() Solivagant
Als ik een droom zou verliezen
Als ik gevoelens zou aanraken
Ik zou mijn ziel verliezen
Ik hoef niet na te denken
Over hoe ik het doe
Ik hoef het alleen maar te doen
Ik heb het uitgevonden bij de geboorte
Ik kan alleen maar rondlopen
Want ik kan het einde van mij niet zien
Ik formuleer oneindigheid en bewaar het diep in mij
#HenriA
Als ik gevoelens zou aanraken
Ik zou mijn ziel verliezen
Ik hoef niet na te denken
Over hoe ik het doe
Ik hoef het alleen maar te doen
Ik heb het uitgevonden bij de geboorte
Ik kan alleen maar rondlopen
Want ik kan het einde van mij niet zien
Ik formuleer oneindigheid en bewaar het diep in mij
#HenriA
() Er bestaat geen enkele taal om de waarheid over de waarheid te zeggen
Er bestaat geen enkele taal om de waarheid
over de waarheid te zeggen.
Neem het niet persoonlijk
maar spoor aan om te zoeken.
Enkel de deugd kan ons leiden,
we zijn de voeling verloren.
Er is geen handleiding
maar we kennen wel de ervaring:
de snaren die zinderen
als iemand spreekt zonder ideaal.
En achter dat ideaalbeeld
de woorden kunnen vinden
die bezielde lichamen
doen voelen en bibberen.
De paradox van onszelf en
van ons allemaal:
daar ligt de waarheid.
Want de breuk tussen goed en kwaad
zit niet in de taal,
maar loopt door het hart.
#HenriA
over de waarheid te zeggen.
Neem het niet persoonlijk
maar spoor aan om te zoeken.
Enkel de deugd kan ons leiden,
we zijn de voeling verloren.
Er is geen handleiding
maar we kennen wel de ervaring:
de snaren die zinderen
als iemand spreekt zonder ideaal.
En achter dat ideaalbeeld
de woorden kunnen vinden
die bezielde lichamen
doen voelen en bibberen.
De paradox van onszelf en
van ons allemaal:
daar ligt de waarheid.
Want de breuk tussen goed en kwaad
zit niet in de taal,
maar loopt door het hart.
#HenriA
() Jamaja
Jamaja stuurt een vrouw
Naar een man
Elke keer opnieuw
En elke keer opnieuw
Moet hij lachen
Om de luchtigheid
In haar woorden en zinnen
Bij haar is er geen dood
Maar enkel lust en leven
En een groots voorverlangen
Ze wil gezaaid worden
En over de grens gaan
Het liefst in het hol van zijn lichaam
Waar hij haar zal beademen
Tot ze uitgeput inslaapt
En dan zal hij jamaja
In haar oor fluisteren
En haar haren aaien
En zich klaar maken voor de volgende daad
Jamaja, ze heeft het me zelf gevraagd!
#HenriA
Naar een man
Elke keer opnieuw
En elke keer opnieuw
Moet hij lachen
Om de luchtigheid
In haar woorden en zinnen
Bij haar is er geen dood
Maar enkel lust en leven
En een groots voorverlangen
Ze wil gezaaid worden
En over de grens gaan
Het liefst in het hol van zijn lichaam
Waar hij haar zal beademen
Tot ze uitgeput inslaapt
En dan zal hij jamaja
In haar oor fluisteren
En haar haren aaien
En zich klaar maken voor de volgende daad
Jamaja, ze heeft het me zelf gevraagd!
#HenriA
() Door woorden die doodvielen op koude steen
Ik heb de kunst geleerd van afscheid nemen
Ik kan niet langer klaagzangen aanhoren
Ook het verhaal van de ossen en de ezels
Zijn me vanavond ontgaan
Met jou duurden uren tergende eeuwen
En mijn inborst die al die tijd nog leefde
Werd keer op keer getroffen
Door woorden die doodvielen
Op koude steen
Morsdood moest ik mijn geheugen slagen
Om in het leven te blijven staan
Om met de lippen boven het water te blijven
En door te kunnen gaan
Maar ik ben uitgestreden
Geen woorden meer van steen
Geen laatste opstoot van ademen
Enkel nog een herinnering
En een ongekende toekomst
Die niemand nog zal bepalen
#HenriA
Ik kan niet langer klaagzangen aanhoren
Ook het verhaal van de ossen en de ezels
Zijn me vanavond ontgaan
Met jou duurden uren tergende eeuwen
En mijn inborst die al die tijd nog leefde
Werd keer op keer getroffen
Door woorden die doodvielen
Op koude steen
Morsdood moest ik mijn geheugen slagen
Om in het leven te blijven staan
Om met de lippen boven het water te blijven
En door te kunnen gaan
Maar ik ben uitgestreden
Geen woorden meer van steen
Geen laatste opstoot van ademen
Enkel nog een herinnering
En een ongekende toekomst
Die niemand nog zal bepalen
#HenriA
() Navelstaarderij
We hebben allemaal onze strijd te leveren
in de huiskamer, op het werk,
tussen de lakens,
op mensenmaat.
Gaza stad - 30.10.2023
in de huiskamer, op het werk,
tussen de lakens,
op mensenmaat.
