Ik trek het even niet meer. Het is 36 graden in de schaduw. De op vijf na warmste dag sinds de opmetingen. Alles broeit. Mijn hoofd vooral. Mijn hoofd broeit. Het broeit van de drukkende warmte. Maar van nog veel meer. In mijn hoofd schuilt angst. Om letters op een leeg blad te schrijven, tot woorden, tot zinnen, dag na dag, tot een boek. Angst dat ik het niet kan, de eindmeet niet haal. Ook al weet ik niet waar die meet dan wel zal liggen.
Ik heb mezelf altijd wijs gemaakt dat ik goed tegen de hitte kan. Het is niet waar. Ik pas me aan aan de hitte, dat is iets anders. Ik hou me stil. Onbeweeglijk. Laat de hitte mij overnemen en ik onderga. Zonder een krimp te geven. Tot het over gaat. Zo kan ik ook niet tegen angst. Het lijkt zo, maar ik pas me aan aan de angst. Of ik doe dat ze niet bestaat, onderdruk ze, denk er niet aan. Maar ze is er, altijd, steekt nu en dan de kop op, houdt me een spiegel voor. En dan kijk ik weg. Ik wil ze niet zien, zeker niet in mijn eigen ogen. Wanneer ben je iets? Het heeft niets met kunnen te maken. Ook niets met willen. Maar met durven en doen. Alle uitvluchten die zich al jaren in je hoofd opstapelen naast je neer leggen, ze negeren, ze bestaan niet. Ze bestaan niet! Ook al zijn ze er wel.
Ik wil een ui zijn. In al zijn lagen en met alle bijhorende tranen. Me afpellen, laag na laag, tot aan de kern en verder. Tot er niets meer overblijft. En alles gezegd is. En alles geschreven is. En weten dat dan, ja zelfs dan, nog niet alles zal geschreven zijn, dat er van de ui niets overblijft, alleen maar een lange reeks woorden en zinnen, zelfs dan zal ik nog niet tevreden zijn. Want het verhaal geraakt nooit af. Is nooit af. Waarom er dan aan beginnen? Omdat ik niet anders kan. Alle angsten ten spijt.
Ik kan alleen maar eerlijk schrijven. Eerlijk in de zin van ongezouten, zonder franjes, zonder leugens. Enkel over wat gebeurd en gedacht is. En dat is mijn wezenlijke angst. Wie durft dat, rechttoe rechtaan, zwart op wit op papier zetten wat hem raakt en geraakt heeft zonder je te verschuilen achter een personage maar net het personage te laten samenvallen met het zelf? Zodat er geen personage meer overblijft, alleen nog maar een zelf. Een zelf dat zalft en slaat, geeft en neemt, liefheeft en kwetst, aantrekt en afstoot, eerlijk is en liegt, mens is. Van vlees en bloed neergedrukt op papier. En, waar bovendien niemand zit op te wachten. Alleen ikzelf. Ik wacht hier al jaren op. Vele, vele jaren.
Onlangs was ik bij een nieuwe vriend van me. Een beeldhouwer. We hadden heel wat meegemaakt, los van elkaar, maar met dezelfde vrouw. We hadden heel wat te bespreken. Hij zei iets dat me erg raakte. Hij zij, je moet het voor jezelf doen, beeldhouwen, stenen bewerken, het is iets wat in zichzelf zinvol moet zijn. Het maken. En dat de rest, alles daar omheen, het circus, onzin is. Het heeft niks met beeldhouwen en eeuwenoude steen te maken. En ik geloof hem. Ik schrijf. En ik zal blijven schrijven. Tot er geen spaander, geen snipper ui meer overblijft.
Onlangs was ik bij een nieuwe vriend van me. Een beeldhouwer. We hadden heel wat te bespreken. Hij zei iets dat me erg raakte. Hij zij, je moet het voor jezelf doen, beeldhouwen, stenen bewerken, het is iets wat in zichzelf zinvol moet zijn. Het maken. En dat de rest, alles daar omheen, het circus, onzin is. Het heeft niks met beeldhouwen en eeuwenoude steen te maken. En ik geloof hem...
