Dit nummer werd door een goede vriend daarstraks terug onder mijn aandacht gebracht. Een nummer dat altijd speciaal voor me zal zijn...
Willie Deadwilder and Rebecca
They knew that they loved one another
He said fuck this cabby life
She said fuck this old trailer
He said I want you for my wife
Willie Deadwilder and Rebecca
They saw the same things at once
They shared the kind of stuff everybody dreams of
Finding out about, it's all about love
Willie Deadwilder and Rebecca
They got a few more years to go
Gonna have some good old times
No more sad, sad bad times
It's all that they've been waiting for
Someone to knock at the door
I tell you there are some people living alone
There are some people with nowhere to go
There are some people who don't believe in love
But Willie and Rebecca prove they're all wrong
First time I saw him he smiled at me
And the first time I saw her she was beautiful
Sixty-two plus forty-six equals one hundred and eight
Possible years they'll live long too
That's almost half of the rest of his life
That's over half for her
Willie was shot once in his mind
His cry out saved his life
Second time through the heart
The doctor pulled the bullet from his side
He had a job to do, he thought
That's his way of life
To take that car and pick her up
To be a man for her
Broken down and cut in two
She had been married for most her life
Now she's finally free for awhile
Long enough to see this man and what he means
When he tells her that God in on his side
No matter what, and will you marry me
Willie Deadwilder and Rebecca
They want to live a life
I wish I had a million dollars
So we could throw it all away
I wish I had a million dollars
So we could light it aflame
I wish I had one million dollars
So we could spend it every day
I'm on the same side as you
I'm just a little bit behind
And please don't bring me down
Please don't let me go
I'm looking for a new kind of thing
A place that makes my heart sing
Another question answered from above
Please don't let it worry you now
Please don't let it worry you now
I've seen inside your heart and soul
It's beautifully jacketed
An open hand and a mind to lend
There's nothing more romantic
Than a distant place behind your smile
Tells my eyes that I am coming home
Please don't bring me down
Please don't let me go
My heart is a worried thing
Memories have planted
Seeds of a field I now want to reap and sow
Maybe when I'm sixty-two, maybe when I'm forty-six
Maybe when I'm thirty maybe the next time I see you
We will have our universe for the first time, again
Rings around our sweet friendship
Will tear up in into a run
Galloping forever more until tomorrow is gone
I deeply say to you now
I deeply say to you now
I deeply say to you now
There's another question answered from above
You're the kind of friend of mine I never had
You're the kind of love I had that I never thought there was
Saint saint saint saint Augustine
Far far far away Georgie Koontz (?)
We gotta stake this thing out
We gotta laugh the whole day through
We gotta live the way that we want to
As long as God is willing, I am too
And as long as you are here, I am too
As long as he and she can forgive and love again and still love us too
You take my heart and you give it to me
You show me love I've never seen
You take my heart and give it to me
When Dylan sang Ramona in the taxi that night
I knew it right away would either be hard or be right
'Cause I'm not Ramona, and you didn't write that song
'Cause you're not Dylan, and I know we really do get along
Get along and get on with what it is you got to do
Go on get along with whome'er you choose
This is your life
But if God is willing, then I'm willing too, oh
I'll be in the front, back and side of you
Just many happily waiting for you
Saint saint saint saint saint Augustine
Far away far way Georgie Koontz (?)