We hebben allemaal onze strijd te leveren
nationaal, transcontinentaal,
intergalactisch,
op wereldvlak.
nationaal, transcontinentaal,
intergalactisch,
op wereldvlak.
We tafelen allemaal onder dezelfde maan,
alleen zijn de omstandigheden anders.
Tragisch of contentement.
Het hangt er maar vanaf waar je geboren bent.
Maar navelstaarderij is het favoriete ding
van de verwaande westerling.
#HenriA
van de verwaande westerling.
#HenriA
() Filegeluk
Je zit in de auto. En een lied werpt je terug naar je tienerjaren. En naar het gevoel, de sfeer, de context toen je danste op dat lied. De energie die je had, de drive, de drang, de lust, de geilheid... allen overgoten met een saus alcohol.
De mensen, de vrienden om je heen. De onbezorgheid en de wilde haren die alle kanten opschoten. En je voelt. En je denkt dat je geluk voelde toen. En je twijfelt. Je weet niet echt meer of dat gevoel geluk was.
En je probeert het nu te voelen. En wat je nu voelt af te zetten tegen dat gevoel van tientallen jaren geleden. En je vraagt je af dat wat je nu voelt, dat dat ook geluk is. Of ben je nooit gelukkig geweest?
Het lied is voorbij. Het nieuws begint. Over Gaza enzo... En de wereld draait door, de regen feller, de file langer...
() Zonder titel
Mijn blik waarmee
Ik je vroeger
Het hof maakte
Is nu omgespit
Tot een uitgedoofde vulkaan
Die rust in de schoot
Van de aarde
En rustig en vredig
Slaapt.
HenriA
() O, Pablo!
In de schaduw van de ziel, in stilte gehuld,
Dansen mijn woorden op jouw ritme.
Als een vurige rivier, doorheen mijn aderen,
Stroomt de ontembare ik vol verzonken verhalen.
Met elke ademhaling ontluiken de klanken,
Als lavendel in de nacht, op zoek naar de maan.
De sterren die fluisteren in het donker,
De nachtegaal die nooit slaapt.
Ik schrijf de woorden van een verloren tijd,
Voorheen gevangen in mijn pen.
In de stilte van de nacht,
Spreekt mijn hart een taal die alleen jij kunt verstaan.
Met elke zin onthul ik geheimen,
Een strofe, een refrein, een boek.
Ik dicht de kloof tussen twee eenzame zielen,
Met elke letter die mijn mond zoekt.
Henri_A
Dansen mijn woorden op jouw ritme.
Als een vurige rivier, doorheen mijn aderen,
Stroomt de ontembare ik vol verzonken verhalen.
Met elke ademhaling ontluiken de klanken,
Als lavendel in de nacht, op zoek naar de maan.
De sterren die fluisteren in het donker,
De nachtegaal die nooit slaapt.
Ik schrijf de woorden van een verloren tijd,
Voorheen gevangen in mijn pen.
In de stilte van de nacht,
Spreekt mijn hart een taal die alleen jij kunt verstaan.
Met elke zin onthul ik geheimen,
Een strofe, een refrein, een boek.
Ik dicht de kloof tussen twee eenzame zielen,
Met elke letter die mijn mond zoekt.
Henri_A
() Aftiteling
Voor ik vergeet
Wie mijn vrienden zijn geweest
Wie mijn vrienden zijn geweest
Kijk ik naar mijn handen
En de gaten in mijn hart
Steek ik een blauwe bes
In mijn linkerneusgat
Ga ik voor de spiegel staan
En zet de radio zacht
Maak ik koffie en
Pluk ik een sigaret
Doe ik mijn beste pak aan
Voor ik mijn ogen sluit
Draai ik de film
Op de binnenkant van mijn hoofd
En hoor ik jouw stem
Die langzaam - tergend langzaam -
dooft
En de gaten in mijn hart
Steek ik een blauwe bes
In mijn linkerneusgat
Ga ik voor de spiegel staan
En zet de radio zacht
Maak ik koffie en
Pluk ik een sigaret
Doe ik mijn beste pak aan
Voor ik mijn ogen sluit
Draai ik de film
Op de binnenkant van mijn hoofd
En hoor ik jouw stem
Die langzaam - tergend langzaam -
dooft
#HenriA
() Ezelsbruggetje
Ja oude man,
met das en opgepoetst
blazoen,
hoe ik je inschat,
hoe fout ik kan zijn.
In niets zag ik een
exotisch avontuur in
jou.
Of is het een gekochte
vrouw, een streepje liefde uit
de Aziaten?
Ze lacht in je oor,
kust de onwennige
frons in je gelaat wel
honderd maal, terwijl
je ogen door
de aanwezigheid dwalen,
verraden
dat je aandacht veinst, liefst
in een dode hoek wil zijn
waar ik niet kan kijken.
Nog even dacht ik dat je
een ambtenaar was,
op pensioen of een
geklasseerd wiskundig genie.
Maar door dit
verrassend ezelsbruggetje
ben je waarschijnlijk
alle drie.
met das en opgepoetst
blazoen,
hoe ik je inschat,
hoe fout ik kan zijn.
In niets zag ik een
exotisch avontuur in
jou.
