() Van al jouw lachen is jouw slappe lach de mooiste

Van ondenkbaar

Naar onuitspreekbaar

Tot onontkoombaar

Van zo ver

Zijn wij gekomen

Van onkreukbaar

Naar onuitwisbaar

Tot onontkoppelbaar

Tot zo dicht

Zijn wij thuisgekomen

#HenriA

() Jij hebt me een brief geschreven met echte woorden en echte plooien

Toen ik jou de eerste keer terug
zag en onze blikken een luttele
seconde deur in de hand de
kamer vol passanten

Verdween ik van iedereen en
voelde het trillen van handen niet
door de woorden die ik losliet
maar door de vonken het vuur
het verlangen de spanning

En toen schreef jij mij een brief
een echte brief op echt papier met
echte woorden en echte plooien
en een kus als laatste woord

En ik ging zitten aan mijn schrijftafel
en tuurde op een wit blad en zocht ook
naar de juiste woorden maar stuurde
je een leeg blad terug

En jij begreep dat ik geen woorden
nodig had om uit te leggen hoe
graag hoe veel hoe erg hoe blij hoe
wel en hoe niet er niet toe doet

En toen kwam er een nieuwe brief
van jouw hand en van de lippen
van jouw mond met de mooiste
volzinnen in de helderste taal die
iemand ooit tegen me heeft gepraat

En later wanneer we mekaar opnieuw
zagen hebben we alle brieven samen
in brand gestoken heb ik je hand genomen
gewandeld en gezegd:
vanaf nu gaan we echt leven

We stapten weg van de verhalen en de
holle wegen weg van de platgetreden
paden weg van verleden weg
van alles wat ons had vervreemd

Jij hebt me een brief geschreven een
echte brief met echte woorden en echte
plooien en een echt begin zonder eind...

#HenriA

() Aan de kaak gesteld

Nog alles staat hier even omgeven
tot het kleinste vingerkootje in mijn hand
die sloeg en streelde tot bevens
en nu is gaan liggen op je wang.

Dag huis op de buiten en verlaten,
ver weg van de stad en de straat
waar ik me meermaals prostitueerde tot
ontblote nachten die nooit leken weg te gaan.

Maar zie, ik groei naar grasgroene horizonten
met blinkende heuvelruggen in de zon,
zoek mijn schaduw tussen de dennenbomen
die immer in bloei zullen staan.

Ook als het nevelt en waait
en mijn mond dorst naar verboden water
en de speldenprikken van alle naalden
het slagveld met een deken bezaait.

En toch, alles staat hier nog even omgeven
in vormen die weldra zullen vergaan,
als ik elke avond slapen ga
met mijn adem tegen jouw blanke kaak.

#HenriA

() Storm in een glas water

Als de grote storm onbereikbaar is

omdat je bent uitgeregend en

het water net boven de lippen

De weerman je moed inpraat

en zegt dat het allemaal wel niet

zo'n vaart zal lopen

Maar de straalstroom toch

een krijtlijn blijkt te zijn

op een groen schoolbord

En je sokken sponsen worden

die bij elke stap je voeten

dieper in het slijk soppen

Dan wordt een mens monddood

gemaakt en met sokken en al

het moeras in getrokken.

#HenriA

() Jazzdrumster

Ik raak nog even jouw tenen aan
Mooi beschilderd zijn zij
Als grote schoendozen

Ze snakken naar zuurstof boven water
En zijn nu klaar om op het podium te gaan
Voor het ritme van het drumpedaal

Zit jij daar achter je batterij
Te fonkelen, te borstelen
Op jouw vellen en de cymbalen

En ik luister naar de jazzmuziek
Die jullie samen in me slaan
Drum je in mijn bas jouw naam
en maak je mij jouw gekliefde

Jij plooit de mooiste beats
In achtste, halve en hele tonen
Samen wezen met een jazzdrumster
Is simpelweg het allermooiste