You know what it is
You know what it is you got to do
A young little girl named Jennifer gave me a turquoise ring
A native sentiment of joy love and peace, I thank you for this ring
It's beautiful to me
A lady future journalist gave to me a lucky sweater to wear
Stains she had since eighteen, amazing that she did that
It would have been hard to do for me
A man named John wrote a song for me to sing
Also the most unbelievable flowers I have ever seen
He is a very good man
And he has been an even very good man to me
I hope that one day that song I will sing
Another love named Jennifer gives her care to me
A radiant heart with holy power, she believed in me
And with that gift I cry right now
But a memory of her laughing kills the beast
Another love I still love, a familiar face to me
A standing arch above my heart I've never been to reach
He's laid my head on the bed
And told me Sweet, I'm not crazy like the others say
No he's not crazy like me
This is a four hour song
And it will go on and on
A moment in time traveling on even if it is too long
I don't care
I love to share
I love to sing along
I know you do too
Feel the same way so come along
Sing your song
It's all that you have to do
I'm looking for that kind of mind
I never thought I'd find
I'm looking for that kind of love
I never thought was real
I'm looking for your heart
My dear are you
Looking for me
Please don't bring me down
Please don't let me go
With your love I have foothold
I can carry on
But please don't let me worry you now
Please don't let me worry you now
There's nothig I am saying
That could ever be made wrong
I love you, love you so
I love you so strong
Please remember your heart in me
Please remember it's not anatomically correct
Please know there's no boundary
And if God is willing to protect
Our love, a world of love
I think you'd be willing too
Where are you from
And where are you going to
We have so much to do
Where you are going is
Where you do come from
And where I will be is with you
We have so much to do
We have so much to do
We have so much to do
Hurry, hurry, hurry let's go
Hurray, hurray, things are gonna be okay
Hurry, hurry, let's go
All them children are waiting
It's time and they are ready
We got so much to do
And if God is willing
We have got so much
We have got so much
Ik ben een tachograaf.
Ik ben een projectiel
en ik registreer alles wat ik zie.
Zo zag ik gisteren een man
met een grijzende baard
en ogen vol weemoedig verdriet.
En ik begrijp die man
met zijn hart vol smart
ook al ken ik hem zo goed niet.
Maar wat hij niet weet
is wat ik al lang weet
maar vertellen doe ik het hem niet.
En ook al denk je soms dat ik niet meer besta, het is allemaal een kwestie van tijd. Tot de oogluiken plots weer opengaan en hij uit zijn nare droom wordt bevrijd.
Ik ben een austronaut.
Ik ben een vliegenier
en smarten, die laten me koud.
Mijn hart klopt door
op mijn eigen beat
ondergedompeld in het fijnste bladgoud.
Van alle woorden die bestaan pik ik er wat uit, ik spreek immers mijn eigen taal. Het leven is geen wedstrijd maar een traag verhaal, met blijdschap en de nodige tragiek.
Ik ben een tachograaf.
Ik ben een projectiel.
Ik registreer alles wat ik zie.
Ik ben een austronaut.
Ik ben een vliegenier.
en jouw smarten interesseren me niet.
Ik ben een frontsoldaat.
Ik ben een echtgenoot.
Ik bak tegenwoordig mijn eigen volkoren brood.
Ik ben een herinnering.
Ik ben een werkelijkheid
voor ieder, eenieder die het wil zien...
La la la la la la
lalalala la la
la la la la la la
la la laaaaaaaa.
De stad kleedt zich uit schraapt alle resten weg, lijkt soms nog een verre ster en hier wonen wij in het stille veld.
De wereld werd een ander land zonder nachtwinkels, cafés en restaurants het is allemaal ver van bed.
In het stille veld hangt lage mist in de bomen klimt de zon ’s middags hoog en de nachten warm toegedekt.
Blauwe regen valt er op onze hoofden, de omstreken al weken het zwijgen opgelegd en wandelen we mekaar, delen we mekaar, al zwijgend, al pratend, elke dag.
Bijna woordenloos kwamen wij van nergens, we wandelden bergjes op en af, bijna elke dag. Aan de stand van jouw slaapkamerdakraam kon ik de barometer van jouw sterren aflezen.
Ook de stand van zaken werd meermaals doodgezwegen tot je weer plots verdween. Tolde mijn hoofd van mijn romp en mijn ledematen, het hart werd een spons die zichzelf bijeen veegde.
We wilden net als atomen blijven doorgaan maar wisten dat de tijd een rem heeft. Maar ik bleef oploskoffie voor je maken, tot het water verdampte en enkel de kop overbleef.