Of is het een gekochte
vrouw, een streepje liefde uit
de Aziaten?
Ze lacht in je oor,
kust de onwennige
frons in je gelaat wel
honderd maal, terwijl
je ogen door
de aanwezigheid dwalen,
verraden
dat je aandacht veinst, liefst
in een dode hoek wil zijn
waar ik niet kan kijken.
Nog even dacht ik dat je
een ambtenaar was,
op pensioen of een
geklasseerd wiskundig genie.
Maar door dit
verrassend ezelsbruggetje
ben je waarschijnlijk
alle drie.
#Henri_A
() Vergeef me mijn lusten niet
Vergeef me mijn lusten niet
de begeerte die me neerslaat
als ik neerkijk op je volle mond
die ik beveel wat verboden is.
Sla met je handen een kruis
rond mijn schaamteloos vlees
als een slet in een hoerig kleed
waarin je uitpuilt van verlangen.
Vergeef me mijn lusten niet als
je gevuld bent met de golven die
ik over je giet als stromend genot
als je gebukte gebaren van lippenstift
een dansende slaaf van je maakt.
.jpg)
de begeerte die me neerslaat
als ik neerkijk op je volle mond
die ik beveel wat verboden is.
Sla met je handen een kruis
rond mijn schaamteloos vlees
als een slet in een hoerig kleed
waarin je uitpuilt van verlangen.
Vergeef me mijn lusten niet als
je gevuld bent met de golven die
ik over je giet als stromend genot
als je gebukte gebaren van lippenstift
een dansende slaaf van je maakt.
.jpg)
() Achter het raam van jouw aarde
Ik gebruik het licht van de zon
dat kaatst
ik gebruik als spiegel de maan
spiegelen in de maan de kraters
die vallen in het water
één na één
de aantrekkingskracht is verdwenen
we vallen in trappen
in trappen naar benee
naar benee
watervallen in trappen
naar benee
de gravitatie is verdwenen
nu is het jij en ik
alleen
in
trappen
naar benee
tot in de zee
kijk naar de zee, zie de zee, gewoon de zee
ploegt strepen door het water
het woelige water
kolt tegen het raam
in het bruisende water
verdrinken we op de bodem van de kamer
in rugslag slapen we om elkaar heen
uit het schuim en het sop schep ik je op
duw je me voor me uit
door het raam van de aarde
spiegelen de sterren
spiegelt de maan
op het raam van de aarde
dat uitgeeft op een blinde muur
waar jij voor staat
handen in het hoofd verborgen
geborgen achter het raam
voorovergebogen
in elkaar gedoken
en daarna
plant je in de aarde voor het raam twee armen
die wuiven en grijpen
die klauwen naar alles wat je niet begrijpt en moet loslaten
wat je niet begrijpt laat je varen
op het kolkende water
achter het raam van jouw aarde
denk je in ronde idealen van wat beter zou kunnen zijn.
dat kaatst
ik gebruik als spiegel de maan
spiegelen in de maan de kraters
die vallen in het water
één na één
de aantrekkingskracht is verdwenen
we vallen in trappen
in trappen naar benee
naar benee
watervallen in trappen
naar benee
de gravitatie is verdwenen
nu is het jij en ik
alleen
in
trappen
naar benee
tot in de zee
kijk naar de zee, zie de zee, gewoon de zee
ploegt strepen door het water
het woelige water
kolt tegen het raam
in het bruisende water
verdrinken we op de bodem van de kamer
in rugslag slapen we om elkaar heen
uit het schuim en het sop schep ik je op
duw je me voor me uit
door het raam van de aarde
spiegelen de sterren
spiegelt de maan
op het raam van de aarde
dat uitgeeft op een blinde muur
waar jij voor staat
handen in het hoofd verborgen
geborgen achter het raam
voorovergebogen
in elkaar gedoken
en daarna
plant je in de aarde voor het raam twee armen
die wuiven en grijpen
die klauwen naar alles wat je niet begrijpt en moet loslaten
wat je niet begrijpt laat je varen
op het kolkende water
achter het raam van jouw aarde
denk je in ronde idealen van wat beter zou kunnen zijn.
() Dear Mark
Hoe dikwijls plukte je een stuk uit mijn hart
en gaf je me het nadien geheeld weer
Nam je me mee in baritongedachten
en naar plekken waar ik nog nooit was geweest
Op een podium
Op vinyl
Eindeloos...
trok je met weinig woorden
groeven door mijn ziel
En nu je er niet meer bent
zet je mijn jeugd mijlenver van me weg
It's not how far you fall
It's just the way you land.
I.M.
Mark Lanegan
1964 - 2022
en gaf je me het nadien geheeld weer
Nam je me mee in baritongedachten
en naar plekken waar ik nog nooit was geweest
Op een podium
Op vinyl
Eindeloos...
trok je met weinig woorden
groeven door mijn ziel
En nu je er niet meer bent
zet je mijn jeugd mijlenver van me weg
It's not how far you fall
It's just the way you land.
I.M.
Mark Lanegan
1964 - 2022
() Voor M.
Alles wat je miste ligt daar
nu samen geveegd op een hoopje
met in het midden de eenzaamheid
die deze afspraak heeft gearrangeerd.