#HenriA

() Vertrouwen draagt meer bij tot de conversatie dan intelligentie

Af en toe
Water
Bij de
Wijn

En toch
Elke dag
Samen
Dronken

Niet van
Het water
Maar
Van de goede wijn

Dat moet
De roes
Van
Samen zijn

#HenriA

() Lievelingsboek

Als ik schrijf
Schrijf jij mee

Zonder krachttermen
Maar met ideeën

Zo vertaal jij hét
Woord als woord

En spel je zonder
Letters mijn wereld

Geef je klare taal
In een spontane brief

Die leest als
'mij zal je nooit moeten vrezen'

Jij hebt geen
Geheimen nodig

Veel uitleg
Is overbodig

Een boek dat open is
Laat zich vanzelf lezen

#HenriA

() Commedia dell'arte

De artiest zwoegde jaren door het landschap
Jongleerde een straat, een kerk, een dorpsplein, een standbeeld
Een kleurrijke tent in een verschoten wereld

Hield alle ballen omhoog
balanceerde op een slappe koord
In een circus
Zonder vangnet onder de trapeze

De lach verschool zich
Achter handjesgeklap
Een aap op een fiets draaide rondjes
En wist niet beter

En de ballerina draaide pirouettes
Maar viel steeds weer naar beneden
De messengooier werd afgebot
Omdat zijn messen niet meer werden geslepen

Het orkest speelde altijd het zelfde lied
Van hoempapa, hoempapa
Tot alle noten waren opgedroogd
Omdat de dirigent steeds maar wegliep

En toch groette hij steeds vrolijk het publiek
Dat niet meer wist wat te denken
Over de commedia dell’arte
Als verheven volksvertier.

Zolang je maar lang genoeg waant
kan je zijn wie je wil:
een goochelaar, een clown,
een verdwijntruc,
een enigma,
een illusionist,
een acrobaat die mensen
steeds op het verkeerde been zet.

Misschien neemt de artiest
maar eens een schminkvrij gezicht
Het is niet meer nodig
Nu hij het circus en

de stad heeft verlaten

#HenriA

() House Quake Summer Edition

We eten toast in bed
Wrijven de kreuken
Uit de ogen
Nu ook dit verlangen is vervuld
Dekken we de blote schouders
Nog even toe.

Het bed een hut
Een haven
Waar kruingevoeligheid
Niet bestaat
We plagen, nestelen, delen, praten.

We zijn nog wat stram
In de leden
En onze gebaren
Van het dansen
En alles daarna
De voorbije nacht

Veer je op
Van de lattenbodem
Tussen de twee mondhoeken
Sijpelen dolle woorden
En een brede lach

Wandel je slaapdronken
Van de haven
Naar de badkamer
En verschijn je even later
Als een vrolijke parade
Die me meedanst
In een nieuwe dag

#HenriA

Rupert Holmes - Escape (Pina Colada Song)

() Eindeloos reizen kan blijkbaar ook aangenaam zijn

Nooit zullen wij nog ophouden te ademen
Na die eerste lentekus
Toen alles klaar stond om te botten
En te tuimelen tot bloesems
Alsof onze eindeloze reis
In de sterren stond geschreven. 

En nu neem ik je mee naar IJsland
En naar de Groenlandzee
Waar de lente laat gaat slapen
En de middernachtzon ons wakker houdt
En vereeuwigt tot nieuwe sterrenbeelden

#HenriA

() Nachtbus

We nemen de nachtbus
En rijden zomaar ergens heen

Volgen onze reflecties
In de neonlichtvensters

Naar plaatsen waar wij nog
Nooit eerder zijn geweest

We leren nieuwe gewoontes
En ontdekken nieuwe kansen

Kijken onze ogen uit
Op de hoekjes en kantjes

We laten alle haltes passeren
En trekken een lange lijn

Naar daar waar we voor goed
Aankomen en echt willen zijn

Wat ben ik blij met jouw nachthoofd
En jij met dat van mij

#HenriA

() Wanneer woorden samen vallen

Ik laat me niet meer meeslepen in de zwarte nacht
waarin een god ons allerlei beloftes maakt
en als drenkelingen laat scharrelen
naar het beloofde land.

Zie dan,
hoe de maan haar eigen stralen vangt
en de stervelingen traag doet sterven
in de aanschijn van de aanstromende dag
spartelend als dode vissen in het water.