Onder een hemel van osb platen hebben we mekaar bemind en hebben we elkaar verlaten. Enkel het grondgebied van de stad houdt ons nog bij elkaar.
De wind blaast warm en koud tegelijkertijd tot het vriespunt en het kookpunt is bereikt.
Wij willen schalen breken maar we blijven op stok, kunnen nergens naartoe en brengen de dagen door tussen zweten en rillen.
Niemand die weet wanneer we mekaar terug kunnen overbruggen, de afstand tussen ons hoofd en ons hart blijft immens groot.
Het is verschroeiend bevriezen. Kiezen tussen een massagraf met verstikte longen en bewegen op een paar vierkante meters. Gepokt en gemazeld gaat het leven door.
Hier davert de donder met bakken uit de lucht, schiet de wind door een tunnel van bomen en sleurt het dorre loof met zich mee. Water zoekt van hoog boven z'n weg naar de beek. Laten we stilaan gaan slapen.
Winter
Hier is het kouder dan elders. Vlaktes leven van het guur en de uitgerekte winterslaap. De velden zijn nu marmeren platen vol witte aderen die de steenkapper heeft buiten gedragen. Het veld kraakt in twee.
Lente
Hier spoelen de beken over. Ze wissen de laatste slaap weg. Het veld kan nu laven en wacht geduldig op z'n eerste dons. Boeren trekken tergend traag voren en wij, wij lessen onze grote dorst.
Zomer
Hier staat de zon hoger. Met stralen als pijpenstelen en koeien als stille grasmaaiers. Het droge stof benevelt de horizon en kleeft aan onze lippen. Als de dagen weer gaan korten, maakt het veld de cirkel rond.
Dit gedicht schreef ik in opdracht van de Gedichtenkrans. Dit project wil nabestaanden de kans geven om afscheid te nemen met een persoonlijk gedicht. Op die manier hopen de dichters de speciale omstandigheden waarin uitvaarten deze dagen noodgedwongen moeten verlopen enigszins te kunnen verzachten. Link gedichtenkrans
Dit gedicht schreef ik voor D. Hij overleed op 62 jarige leeftijd aan kanker. Een half jaar gelden overleed zijn moeder aan dezelfde ziekte. Zijn omgeving omschrijft hem als een mens van eenvoud, met een hart voor medemens en natuur.
Van deze dode geen slecht woord
De lente vernevelde nieuw leven in de lucht
en prikkelde al onze zinnen,
de bijen zoemden er nog een schepje bovenop.
Maar net toen de bloesems aan het raam kwamen kijken
en de zon almaar hoger de lucht in klom
veranderde mijn grasgroene tuin in verdriet.
In al je eenvoud ging jij dood. Plots stopte al het bloeien.
Ik vind geen woorden voor de lente meer.
Mijn leed leeft nu een eigen leven.
Machteloos kijk ik toe hoe de bloemen verwelken,
de lentekleuren verstuiven in wuivende vlammen
die worden aangewakkerd door een ijzig vuur.
Tot ik opnieuw zal wakker worden
en voelen dat jij leeft, in het goud van
het gras, de bomen, de bloesems, de bloemen.
Hun zaadjes zullen voor altijd
jouw woorden en gebaren uitwaaien,
elke lente opnieuw zal jij in ons verder groeien.
Dank jullie allemaal voor de vele, vele steunbetuigingen via allerlei kanalen. Zo hartverwarmend in deze toch wel bizarre tijden. Het was een intense dag, nacht en dag. Afscheid neem ik op de manier de ik het beste ken. Mijn manier... #hetgajegoed#sterkebeer#pa
Ik wou dat ik van je kan houden, zoals jij niet van mij houdt, zoals de lentefrisse was aan de wasdraad van de wasmolen ook maar is en waait aan vier open armen in de wind.