Hoeveel lege flessen zouden hier
zijn gepasseerd, leeggedronken om
het moederhart te blussen met
vele slokken voor elke brok in de keel.
Die blauwe ogen die nu niet meer
ronddwalen, op zoek naar sporen en
een verhaal voor jezelf om te begrijpen
waarom je alleen bent achter gebleven.
nu samen geveegd op een hoopje
met in het midden de eenzaamheid
die deze afspraak heeft gearrangeerd.
Hoeveel lege flessen zouden hier
zijn gepasseerd, leeggedronken om
het moederhart te blussen met
vele slokken voor elke brok in de keel.
Die blauwe ogen die nu niet meer
ronddwalen, op zoek naar sporen en
een verhaal voor jezelf om te begrijpen
waarom je alleen bent achter gebleven.
() Het wordt moeilijker om in de tijd te staan (Bernard Dewulf)
Het wordt moeilijker om in de tijd te staan
nu jij niet meer schrijft.
Vanaf nu zal ik hem zelf moeten verzinnen,
in zinnen die ontoereikend zijn.
Je pen zwijgt, legt zich te rusten in de luwte
en jouw woorden stokken met je adem mee.
Wat las ik je graag Dewulf, elke dag, maar vooral
op zaterdag in de bijlage.
Wat denk je wat er gebeurt als je sterft Bernard?
Degenen die van je houden zullen je missen.
Ook elke dag.
nu jij niet meer schrijft.
Vanaf nu zal ik hem zelf moeten verzinnen,
in zinnen die ontoereikend zijn.
Je pen zwijgt, legt zich te rusten in de luwte
en jouw woorden stokken met je adem mee.
Wat las ik je graag Dewulf, elke dag, maar vooral
op zaterdag in de bijlage.
Wat denk je wat er gebeurt als je sterft Bernard?
Degenen die van je houden zullen je missen.
Ook elke dag.
Bernard Dewulf
30.01.1960 - 23.12.2021
() De langste nacht
Wij zijn vrolijke vrienden als we maar hard
genoeg geloven en ons verlossen van het
kwade dat de buitenwereld ons te bieden heeft.
We gieten onze dromen in een gezamenlijk
wereldbeeld en reizen er, tegen beter weten in,
mee rond de wereld.
En als het kampvuur zijn vlammen uitslaat,
te heet om elkaar nog te begrijpen, verbranden
we onze strijd en verstrooien we de assen
op de strooiweide.
() Tot ziens later
Later,
Als ik groot ben.
Later,
Als ik dood ben.
Later,
Als later een plaat is.
(La La La La La Later,
Als later later later.)
Later,
Als iets dat nu niet meer bestaat.
Als ik groot ben.
Later,
Als ik dood ben.
Later,
Als later een plaat is.
(La La La La La Later,
Als later later later.)
Later,
Als iets dat nu niet meer bestaat.
() Leeg
Alles moet ze delen
Kijk mijn kinderen, kijk mijn hond
Kijk mijn leven, mijn leven op de fiets,
Mijn leven als marathon, wat we eten
Ik leef in de tuin van eden.
Ik denk na over elk plaatje
Over elk praatje
Over elk grapje, dat withy moet zijn
Kijk eens hoe boeiend ik ben
En bovenal kunstig, mysterieus en intelligent.
Op tranen zal je me niet betrappen
Evenmin op twijfel en slordigheid
Ik heb jou nodig, jouw goedknikkende stem
Pas dan ben ik gelukkig
En zijn wie ik ben.
Leeg dus.
Samen.
Met velen.
Zo houden we mekaar
radeloos bezig.
Kijk mijn kinderen, kijk mijn hond
Kijk mijn leven, mijn leven op de fiets,
Mijn leven als marathon, wat we eten
Ik leef in de tuin van eden.
Ik denk na over elk plaatje
Over elk praatje
Over elk grapje, dat withy moet zijn
Kijk eens hoe boeiend ik ben
En bovenal kunstig, mysterieus en intelligent.
Op tranen zal je me niet betrappen
Evenmin op twijfel en slordigheid
Ik heb jou nodig, jouw goedknikkende stem
Pas dan ben ik gelukkig
En zijn wie ik ben.
Leeg dus.
Samen.
Met velen.
Zo houden we mekaar
radeloos bezig.
() Milliseconde
Vandaag werd ik weer even
verliefd op jouw evenbeeld,
alsof er iemand een spiegel-
beeld voor me hield.
Dezelfde smalle rand rond
de jukbeenderen en dezelfde
haarlijn tot op twee smalle
schouders van karaat.
Dezelfde hoge laarzen en dezelfde
speelse blik in het gelaat die de wereld
stil doet staan in dezelfde milliseconde
dat het hart een tik over slaat.
verliefd op jouw evenbeeld,
alsof er iemand een spiegel-
beeld voor me hield.
Dezelfde smalle rand rond
de jukbeenderen en dezelfde
haarlijn tot op twee smalle
schouders van karaat.
Dezelfde hoge laarzen en dezelfde
speelse blik in het gelaat die de wereld
stil doet staan in dezelfde milliseconde
dat het hart een tik over slaat.
() Leegstand (owv onbewoonbaar verklaard)
Sommige huizen zijn te donker om in te wonen.