Bloedverwanten zijn het, op zoek naar geluk
roze zalmen tegen de stroom
tegen beter weten in zwemmen
om de dood tegemoet te paren.

Op de oever staren twee paar ogen
naar elkaar en naar elkaar in het water
in de spiegel van een gelouterd leven
in rimpelgolven die de zee nooit zullen halen.

En het enige dat hen al lukt is lachen naar elkaar
ze hebben nog geen woorden uitgevonden
om een brug te bouwen in taal
om samen te wandelen door het water.

Maar de ochtend brengt raad:
sommigen zullen naar huis gaan
anderen zullen weg van huis gaan
maar zij die blijven zullen
vroeg of laat
verdrinken in het wassende water.

#HenriA

(Gedicht voor Paul S. Uit dank)

() David Bowie- Absolute beginners

() Oeverloos geluk

Gisterennacht zwommen we samen
In het oeverloze water
Alleen jij en ik
En de enkele kikkers die
Naar ons kwaakten

Het water was warm
Zo ook onze harten
Die eerst schoolslag klopten
En daarna van rugslag naar crawl

We duikelden en doken
Onder de waterspiegel
Tot de bodem
Tot dat niets ons nog kon raken
En tot slot dreven we in elkaar.

De nacht deed de rest
Samen met triljoenen sterren
En een klein onzichtbaar stukje van de maan.

En je waakte tot de ochtend
Over ons en ons zacht slapen
Op de verscholen oever
aan het oneindige water.

#HenriA

() Volle taal

Wij hebben geen
prinsen of prinsessen
op een wit paard meer nodig
om terug vol in het leven te staan
omdat we ondertussen weten dat
sprookjes niet bestaan.

Want naast het beminnen
is er ook het leven dat geeft en vraagt.

De afwas, de kinderen, de vrienden, de familie,

het werk en de waan van de dag.

Omdat het leven geen gedicht is
en de liefde niet enkel uit romance bestaat.

Omdat de liefde een volwassen taal spreekt,

het leven in zijn volheid inademt en

je in goede en kwade dagen elkaar aankijkt en zegt:

ook vandaag draag ik je en zie ik je graag.

#HenriA

() Spandau Ballet - You are gold

Thank you for coming home

I'm sorry that the chairs are all worn

I left them here I could have sworn

these are my salad days

slowly being eaten away

just another play for today

oh but I'm proud of you,but I'm proud of you

there's nothing left to make me feel small

luck has left me standing so tall

gold

always believe in your soul

you've got the power to know

you're indestructable

always believe in

you are gold

glad that you're bound to return

there's something I could have learned

you're indestructable, always believe in

after the rush has gone

i hope you find a little more time

remember we were partners in crime

it's only two years ago

the man with the suit and the pace

you know that he was there on the case

now he's in love with you,he's in love with you

and my love is like a hard prison wall

but you could leave me standing so tall

gold

always believe in your soul

you've got the power to know

you're indestructable

always believe in

you are gold

glad that you're bound to return

there's something I could have learned

you're indestructable, always believe in

#SpandauBallet

() Column - Wifiverdriet

Ik heb gisteren door mijn hoofd gewandeld. Onder lantaarnpalen, over het jaagpad, langs het water. Ik was alleen in gedachten. Mijn hoofd, mijn benen en ik samen op pad. In harmonie. Altijd een goed idee.

Ik dacht aan de jonge jongens en de jonge meisjes, de prille twintigers die hun geheimen tegen me vertellen. Hoe eenzaam ze zijn. Hoe de smartphone aan hen knaagt en aan hun zelfbeeld. En aan hun zoekend hart. Hoe ze twijfelen aan zichzelf en aan de ander. Of de 673 vrienden wel vrienden zijn.

Ik heb wel met ze te doen. De wankele stappen richting volwassenheid in een wereld aan rotsnelheid. Keuzestress, schouderlast, zoekblind, selfie-onzekerheid. Het is van alle tijden. Misschien moeten ze ook wat meer gaan wandelen met zichzelf, zonder de wifi die hen de weg wijst.