Kon ik dan ook maar de was plooien tot wasverzachte hoopjes, vlak gestreken met de binnenkant van mijn hand zonder verder nog na te denken over wat achter gebleven is in de wasmand.
Maar zie, de wasmolen werd mijn beste vriend, de vuile was hoefde niet meer naar buiten langs ramen en deuren maar schikte zichzelf in rijtjes en laagjes tot een wolk van propere, lavendelverse geuren.
Van al wat me hier gebracht heeft ben ik alles vergeten (gelukkig maar): een verleden zonder woorden een geheugen zonder herinneringen een geschiedenis zonder liefde.
Vervlogen zijn de gedachten aan: de droevige nachten de uitgewrongen dagen de gebaren van koude steen de wartaal van de onzekerheid.
Het is de tijd die rijp was de gedachten deed kapseizen en het leven in twee helften splijt: een voor en een na een dwangarbeider en ik besta.
Gisteren moest ik plots terugdenken aan een dun boekje van Rutger Bregman met de titel: “Waarom vuilnismannen meer verdienen dan bankiers” - dat ik een vijftal jaren geleden met veel interesse las. In dit essay van 85 bladzijden vraagt Bregman zich af hoe het komt dat economie - pas relatief kort geleden - is afgedreven van zijn moraal-filosofische basis. Of in mensentaal: is elk individueel inkomen en elk individueel bezit ook echt verdiend / gerechtvaardigd? En nog belangrijker: zijn de grote inkomsensverschillen qua beroepssoort te rechtvaardigen als dit wordt afgezet tegen de maatschappelijke waarde van deze beroepen?
Eerst een mooi voorbeeld uit het boek… Toen vuilnismannen in New York wegens een loongeschil het werk neerlegden, slibde de stad in een razend tempo dicht met tonnen afval. Na zes dagen van afvalophoping en een niet te harden stank was het loongeschil beslecht. In het voordeel van de vuilnismannen. Toen in Ierland bankiers in staking gingen leidde dat niet tot problemen. Het geldverkeer kwam niet tot stilstand en in minder dan geen tijd waren er alternatieve betalingscircuits opgezet. Pas na zes maanden kwamen de bankiers tot een vergelijk met de overheid.
Welk beroep is dan maatschappelijk gezien belangrijker en wie “verdient” meer? Want hoe je het ook draait of keert – vuilnismannen doen werk waar we niet zonder kunnen. En vervang vuilnismannen gerust maar door schoonmakers, verpleegkundigen, artsen, opvoeders, zorgverleners, hulpverleners, politieagenten, ambulancepersoneel, leraars… en mensen die werken in de kinderopvang, het openbaar vervoer, de supermarkten, de bevoorrading,… Jobs die in de prestigeladder niet allemaal al te hoog staan aangeschreven. Jobs waar we niet zonder kunnen!
Het zijn net deze beroepsgroepen die niet al te vet betaald worden en maar moeilijk tot staken komen om hun eisen tot loonsverhoging of verlaging van de werkdruk kracht bij te zetten. Want hun empathie voor de medemens maakt dat langdurig staken bijna onbegonnen werk is. Het zijn net deze beroepsgroepen die tijdens deze speciale omstandigheden onmisbaar blijken te zijn. Omdat men in deze beroepen in het groot doet wat men in een huishouden in het klein doet; de boel draaiende houden en doorgaan. Onder normale omstandigheden zijn deze beroepen eveneens onmisbaar – alleen valt het dan een stuk minder op. Werk dat normaal bijna wegvalt tegen de achtergrond – omdat we het zo vanzelfsprekend vinden - staat nu vooraan op het podium!