Te koud om de tafel te dekken,
te vochtig om in bed te gaan,
het kruis boven de deur
te zwaar om dragen.
En toch verschuilen we er graag
omdat het huis een soort van thuis was,
een beetje grond onder de voeten,
het venster op een soort van bestaan.
Er blijven is jezelf uitwonen
Er blijven is jezelf uitwonen
en omkomen. Van honger, van eenzaamheid,
van ontberingen
en van de huisstofmijt.
Sommige huizen moet men slopen. Moet! Met
de grond gelijk! Plezier jezelf en geef
jezelf een toegangsverbod tot
er geen steen meer overblijft.
() Woorden eten
Je koopt een bus
Je verbouwt een huis
Steekt een vuur aan
En houdt je warm
Je hebt ooit eens
Een paar boeken gelezen
Maar je zoekt niet meer
Naar wat niet bestaat
Ergens valt er een ster
De hond ligt aan je voeten
Loeba is haar naam
En je zwijgt
Eet alle woorden op
En je lacht en lacht
Het is warm achter het raam
Steekt een vuur aan
En houdt je warm
Je hebt ooit eens
Een paar boeken gelezen
Maar je zoekt niet meer
Naar wat niet bestaat
Ergens valt er een ster
De hond ligt aan je voeten
Loeba is haar naam
En je zwijgt
Eet alle woorden op
En je lacht en lacht
Het is warm achter het raam
() De bladeren vallen in zeven lagen
De bladeren vallen
In zeven lagen
En ik val mee
En ik ga
De leegte die blijft
En nog leeft
Maar niets vult
Door ijdelheid
En ziektebeeld
En de bladeren vallen
In zeven lagen
En ik val mee
Nog drie lagen
Te gaan
Dan kan ik
Terug slapen
En ik val mee
En ik ga
De leegte die blijft
En nog leeft
Maar niets vult
Door ijdelheid
En ziektebeeld
En de bladeren vallen
In zeven lagen
En ik val mee
Nog drie lagen
Te gaan
Dan kan ik
Terug slapen
() Nestdrang
Ik ben als een vogel
Die weet waar zijn hart is
Die weet waar zijn ziel is
Die vliegt en dwaalt
Cirkelt en draait
Vanuit de lucht
De wereld aanschouwt
En is geland
Om op het nest te blijven
HenriA
() 402
De cypressen
Rechten de rug
De platanen
buigen het hoofd
Leg je nu maar neer
En vergeet alle woorden
Die ik ooit heb gezegd
Die ik allemaal heb gehoord
Die jij ooit hebt gezegd
Die jij allemaal hebt aanhoord
En bewaar
Niets dat nog nodig is
Om alles te vergeten
()
Ik schrijf meters aan elkaar
Maar ik schrijf geen afstand
Ik schrijf in krullen
In herhalingen
In haken met ogen
De woorden komen
En gaan
Maar de letters blijven
Altijd dezelfde bewoording
Altijd dezelfde taal
#HenriA
Ik schrijf in krullen
In herhalingen
In haken met ogen
De woorden komen
En gaan
Maar de letters blijven
Altijd dezelfde bewoording
Altijd dezelfde taal
#HenriA
() De zintuigen
[1]
We zijn hier al eerder geweest, al vaker, alleen
en samen, dezelfde pleinen, dezelfde straten,
onder dezelfde lucht die vervaagt in
verschillende kleuren, door dezelfde zon en
dezelfde maan, op de koop toe steeds
hetzelfde verhaal van een loden zwaarte
om te dragen. Verliezen en hebben is
een dunne lijn om langs te schreiden,
zoals steeds weer ontmoeten en er als
een dief vandoor gaan, onder steeds
weer hetzelfde gesternte, dezelfde
afstand, dezelfde in vredesnaam.
[2]
Het in vakjes bewaren van weten is ook
een manier om je te specialiseren in
besluiteloosheid omdat geen enkele straat
geplaveid is met dezelfde stenen het
moeilijke kiezen de weg die je zal gaan
over deze wereld die langs twee kanten
wordt bedreigd door het gat in mijn
ozonlaag verstikkende hitte die schroeit
vraagt om water bij beetjes in ongulzige
teugen om de geneugten onder de huid
te bewaren ook op leeftijd waar geen
datum op staat. Van alle tijden is
het zwikken en het zwakken op
wisselende dagen in tegenpolige fasen
en allen bewaren ze hun waarheid om
hun eigen weg te gaan als ooit de
kans bestaat dat ze worden geboren.
[3]
Hoeveel mag je morsen aan het einde
hoe slordig kan een slotzin zijn die sterft
in de holte van de buik en ongrijpbaar is
voor de keel door het laatste restje adem
wordt buiten gedragen over de tong die
als een instortend balkon als de laatste
We zijn hier al eerder geweest, al vaker, alleen
en samen, dezelfde pleinen, dezelfde straten,
onder dezelfde lucht die vervaagt in
verschillende kleuren, door dezelfde zon en
dezelfde maan, op de koop toe steeds
hetzelfde verhaal van een loden zwaarte
om te dragen. Verliezen en hebben is
een dunne lijn om langs te schreiden,
zoals steeds weer ontmoeten en er als
een dief vandoor gaan, onder steeds
weer hetzelfde gesternte, dezelfde
afstand, dezelfde in vredesnaam.