"Nature morte, de dode natuur, is de Franse benaming voor een stilleven. We zijn eigenlijk maar een heel klein onderdeel van de natuur en dit beseffen we veel te weinig. We zijn niet belangrijker dan dat kleine miertje. We moeten beginnen trager te leven, we moeten onthaasten en de kleine dingen rondom ons kunnen zien en onze plaats kennen in dit vele grotere geheel. Laat het stukje natuur in ons menselijke ziel terug groeien en laten we terug in balans komen met de natuur.
Dit kunstwerk omvat 3 belangrijkere onderdelen die je kan ontdekken.
1. Het stukje natuur dat terug groeit binnen onze ziel.
2. Een schreeuw.
3. Een referentie naar de hoofden van het paaseiland, die symbool staan voor mij voor een stam die het eiland volledig uitgeput hebben en daardoor zo goed als uitgestorven zijn.
Het regent heftig buiten de druppels vallen hoorbaar maar onweer trekt toch weer voorbij dan, na de slaap is het spreken weer helder als hoofden weer zijn opgefrist alles zijn plaats weer heeft gevonden daar boven in de kamer zijn we zo dichtbij om zonder zorgen oud te worden
Ik trek je met een pen op papier in een lijn die snijdt en speelt met de rand van het blad tussen de schouders van je lijf. En ik schrijf bloedbespat in je eigen nat telkens opnieuw de eerste woorden die je van me hoorde toen je me drukte in de luwte van mijn hoofd om me heen.
Vallen wij samen in hetzelfde opaalblauw van de heldere hemel kus ik de sterren en de maan en mijn blote handen alvorens me te begeven op het ijs van je lichaam waar ik over je kras en glijd in plagende pirouettes die smeken om het breken van de botten en de benen van het verleden.
Als je opkomt in de slaapkamer je uitveeg op het canvas van het matras die ons overspoelt met tranen geblazen uit het helderste glas van jouw zijn dat zich verhult in silhouetten die dansen op mijn adem als de wasem op ruiten die staren als ogen op het leven
waarin jij wil geven wat je nooit eerder kreeg van de hoogst biedende die in een staat van beleg je belegt met zichzelf je vult met de juiste woorden en genade die jouw redenen verraden waar je met me wil zijn: in een hiernamaals dat geen weet heeft van een bovenaards bestaan.
Flaking like an old paint chipping Like a dowager shaking Like a subway rolling Like a flower and I'm using You know I am I'm using Freezing like an icicle bending Like a rain cloud rumbling Like a sidewalk mending Like a shroud dissolving Like a snowflake sailing Like an arrow splitting Like an egg-shell sailing Like a sparrow I'm using You know I am I'm using You say you're sensitive Well hey that's the way I want you to live The lights are too bright in the daytime But that's alright with me You say it depends on him It's cool with the friends we're always with Well hey I can live without them But not without you well I can see
What a difference a day made Twenty-four little hours Brought the sun and the flowers Where there used to be rain My yesterday was blue, dear Today I'm a part of you, dear My lonely nights are through, dear Since you said you were mine Lord, what a difference a day makes There's a rainbow before me Skies above can't be stormy Since that moment of bliss That thrilling kiss It's heaven when you Find romance on your menu What a difference a day made And the difference is you
Dit nummer werd door een goede vriend daarstraks terug onder mijn aandacht gebracht. Een nummer dat altijd speciaal voor me zal zijn...