En nu een tweede ongemakkelijke waarheid! Steeds meer mensen doen werk waar we eigenlijk prima zonder kunnen. Voor deze mensen geldt dat, als ze plotseling stoppen met hun werk, ze de wereld niet armer, lelijker of leger achterlaten. Denk bijvoorbeeld aan de slimme advocaat die eindeloos procedeert tegen een ander bedrijf. Of denk aan de briljante copywriter die de slogan van het jaar verzint, waardoor een concurrent failliet gaat. Het zijn stuk voor stuk mensen die geen welvaart creëren, maar vooral verplaatsen. In een wereld die rijker wordt, ontstaat namelijk steeds meer ruimte voor onzin. En nu komt het bizarre: het is juist dit soort van verplaatsende banen, waar nauwelijks iets van waarde wordt gecreëerd, die vaak het beste betalen. Het is een fascinerende paradox: hoe kan het toch dat al die scheppers van welvaart waar we overduidelijk niet zonder kunnen – de schoonmakers, de politieagenten, de verplegers en noem maar op – zo slecht verdienen, terwijl de onbelangrijke, overbodige of zelfs schadelijke verplaatsers veel beter boeren?
Omdat “de markt” in essentie geen voorkeur heeft voor nut, kwaliteit of innovatie. Ze is au fond geïnteresseerd in het maken van winst. Soms wordt daarmee door bedrijven een geweldige bijdrage geleverd natuurlijk. Maar soms ook niet. Maar uiteindelijk is het niet de markt, maar de samenleving die bepaalt wat echt van waarde is. Wij allen dus. Misschien moeten we dan ook afscheid nemen van de fabel dat verdienen (Van Dale: ‘als winst of loon verkrijgen’) hetzelfde is als verdienen (Van Dale: ‘aanspraak mogen maken, recht hebben op’).
In mijn straat verschijnen meer en meer witte lakens. Het applaus om acht uur ’s avonds klinkt elke dag een beetje luider. Hopelijk beseffen we nu elke dag meer en meer waarom dat vuilnismannen meer verdienen dan bankiers. En zijn we dat niet vergeten wanneer we terug in de unlocked-modus gaan!
Ik woon in het labyrint als een gelukkig monster, in de ingewanden van een stad met kleine straten en steegjes waar de zon overdag niet schijnt en de nacht zich uitrolt in de zomerse namiddag.
We proberen als toeristen iets te maken van elke nieuwe dag en denken dat we de dingen begrijpen maar we zijn op de verkeerde momenten achterdochtig terwijl het werkelijke gevaar zich niet laat zien.
Ik wil deel uitmaken van de wereld, de dag vermalen tussen mijn handen omdat een glimlach van een mens niet te ontcijferen valt, hamster angst en doemscenario's als een sprookje dat zichzelf navertelt.
Maar jij, jij bent gemaakt van ontroering en zomerdagen.
We interageren met de wereld
met onze handen,
we raken voortdurend alles aan,
van geldzaken tot persoonlijke
uitgaven, tot de dagelijkse rekening
van onze boekhuishouding klopt.
En in deze tijden van afzondering
is er een overvloed aan huidhonger,
leven we binnen de schutting
van ons kleine, nietig bestaan
en hangen we onze lippen
enkel nog aan de schaarste
The day after. De dag na de beslissing van een regering in lopende zaken over een lopende zaak die wel eens uit de hand zou kunnen lopen. De afgelopen weken was China een ander universum, Italië een andere planeet en Facebook een speeltuin voor flauwe grapjes en memes. Het ene al wat debieler dan het andere, met hier en daar een zeldzame, schrandere uitschieter.
Vandaag is het al heel wat minder. De Chinezen en de Italianen zijn plots bedgenoten, we dragen nu een pak van hetzelfde laken, met een strakke snit, beetje ongemakkelijk knellend zodat vrij bewegen al een beetje moeilijker wordt.
Heeft ie het of heeft ie het niet? Dat ging door mijn hoofd als ik daarstraks in de superette stond aan te schuiven voor een pak tabak. Een rij van zes mensen lang stond op armlengte schuifelend voor zich uit te staren. Waarschijnlijk dacht iedereen hetzelfde. Zeker weten doe ik het niet, maar we konden het in mekaars ooghoeken aflezen. De anders zo goedlachse cassiere was ook maar kort van stof. Het wisselgeld werd me van ver toegeworpen.