[2]
Het in vakjes bewaren van weten is ook
een manier om je te specialiseren in
besluiteloosheid omdat geen enkele straat
geplaveid is met dezelfde stenen het
moeilijke kiezen de weg die je zal gaan
over deze wereld die langs twee kanten
wordt bedreigd door het gat in mijn
ozonlaag verstikkende hitte die schroeit
vraagt om water bij beetjes in ongulzige
teugen om de geneugten onder de huid
te bewaren ook op leeftijd waar geen
datum op staat. Van alle tijden is
het zwikken en het zwakken op
wisselende dagen in tegenpolige fasen
en allen bewaren ze hun waarheid om
hun eigen weg te gaan als ooit de
kans bestaat dat ze worden geboren.
[3]
Hoeveel mag je morsen aan het einde
hoe slordig kan een slotzin zijn die sterft
in de holte van de buik en ongrijpbaar is
voor de keel door het laatste restje adem
wordt buiten gedragen over de tong die
als een instortend balkon als de laatste
overblijvende brug na een stille oorlog
beschoten de woorden bijeenraapt om
nog een laatste groet te brengen aan
het laatste restje van de dagen dat je
alleen zal verder gaan met geamputeerde
leden die niet vleselijk zijn maar van een
leegte waarvan het laatste lontje stilletjes
uitwaait om nooit meer te ontsteken.
[4]
Traag is ons praten we zijn hier al vaker
samen geweest proeven van de kleine
onopvallende gebaren laag na laag ons
in gedempte tweeklanken verschuilen,
zoals een ui, waar je ook niet echt van
gaat huilen als de traagheid verbleekt
zien we in de hoeken van onze ogen
diezelfde gehaakte gebaren van
eenzame strijd, vinden we elkaar in
de machteloosheid van weerwil
omdat stil blijven in delen ook een
vorm is van communiceren door elkaar.
[5]
beschoten de woorden bijeenraapt om
nog een laatste groet te brengen aan
het laatste restje van de dagen dat je
alleen zal verder gaan met geamputeerde
leden die niet vleselijk zijn maar van een
leegte waarvan het laatste lontje stilletjes
uitwaait om nooit meer te ontsteken.
[4]
Traag is ons praten we zijn hier al vaker
samen geweest proeven van de kleine
onopvallende gebaren laag na laag ons
in gedempte tweeklanken verschuilen,
zoals een ui, waar je ook niet echt van
gaat huilen als de traagheid verbleekt
zien we in de hoeken van onze ogen
diezelfde gehaakte gebaren van
eenzame strijd, vinden we elkaar in
de machteloosheid van weerwil
omdat stil blijven in delen ook een
vorm is van communiceren door elkaar.
[5]
En zie, de zon schijnt, weliswaar vaal maar
met heldere vlakken door het raam waar ik
door staar over het plafond de muren van
de kamer tot aan rand van het tapijt dat
zich niet meer laat grijpen door het schrijven
van jouw letters na al het vruchteloos paren
de gestrekte benen de verstomde woorden
ogen en oren die rusten gaan niet om te
slapen om op te staan door zintuigen gedreven
uit de kamer door het raam de zon in het leven.
met heldere vlakken door het raam waar ik
door staar over het plafond de muren van
de kamer tot aan rand van het tapijt dat
zich niet meer laat grijpen door het schrijven
van jouw letters na al het vruchteloos paren
de gestrekte benen de verstomde woorden
ogen en oren die rusten gaan niet om te
slapen om op te staan door zintuigen gedreven
uit de kamer door het raam de zon in het leven.
#HenriA
(naschrift - groot is mijn respect voor jou, een diepe buiging)
() Achter de dingen
De ogen achter het ogenblik
Hoe heb ik naar je gekeken
Te veel, te lang
Gedanst in je vuur
Geweten dat geen uur
Me van verlangen scheidt
Het zwijgen van je blik
Was een eeuwigheid
Een snik aan de boord van het leven
En nu gaan mijn ogen open
En zie ik achter de dingen
Wat je wel en niet bent
#HenriA
Hoe heb ik naar je gekeken
Te veel, te lang
Gedanst in je vuur
Geweten dat geen uur
Me van verlangen scheidt
Het zwijgen van je blik
Was een eeuwigheid
Een snik aan de boord van het leven
En nu gaan mijn ogen open
En zie ik achter de dingen
Wat je wel en niet bent
#HenriA
() Dansende Rita
Dag Rita. Goeiemorgen.
Ik denk dat ik je nog nooit heb ontmoet. Bij deze. Wat doen wij hier samen? Misschien is dit wel de club van de linkshandigen. Ik zie hoe jouw pen sierlijk over je blad glijdt, je andere hand verguld met ringen, die jouw zinnen ondersteunen.
Je komt er goed voor vandaag. Je schoenen zijn klaar om te dansen. De glitters op jouw trui zijn misschien wel weggelopen uit een discobol. Je sjaal van bordeaux doet me denken aan de tango. Ja, dansen kan je wel!