Willie Deadwilder and Rebecca
They knew that they loved one another
He said fuck this cabby life
She said fuck this old trailer
He said I want you for my wife
Willie Deadwilder and Rebecca
They saw the same things at once
They shared the kind of stuff everybody dreams of
Finding out about, it's all about love
Willie Deadwilder and Rebecca
They got a few more years to go
Gonna have some good old times
No more sad, sad bad times
It's all that they've been waiting for
Someone to knock at the door
I tell you there are some people living alone
There are some people with nowhere to go
There are some people who don't believe in love
But Willie and Rebecca prove they're all wrong
First time I saw him he smiled at me
And the first time I saw her she was beautiful
Sixty-two plus forty-six equals one hundred and eight
Possible years they'll live long too
That's almost half of the rest of his life
That's over half for her
Willie was shot once in his mind
His cry out saved his life
Second time through the heart
The doctor pulled the bullet from his side
He had a job to do, he thought
That's his way of life
To take that car and pick her up
To be a man for her
Broken down and cut in two
She had been married for most her life
Now she's finally free for awhile
Long enough to see this man and what he means
When he tells her that God in on his side
No matter what, and will you marry me
Willie Deadwilder and Rebecca
They want to live a life
I wish I had a million dollars
So we could throw it all away
I wish I had a million dollars
So we could light it aflame
I wish I had one million dollars
So we could spend it every day
I'm on the same side as you
I'm just a little bit behind
And please don't bring me down
Please don't let me go
I'm looking for a new kind of thing
A place that makes my heart sing
Another question answered from above
Please don't let it worry you now
Please don't let it worry you now
I've seen inside your heart and soul
It's beautifully jacketed
An open hand and a mind to lend
There's nothing more romantic
Than a distant place behind your smile
Tells my eyes that I am coming home
Please don't bring me down
Please don't let me go
My heart is a worried thing
Memories have planted
Seeds of a field I now want to reap and sow
Maybe when I'm sixty-two, maybe when I'm forty-six
Maybe when I'm thirty maybe the next time I see you
We will have our universe for the first time, again
Rings around our sweet friendship
Will tear up in into a run
Galloping forever more until tomorrow is gone
I deeply say to you now
I deeply say to you now
I deeply say to you now
There's another question answered from above
You're the kind of friend of mine I never had
You're the kind of love I had that I never thought there was
Saint saint saint saint Augustine
Far far far away Georgie Koontz (?)
We gotta stake this thing out
We gotta laugh the whole day through
We gotta live the way that we want to
As long as God is willing, I am too
And as long as you are here, I am too
As long as he and she can forgive and love again and still love us too
You take my heart and you give it to me
You show me love I've never seen
You take my heart and give it to me
When Dylan sang Ramona in the taxi that night
I knew it right away would either be hard or be right
'Cause I'm not Ramona, and you didn't write that song
'Cause you're not Dylan, and I know we really do get along
Get along and get on with what it is you got to do
Go on get along with whome'er you choose
This is your life
But if God is willing, then I'm willing too, oh
I'll be in the front, back and side of you
Just many happily waiting for you
Saint saint saint saint saint Augustine
Far away far way Georgie Koontz (?)
You know what it is
You know what it is you got to do
A young little girl named Jennifer gave me a turquoise ring
A native sentiment of joy love and peace, I thank you for this ring
It's beautiful to me
A lady future journalist gave to me a lucky sweater to wear
Stains she had since eighteen, amazing that she did that
It would have been hard to do for me
A man named John wrote a song for me to sing
Also the most unbelievable flowers I have ever seen
He is a very good man
And he has been an even very good man to me
I hope that one day that song I will sing
Another love named Jennifer gives her care to me
A radiant heart with holy power, she believed in me
And with that gift I cry right now
But a memory of her laughing kills the beast
Another love I still love, a familiar face to me
A standing arch above my heart I've never been to reach
He's laid my head on the bed
And told me Sweet, I'm not crazy like the others say
No he's not crazy like me
This is a four hour song
And it will go on and on
A moment in time traveling on even if it is too long
I don't care
I love to share
I love to sing along
I know you do too
Feel the same way so come along
Sing your song
It's all that you have to do
I'm looking for that kind of mind
I never thought I'd find
I'm looking for that kind of love
I never thought was real
I'm looking for your heart
My dear are you
Looking for me
Please don't bring me down
Please don't let me go
With your love I have foothold
I can carry on
But please don't let me worry you now
Please don't let me worry you now
There's nothig I am saying
That could ever be made wrong
I love you, love you so
I love you so strong
Please remember your heart in me
Please remember it's not anatomically correct
Please know there's no boundary
And if God is willing to protect
Our love, a world of love
I think you'd be willing too
Where are you from
And where are you going to
We have so much to do
Where you are going is
Where you do come from
And where I will be is with you
We have so much to do
We have so much to do
We have so much to do
Hurry, hurry, hurry let's go
Hurray, hurray, things are gonna be okay
Hurry, hurry, let's go
All them children are waiting
It's time and they are ready
We got so much to do
And if God is willing
We have got so much
We have got so much
Ik ben een tachograaf.