#HenriA

() Afscheid

Ik heb net een

verleden begraven

en nu begraaf jij je

in mijn hoofd

om uitgeleefd

te rusten

van de dagen

na de dood.

We wandelen

door stille velden

en geven nieuw leven

aan een taal

zonder woorden,

tussen twee muren

van mais

kussen we

tot de korrels

uit onze volle monden

stromen.

En 's avonds

leg je je

op mijn schouder

en fluister

je jouw verhaal

tot de avond

in de nacht valt

en ik me om

je heen slaap.

#HenriA

() Moeder was moederdag

Moeder,
nu je dood bent kan ik jouw testament schrijven,
niet in sierletters maar met een purperen glimlach
die zich te rusten legt
om mijn mond en praat in oude woorden.

Ik heb je dikwijls gezocht moeder
maar even veel keren liep ik verloren
of verstopte ik me achter een stoel of liep ik het huis uit
zonder te zeggen waar ik deze keer weer heen zou gaan.

Ik heb je niet steeds vervuld moeder,
maar ik weet dat het goed voor jou was,
hoe we allemaal werden ingedeeld
en ieder naar één van de vier windrichtingen trok,
ook al heb ik me dikwijls naar het noorden gekeerd.

Is er nog liefde achter de maan moeder?
Dat heb ik jou zo dikwijls willen vragen.
En nu we allemaal bij je graf staan
om je in de klei te begraven
stuiteren mijn tranen als botsballen in het rond
en vraag ik me af
wie die blinde man is op het einde van de rij.

#HenriA

() Op elk leven past er een graf

Wie gaat jou buiten
dragen, wanneer je
hart het begeeft,
uit het bed, waar je je leven
voor de laatste keer
hebt omgekeerd.

Rakelings langs het
dakraam, de veel te
smalle trap,
met het Mariabeeld
achteraan, om de hoek,
ijlings langs de parapluvaas
en de gangkast,
door de voordeur,
die al je geheimen
van jaren bewaakt,
schuifelend van de tree,
over het trottoir.

Voor condoleances
en koffiekoek
zakken vriend en vijand af
op elk leven
past er een graf.

#HenriA

() John Coltrane - It's easy to remember

() Hoe wij beginnen aan een nieuwe maandag

Hoe wij beginnen
aan een nieuwe maandag.

Met koffie en
brood van drie dagen oud,
met pijn aan de
mond van alle kussen die
nog aan onze lippen plakken
van de voorbije jazznacht.

Ik, met je halflange
haren spelen terwijl ik de
krant lees, jij, zwijgend
naar me staren en me met
je ogen toespreken

dat deze dag nooit voorbij zou gaan.

#HenriA

() Golven

Aan de stille branding van de diepblauwe kustlijn
die jouw oceaan omschrijft,
daar slaapwandel ik door de nacht,
pootje badend, stap voor stap,
samen met je geur
die over me golft en me te pletter slaat.

Over mijn lippen breek je open
en proef ik dat jij het bent die als zout in me spoelt,
smaak de contouren van je lichaam dat
door mijn handen glijdt,
week ben ik door de stilte die je
in me toelaat.

Tijdens mijn slaap diepzeeduik ik in ademnood
in een plas van zweet en ijle dromen
op zoek naar een koraal onder de bodem
om me te rusten te leggen tegen de schouder
van de nacht.

En op het einde van die nacht,
ontwaak ik gedrenkt in de halve zinnen
en de halve woorden die gisteren
uit jouw mond zijn gelopen,
in mijn huid nestelen zich de sporen
van jouw vloed die in me drijft.

#HenriA

() Hap

Je nam een hap van mijn hart
en nog één, en nog één, en nog één
en at, en at, en vrat
tot dat
er niets meer van me over was.

#HenriA

() In de holte van jouw oksel

In de holte van jouw oksel wordt een waterloop geboren,
waar verledens rusten in sloten om altijd verder te drijven.
Uit jouw water trek ik me in rimpels, die jouw gelaat
typeren, om te zijn wie je bent.