Je komt er goed voor vandaag. Je schoenen zijn klaar om te dansen. De glitters op jouw trui zijn misschien wel weggelopen uit een discobol. Je sjaal van bordeaux doet me denken aan de tango. Ja, dansen kan je wel!
In je witte tas zitten al je verhalen, alle dansen die je ooit hebt geleerd. Ik wil wel met je leren dansen Rita, want in dansen ben ik nooit goed geweest.
#HenriA
() V
Rug aan rug
aan het water,
de lucht hangt hoog
boven de wolken
Door de hazelaar de zon.
Bevlekt ons
van kop tot teen.
Vogels trekken een V.
Ze zijn terug
Wij ook.
aan het water,
de lucht hangt hoog
boven de wolken
Door de hazelaar de zon.
Bevlekt ons
van kop tot teen.
Vogels trekken een V.
Ze zijn terug
van vroeger naar later.
Wij ook.
#HenriA
() Trilogie van de held
En plots ben je mijn held (Deel 1)
Anderhalf wakker
na driekwart nacht,
die een breuk maakt
in de dag.
Oud gebakken met belegen,
half glas coke vergeert, een
veel te vroege sigaret. Mail-
verkeer en blogzinnen lees.
Zoeken naar de feiten
uit het klavier. Voor wat
het waard is. (Heel even)
Voor niets.
Zoals de fiets, die kwaad
naar me kijkt. Zie ik hoe
je over de bergen rijdt
en plots ben je mijn held.
En als je mijn held niet meer bent (Deel 2)
En als je mijn held niet
meer bent, wacht er nog
driekwart wakker en
anderhalve nacht.
En hang. En lig. En
Hang. En lees. En trek.
En klavier. En jazzmuziek.
En een teveelste sigaret.
Soms ook jou.
En jij en hij.
En zij en hen.
En een vader.
Waarom ben ik
alweer vergeten.
Omdat het zo hoort,
heb ik gehoord.
Want dan ben ik de held (Deel 3)
Omdat het zo hoort heb
ik gehoord. Ga ik driekwart
nacht ronden en ben ik
anderhalf wakker.
En blaas. En klavier. En
jazzmuziek. En een veel
te late sigaret. Mailverkeer
en blogzinnen herlees.
Over meestal jou.
En jij en zij.
En de rouw.
En een vader.
Ik creëer. En lees. En
herlees. En kan geen
afscheid nemen. Want
dan ben ik de held.
Anderhalf wakker
na driekwart nacht,
die een breuk maakt
in de dag.
Oud gebakken met belegen,
half glas coke vergeert, een
veel te vroege sigaret. Mail-
verkeer en blogzinnen lees.
Zoeken naar de feiten
uit het klavier. Voor wat
het waard is. (Heel even)
Voor niets.
Zoals de fiets, die kwaad
naar me kijkt. Zie ik hoe
je over de bergen rijdt
en plots ben je mijn held.
En als je mijn held niet meer bent (Deel 2)
En als je mijn held niet
meer bent, wacht er nog
driekwart wakker en
anderhalve nacht.
En hang. En lig. En
Hang. En lees. En trek.
En klavier. En jazzmuziek.
En een teveelste sigaret.
Soms ook jou.
En jij en hij.
En zij en hen.
En een vader.
Waarom ben ik
alweer vergeten.
Omdat het zo hoort,
heb ik gehoord.
Want dan ben ik de held (Deel 3)
Omdat het zo hoort heb
ik gehoord. Ga ik driekwart
nacht ronden en ben ik
anderhalf wakker.
En blaas. En klavier. En
jazzmuziek. En een veel
te late sigaret. Mailverkeer
en blogzinnen herlees.
Over meestal jou.
En jij en zij.
En de rouw.
En een vader.
Ik creëer. En lees. En
herlees. En kan geen
afscheid nemen. Want
dan ben ik de held.
#HenriA
() Portaal
(maart 2010)
Anton Pieck (1895-1987) - Deurportaal
Met smalle woorden hebben we
leren praten, met smalle gebaren
om het lijf,
zoals een kier wit licht dat
valt in de kilte van mijn portaal,
waarin ik me verberg als
jij voorbij gaat.
En dan verdwijn je, blauw
en koud. Smaken
mijn woorden naar
bulderend water,
verdronken in mijn stem,
stroomt de eeuwige twijfel:
de straat of de deurbel.
leren praten, met smalle gebaren
om het lijf,
zoals een kier wit licht dat
valt in de kilte van mijn portaal,
waarin ik me verberg als
jij voorbij gaat.
En dan verdwijn je, blauw
en koud. Smaken
mijn woorden naar
bulderend water,
verdronken in mijn stem,
stroomt de eeuwige twijfel:
de straat of de deurbel.
#HenriA
Anton Pieck (1895-1987) - Deurportaal
() Dag andere
Dag andere, dag mens, wandelend met jezelf,
we hoeven elkaar niet te kennen om te scheiden,
gewoon mekaar passeren in een drukke straat,
in een ogenblik tussen het leven dat voorbij raast.
We kennen geen vrees voor elkaar en hoeven
elkaar ook niet te beminnen omdat onze angst
en onze liefde in onze stappen zit, die na onze
korte ontmoetingen met onszelf verder gaan.