Ik ben een projectiel
en ik registreer alles wat ik zie.
Zo zag ik gisteren een man
met een grijzende baard
en ogen vol weemoedig verdriet.
En ik begrijp die man
met zijn hart vol smart
ook al ken ik hem zo goed niet.
Maar wat hij niet weet
is wat ik al lang weet
maar vertellen doe ik het hem niet.
En ook al denk je soms dat ik niet meer besta, het is allemaal een kwestie van tijd. Tot de oogluiken plots weer opengaan en hij uit zijn nare droom wordt bevrijd.
Ik ben een austronaut.
Ik ben een vliegenier
en smarten, die laten me koud.
Mijn hart klopt door
op mijn eigen beat
ondergedompeld in het fijnste bladgoud.
Van alle woorden die bestaan pik ik er wat uit, ik spreek immers mijn eigen taal. Het leven is geen wedstrijd maar een traag verhaal, met blijdschap en de nodige tragiek.
Ik ben een tachograaf.
Ik ben een projectiel.
Ik registreer alles wat ik zie.
Ik ben een austronaut.
Ik ben een vliegenier.
en jouw smarten interesseren me niet.
Ik ben een frontsoldaat.
Ik ben een echtgenoot.
Ik bak tegenwoordig mijn eigen volkoren brood.
Ik ben een herinnering.
Ik ben een werkelijkheid
voor ieder, eenieder die het wil zien...
La la la la la la
lalalala la la
la la la la la la
la la laaaaaaaa.
De stad kleedt zich uit schraapt alle resten weg, lijkt soms nog een verre ster en hier wonen wij in het stille veld.
De wereld werd een ander land zonder nachtwinkels, cafés en restaurants het is allemaal ver van bed.
In het stille veld hangt lage mist in de bomen klimt de zon ’s middags hoog en de nachten warm toegedekt.
Blauwe regen valt er op onze hoofden, de omstreken al weken het zwijgen opgelegd en wandelen we mekaar, delen we mekaar, al zwijgend, al pratend, elke dag.
Bijna woordenloos kwamen wij van nergens, we wandelden bergjes op en af, bijna elke dag. Aan de stand van jouw slaapkamerdakraam kon ik de barometer van jouw sterren aflezen.
Ook de stand van zaken werd meermaals doodgezwegen tot je weer plots verdween. Tolde mijn hoofd van mijn romp en mijn ledematen, het hart werd een spons die zichzelf bijeen veegde.
We wilden net als atomen blijven doorgaan maar wisten dat de tijd een rem heeft. Maar ik bleef oploskoffie voor je maken, tot het water verdampte en enkel de kop overbleef.
Onder een hemel van osb platen hebben we mekaar bemind en hebben we elkaar verlaten. Enkel het grondgebied van de stad houdt ons nog bij elkaar.
De wind blaast warm en koud tegelijkertijd tot het vriespunt en het kookpunt is bereikt.
Wij willen schalen breken maar we blijven op stok, kunnen nergens naartoe en brengen de dagen door tussen zweten en rillen.
Niemand die weet wanneer we mekaar terug kunnen overbruggen, de afstand tussen ons hoofd en ons hart blijft immens groot.
Het is verschroeiend bevriezen. Kiezen tussen een massagraf met verstikte longen en bewegen op een paar vierkante meters. Gepokt en gemazeld gaat het leven door.