Wie ook maar stilletjes was, was dikke Freddy, achteraan in de rij. Dorpsfiguur met meer woorden dan daden en het IQ van een kassei die al weken op Facebook alle mogelijke cafébeschouwingen over corona postte. Van het bier tot het virus met alle mogelijke kiekeboe-humor-varianten er tussenin. Ik knikte naar dikke Freddy, maar ik zag alleen maar een wazige blik. Geen lachje, geen grote woorden, laat staan een uit de mouw geschudde "grap". Niets. Tot hij plots van vanachteren uit bijna de ganse rij onderhoestte. Ik kan je zeggen, dit werd hem niet in dank afgenomen. Niemand zei iets. Toch niet met woorden, maar de blikken boorden dikke Freddy fataal in de grond. Dikke Freddy werd knalrood en verdween al spurtend met de noorderzon, het winkelkarretje vol wc-papier verweesd achterlatend.
Ik denk dat dikke Freddy het virus te pakken heeft, want het is al 24 uren akelig stil op zijn profiel. En lachen doet hij ook niet meer. Tenzij groen. Net zoals die drie mensen die in dikke Freddy zijn hoestsalvo stonden...
Charles Ives heeft het werk gecomponeerd in 1906. Het stuk is "een soort van collage” in drie verschillende lagen welke ruwweg worden samengevoegd. Deze drie lagen zijn als volgt:
Een "laag" strijkkwartet.
Een "laag" houtblazerkwartet.
Een "laag" solotrompet.
De strijkerslaag vormt het fundament van de compositie. Deze speelt lange akkoorden met een tonaal karakter. De houtblazers en de trompet spelen afwisselend, beiden atonaal, in een soort dialoog. De trompet speelt in totaal zeven keer dezelfde melodie en de houtblazers reageren hierop. Elk antwoord van de houtblazers is heviger en dissonanter dan het vorige.
Ives verbond een programmatische betekenis aan dit werk: de strijkers zijn een "cosmic landscape", het eeuwige voortschrijden van de tijd. De trompet stelt de grote levensvragen voor, waarop de houtblazers proberen een antwoord te formuleren. Gefrustreerd door hun onkunde wordt elk antwoord meer en meer dissonant, tot de houtblazers hun zoektocht opgeven en de trompet beginnen te bespotten door imitatie van zijn melodie.
Ives was bij het componeren van The Unanswered Question sterk beïnvloed door de filosofie van Ralph Waldo Emerson en andere transcendentale filosofen. Dit uit zich in een zoektocht naar waarheid en een onvermogen om deze uit te drukken in zintuiglijke communicatie.
De Chileense regisseur Pablo Larraín gebruikt The Unanswered Question drie keer in de prachtige film Neruda. De compositie dient telkens als begeleiding voor de voice-over van Óscar Peluchonneau (Gael García Bernal), de geheim agent die jacht maakt op dichter, Nobelprijswinnaar en communist Pablo Neruda (Luis Gnecco). De eerste keer horen we enkel de violen. Later, wanneer de rol van de agent in het verhaal steeds meer ambigu begint te worden, horen we de latere gedeeltes uit het muziekstuk waarin de dissonanten beginnen te domineren.
Pijpenstelen breken door de daken, breken binnen in grijze kamers, vegen de vloer aan tot een plas water die nergens anders heen zal gaan.
Zolang het blijft regenen zullen wij niet meer slapen, blijven we ons afvragen wat we in- en uitademen, tot het water tot boven het bed tot aan onze lippen staat.
We kunnen alleen nog wachten op de zon, tot het zonlicht glinstert als stukjes geslepen glas op het water, schitterend doorheen de uitgeregende nachten.
Het was al het wachten waard. Voor jou is er geen marge, als de zon opkomt mag van jou iedereen de zon zien, want graag zien, is graag zien, en regen is altijd nat.
