Wat zouden ze mekaar deze keer vertellen? Steeds weer opnieuw? Steeds weer hetzelfde verhaal, over hetzelfde leven, met dezelfde accenten, met dezelfde blaren. Zouden ze mekaar elke keer opnieuw in de ogen kijken? Op zoek naar de achterkant van elkaars ziel? Of zoeken ze troost in hun lege slaapkamer, in de holte van hun hart?
Ze dragen de sporen van het leven. Zij rond de ogen, hij in zijn verward verhaal. Wat wil hij weten? Waar wil zij over praten? Heeft zij al gebaard? Heeft hij al bedrogen? Wat is deze keer het verhaal? Over de kinderen en de zieke hond. Over de hardheid van het leven. Over de verveling van de job. Over niks krijgen en altijd maar geven. Hoe snel zou er over ons worden gepraat? Over elkaars dromen? Over twee sterke armen als vleugels die niet meer zijn dan een gebaar om terug op adem te komen. En de stad te laten voor wat ze is. En zo kunnen ze nog een eind door gaan, zoals de takken van de bomen.
Vandaag kwam ik ze weer tegen. De daters. Ik heb ze daar gelaten. Bij elkaar. In hun waan.
#HenriA
() Beeldtaal
De klaprozen applaudiseren
wanneer jij voorbij marcheert
Ga je te snel, wordt het banaal
ga je te traag, stuikt het ineen
Het heeft met dosering te maken
niet te weinig, niet te veel
De juiste passen, de juiste tred
dat kan je niet aanleren
Daar ben jij mee geboren
net zoals het rood van de klaprozen.
#HenriA
() Met gegons in onze oren spelen we oneindig
"Voire, cést fermer les yeux"
Door de druppels op het raam
zie ik de regen niet meer
tel de planken op de vloer
strooi er kruimels overheen
#HenriA
Door de druppels op het raam
zie ik de regen niet meer
tel de planken op de vloer
strooi er kruimels overheen
De klok is niet vooruit te jagen
de wind buiten legt wijzers lam
in de verte knalt een uitlaat
de kachels zoemen warm
Ik hoor leidingbuizen suizen
bij de buren blaft een hond
door de muren dringt een autoalarm
jouw muziek kneedt me zacht
Een rilling loopt langs de rug
het hart schraapt in de keel
de maag gonst op en neer
er is geen licht op de wc
de wind buiten legt wijzers lam
in de verte knalt een uitlaat
de kachels zoemen warm
Ik hoor leidingbuizen suizen
bij de buren blaft een hond
door de muren dringt een autoalarm
jouw muziek kneedt me zacht
Een rilling loopt langs de rug
het hart schraapt in de keel
de maag gonst op en neer
er is geen licht op de wc
#HenriA
() Engelengeduld
Ik kijk omhoog, naar de lucht
en wacht op een engel,
maar de engel valt niet,
slaat de vleugels niet
uit om bij me te zijn.
Het laatste dat me rest
- met mijn laatste zuchten
van adem, vanaf
het groene ochtendlicht
tot de maan me in vieren
deelt -
is het plukken van wolken,
kleine stukjes,
tot een groot luchtkasteel.
En daar sta ik dan,
als een opblaasbare ridder
verdedig ik het plagiaat
van jouw woorden, die
van op mijn schouder tegen
me spreken,
als ben ik onthoofd.
Ik wacht,
op een engel,
die me bewaart en
in me fluistert:
“Ik neem je mee, als je
in engelen gelooft”
#HenriA
() Sigur Rós - Við spilum endalaust
Hopelandic is a fictional language
that the band Sigur Rós came up with.
that the band Sigur Rós came up with.
The sounds are based on Icelandic,
but there's no structure or meaning
to the syllables, so it's impossible
to translate.
to the syllables, so it's impossible
to translate.
Abonneren op:
Posts (Atom)
-
In oorlog vervagen de grenzen. Toch blijft ieder mens een stem hebben — een fluistering, een schreeuw, een gebed, hoop. Kind Kleine handen... -
Soms is het kil in het hoofd zoals in deze hemelhoge kerk die tot de wolken reikt. Galmen mijn woorden tegen de steunbogen en sterven uit op...
-
430 woorden | Leestijd: 2 minuten Ik heb het gehad met de boutade dat sport niets met politiek te maken heeft. En omgekeerd. In een ideale, ...