Hier davert de donder met bakken uit de lucht, schiet de wind door een tunnel van bomen en sleurt het dorre loof met zich mee. Water zoekt van hoog boven z'n weg naar de beek. Laten we stilaan gaan slapen.
Winter
Hier is het kouder dan elders. Vlaktes leven van het guur en de uitgerekte winterslaap. De velden zijn nu marmeren platen vol witte aderen die de steenkapper heeft buiten gedragen. Het veld kraakt in twee.
Lente
Hier spoelen de beken over. Ze wissen de laatste slaap weg. Het veld kan nu laven en wacht geduldig op z'n eerste dons. Boeren trekken tergend traag voren en wij, wij lessen onze grote dorst.
Zomer
Hier staat de zon hoger. Met stralen als pijpenstelen en koeien als stille grasmaaiers. Het droge stof benevelt de horizon en kleeft aan onze lippen. Als de dagen weer gaan korten, maakt het veld de cirkel rond.
Dit gedicht schreef ik in opdracht van de Gedichtenkrans. Dit project wil nabestaanden de kans geven om afscheid te nemen met een persoonlijk gedicht. Op die manier hopen de dichters de speciale omstandigheden waarin uitvaarten deze dagen noodgedwongen moeten verlopen enigszins te kunnen verzachten. Link gedichtenkrans
Dit gedicht schreef ik voor D. Hij overleed op 62 jarige leeftijd aan kanker. Een half jaar gelden overleed zijn moeder aan dezelfde ziekte. Zijn omgeving omschrijft hem als een mens van eenvoud, met een hart voor medemens en natuur.
Van deze dode geen slecht woord
De lente vernevelde nieuw leven in de lucht
en prikkelde al onze zinnen,
de bijen zoemden er nog een schepje bovenop.
Maar net toen de bloesems aan het raam kwamen kijken
en de zon almaar hoger de lucht in klom
veranderde mijn grasgroene tuin in verdriet.
In al je eenvoud ging jij dood. Plots stopte al het bloeien.
Ik vind geen woorden voor de lente meer.
Mijn leed leeft nu een eigen leven.
Machteloos kijk ik toe hoe de bloemen verwelken,
de lentekleuren verstuiven in wuivende vlammen
die worden aangewakkerd door een ijzig vuur.
Tot ik opnieuw zal wakker worden
en voelen dat jij leeft, in het goud van
het gras, de bomen, de bloesems, de bloemen.
Hun zaadjes zullen voor altijd
jouw woorden en gebaren uitwaaien,
elke lente opnieuw zal jij in ons verder groeien.
Dank jullie allemaal voor de vele, vele steunbetuigingen via allerlei kanalen. Zo hartverwarmend in deze toch wel bizarre tijden. Het was een intense dag, nacht en dag. Afscheid neem ik op de manier de ik het beste ken. Mijn manier... #hetgajegoed#sterkebeer#pa
Ik wou dat ik van je kan houden, zoals jij niet van mij houdt, zoals de lentefrisse was aan de wasdraad van de wasmolen ook maar is en waait aan vier open armen in de wind.
Kon ik dan ook maar de was plooien tot wasverzachte hoopjes, vlak gestreken met de binnenkant van mijn hand zonder verder nog na te denken over wat achter gebleven is in de wasmand.
Maar zie, de wasmolen werd mijn beste vriend, de vuile was hoefde niet meer naar buiten langs ramen en deuren maar schikte zichzelf in rijtjes en laagjes tot een wolk van propere, lavendelverse geuren.
Van al wat me hier gebracht heeft ben ik alles vergeten (gelukkig maar): een verleden zonder woorden een geheugen zonder herinneringen een geschiedenis zonder liefde.
Vervlogen zijn de gedachten aan: de droevige nachten de uitgewrongen dagen de gebaren van koude steen de wartaal van de onzekerheid.
Het is de tijd die rijp was de gedachten deed kapseizen en het leven in twee helften splijt: een voor en een na een dwangarbeider en ik besta.