In de stroming van jouw water drinken we de baren, is de stilte
te dragen en de wereld ver weg. Mag ik met je oksel spelen, leg ik
mijn hoofd te schuilen want jij weet wel beter. Kan ik me haven.

Sla ik mijn hand over je koude schouder.
Beadem ik in je oksel, want in je oksel zie ik het licht.

In de oksel van mijn dromen wordt een nieuwe mens geboren
die een loopje neemt met de ijle lucht.
Want waar er niets te redden valt, valt enkel een steen.
Van de molen, naar de nek, naar de bodem.

#HenriA

() Drieluik

1_Necropolis

Ik heb me gulzig tot jou genomen in vuur en in vlammengloed, waar in verzen in schetsen in hemelse hymnes een ridder een engel ontmoet. Waar letters vervliegen in Babelse talen als op een zuiders balkon, palissander begiftigt Icarus met tranen zodat ik eindelijk van jou sterven kon. Zoals woorden voor stommen verdoof ik je oren met een dodelijke zucht die je hartspier doet stollen en bloedend bedonderen uit de asgrauwe lucht. Ik heb je doen dalen je vleugels begraven op een veld van troost en van dons, waar je genoegzaam kan verdwalen in een labyrint van verhalen en weet God zij met ons. Zalf al je zonden en tragische sagen in een beeld van rood catharsis en samen met alle gestorven gewonden bezoek ik jaarlijks het engelennecropolis.

2_Proserpina in de Sagrada Familia

Als godin van de vruchtbaarheid pluk je bloemen, in een veld van rozenkransenkralen. Ze verstrooien in je onderwereld van woede en lelijkheid, waar leven en lijden zich herhalen. Uit een kloof in de schoot van de aarde begroet ik je duister verrijzen, waar je traag verdrinkt in treurnis en machteloze woordrijmen.

Geen Zeus kan bezweren deze polemische daad. Ik herhaal, geen Zeus kan bezweren hoe een gemalin weent in dit verhaal. Doorheen passiebloemen en kersenbloesemseizoenen keer je steeds maar weer. Met je vermiljoenen geloofsgeheimen, zet je de Sagrada Familia in deze stad neer.

3_Mens sana in corpore sano

En kus me, terwijl de hemel zijn kelk vult met wolken van de donkerste dagen, de sterren verdrinken in hun eigen licht van vele lichtjaren, de wereld in mijn maag vergaat wanneer jij open gaat, alleen voor mij, voor mij alleen als een boek dat zijn bladzijden traag omdraait.

Wat kan ik meer vragen dan alsjeblieft dan kus me dan!

#HenriA

() The city sunset over me

Ik ben verzonken in helikoptergedachten
die dwalen over het landschap van de stad
in de schittering van het glas en de daken
de zonsondergang een gordijn tegen de nacht.

Tussen dag en nacht, ik avonddroom,
de liefde die wij in stilte bedrijven
het scherm dat onze zachte tikken vertaalt
terwijl voorbije geliefden al lang slapen
in de armen van degenen die ze missen.

Een gelukkig uur zijn we samen
en nog een uur en nog een uur
om dan elkaar even te verlaten
in een oneindige gedachte.

Vlammen strelen de hoeken van mijn ogen
het laatste restje wind verjaagt de dag
en alle lasten die wij vroeger hadden te dragen
zijn opgebrand tot een zomerse lach.

#HenriA

() Zoute wonden

Heb jij er al eens bij stil gestaan
hoe gevoelig voelen is,
hoe gevoelig het woord
voelen proeft,

wanneer het
smelt in letters op lippen,
hoe het aanvoelt wanneer
voelen dooft.

Hoe vochtig voelen kan zijn,
van de schaduw rond het oog,
de tranen,
die kringen trekken in plassen

het water voert,
dat mij aanvoert,
langs je aan,

hoe zout voelen kan zijn,
omdat wat ik proef,
niet meer in woorden
gaat.

#HenriA

() Nachtsporen

De dag trekt het gordijn
van de nacht open,
de ochtend strooit me
dauw in de ogen,
de maan kan gaan slapen
nu het licht traag gaat stromen
ze heeft haar werk gedaan
laat die dag nu maar komen.

Bij het opstaan trek ik opnieuw
de gedachten aan je aan
en opnieuw vraag ik mijn hart
waar je bent gebleven
want na de voorbije nacht
ben je weer verdwenen
en niemand die jou kan vinden
in al mijn lege kamers.

Ik leun met mijn voorhoofd
tegen de opkomende zon,
stamel bedompte woorden
die zich vastklampen aan het raam
ik trek mijn hoofd terug uit de wolken
om opnieuw te ontwaken
van onze nachtsporen.

#HenriA

() Het kleine aaien

Het kleine aaien
of de kopstootjes met onze smalle lippen
op elkaar.

Van je lange haren maak ik een snor
terwijl je hoofd in
mijn nek ademt,
je me toefluistert dat
je geen woorden meer vindt
om je houden
nog een naam te geven.

En steeds is er weer die laatste keer
dat korte afscheid van elkaar
samen met de ondergaande zon
en het knipperen van je ogen,
het schoonvegen van je netvliezen
zodat ons beeld in de nacht kan opgaan
tot ik je de volgende keer
weer in mijn armen sluit
voor een opnieuw klein aaien.

#HenriA

() Nooit meer grillen

We komen nooit meer tezamen
de wereld drong zich tussenbeide
we zien nog steeds dezelfde sterren
maar leven verder in verschillende tijden

Ik was al aan het sterven
van toen ik je leerde kennen
je hebt me duizend keer dood gedaan
met woordeloze woorden en gifbekers
ik ben duizend keer van je verrezen

Ik heb je nu eindelijk opgeborgen
ik ben je al vergeten
want een vrouw die oprecht kan beminnen
is net aan de dood ontkomen
en verder gaan met leven

#HenriA

() Ik heb veel te schrijven

Ik heb veel te schrijven, maar niets te zeggen.
Voor minder doe ik het niet.
Ik ben geen dichter, maar iemand die dicht,
ik ben geen geliefde, maar iemand die lief heeft,
ik ben geen ziener, maar iemand die ziet.

Liever doof dan blind, zodat ik niet verblind in staren
naar witte vlakken,
dan zullen mijn zeden, de geruchten, de gevechten,
mijn lusten dwarrelen, vallen.

Vandaag speel ik boom.
Een witte boom die zijn bladeren afschudt en wacht.
Wacht op de wind uit het oosten.
Om mijn takken naar
het westen te plooien.
Waaien uit, snoeven, woeien!
Want thuis is de beste
plek om te bloeien.

Hoge bomen legden me neer
om de wind te misleiden.
Gevechten zonder inhoud zijn minder zonder meer.
Waardig ga ik ten onder in het verzetten van wind,
in de gewortelde lente van ons beiden.

Proef!
In deze lente botten mijn blaren die gezeten zijn in twintig seizoenen verleden.
Ring na ring.
Jaar na jaar.
Of beter voor elke maand dat je er nu bent en wij niet waren.
Ik slecht de grenzen tussen jou en mij,
want in het huis van dit gedicht zijn er vele kamers.

#HenriA

() Ik geef alle planeten een nieuwe naam

De open hemel is nu het huis

waar je met me woont

bezaaid met gele kruimels

uit oneindige sterrenkamers

want sinds kort heb ik

buitenaards leven ontdekt

in de opgehoopte Melkweg

van mijn beneveld hoofd.

Alle stralen van de maan

zal ik voor je vangen

al duurt het

honderdduizend lichtjaren,

duizel ik door mijn val

van de zwaartekracht

tot een komeet die

in de kosmos ontbrandt.

Mijn mooiste verzen

zal ik voor je schrijven,

ik geef alle planeten

een nieuwe naam

[de naam van je lippen,

de naam van je ogen,

de naam van je blik,

de naam van je huid,

de naam van je geur,

de naam van je wangen,

de naam van je schouders,

de naam van je taille,

de aarde blijft de aarde]

zodat jouw hemellichaam

eeuwig zal gaan schitteren

diep

in mijn zwarte heelal.

#HenriA