We hoeven mekaar ook niets te verwijten,
vreemdelingen passeren mekaar voortdurend
in de leegte van het voorbij gaan, wandelen
almaar verder van elkaar weg in eenzaamheid.
En toch, we zijn geen vreemden meer voor
elkaar, geen schaduwen aan elkaars ruggen,
hoogstens zijn we onvindbaar na het voorbij
gaan en wordt de toekomst onze herinnering.
we hoeven elkaar niet te kennen om te scheiden,
gewoon mekaar passeren in een drukke straat,
in een ogenblik tussen het leven dat voorbij raast.
We kennen geen vrees voor elkaar en hoeven
elkaar ook niet te beminnen omdat onze angst
en onze liefde in onze stappen zit, die na onze
korte ontmoetingen met onszelf verder gaan.
We hoeven mekaar ook niets te verwijten,
vreemdelingen passeren mekaar voortdurend
in de leegte van het voorbij gaan, wandelen
almaar verder van elkaar weg in eenzaamheid.
En toch, we zijn geen vreemden meer voor
elkaar, geen schaduwen aan elkaars ruggen,
hoogstens zijn we onvindbaar na het voorbij
gaan en wordt de toekomst onze herinnering.
#HenriA
() Genster
Niets is beter dan het is
Dat is altijd zo
Ook al geloven we het niet
Je kan vechten of rusten
Omarmen of slaan
Terugkeren of verdergaan
Niets zal anders zijn dan het is
Omdat niemand aan de touwen trekt
Of de weg bepaalt
Zolang je maar niet dooft
En verder laait
Genster na genster na genster
#HenriA
Dat is altijd zo
Ook al geloven we het niet
Je kan vechten of rusten
Omarmen of slaan
Terugkeren of verdergaan
Niets zal anders zijn dan het is
Omdat niemand aan de touwen trekt
Of de weg bepaalt
Zolang je maar niet dooft
En verder laait
Genster na genster na genster
#HenriA
() Ik besta voor jou
De dag vaart als een schip over ons heen
en zet de schemer vast tussen je ogen
ik schuif je tussen mijn vingers
en zet de schemer vast tussen je ogen
ik schuif je tussen mijn vingers
die zachtjes kneden
van boven tot beneden
tot jouw middenrif open breekt.
Je start het wiegen en net voor je me
wijdbeens in je eet
stuit je hand op mijn borst.
In de aanraking van die ene seconde
heb jij me alles gegeven,
mijn hele wereldgeschiedenis die
tussen de lakens voorbij marcheert.
van boven tot beneden
tot jouw middenrif open breekt.
Je start het wiegen en net voor je me
wijdbeens in je eet
stuit je hand op mijn borst.
In de aanraking van die ene seconde
heb jij me alles gegeven,
mijn hele wereldgeschiedenis die
tussen de lakens voorbij marcheert.
En in jouw ogen zie ik de blik van een kind
dat naar mij ruikt en langs jouw tong
naar mij proeft en mij likt.
#HenriA
Sam Dillemans - Lizy
() Demerwater
Een vader en een zoon
Fietsen op de dijk
Trappen in stilte
Door hun verhaal
Laten zinnen bollen
Het water achterna
Een Brabants trekpaard
Buigt het hoofd
Stuurt hen dieper
Het Hageland in
Zonder woorden
De heuvels achterlatend
Deze vader en deze zoon
Hoeven niet te praten
Zij verstaan waar
Het water heen gaat
#HenriA
Fietsen op de dijk
Trappen in stilte
Door hun verhaal
Laten zinnen bollen
Het water achterna
Een Brabants trekpaard
Buigt het hoofd
Stuurt hen dieper
Het Hageland in
Zonder woorden
De heuvels achterlatend
Deze vader en deze zoon
Hoeven niet te praten
Zij verstaan waar
Het water heen gaat
#HenriA
() Samen
Ik las een boek over eenzaamheid
en plots was ik niet meer eenzaam.
Het maakte me aan het lachen
met een glimlach er bovenop.
Het boek scheurde woorden uit zinnen
en flarden uit gedachten.
Het zette alles in perspectief
en sprak iedereen aan.
Alleen zij, die niet geloven
en niet zien,
houden zich in een kramp
aan een hemel op aarde.
#HenriA
en plots was ik niet meer eenzaam.
Het maakte me aan het lachen
met een glimlach er bovenop.
Het boek scheurde woorden uit zinnen
en flarden uit gedachten.
Het zette alles in perspectief
en sprak iedereen aan.
Alleen zij, die niet geloven
en niet zien,
houden zich in een kramp
aan een hemel op aarde.
#HenriA
() In alle vroegte
In alle vroegte
naar buiten gelopen.
Voor alle slapers
voor alle vogels.
Jij met je snuit vooruit
je staart omhoog.
Ik met mezelf
op kousenvoetenschoenen.
naar buiten gelopen.
Voor alle slapers
voor alle vogels.
Jij met je snuit vooruit
je staart omhoog.
Ik met mezelf
op kousenvoetenschoenen.
Het licht schoot
de lucht in.
De zon achterna
De zon
achterna.
In onze stilte
over nieuwe paden geslopen.
Met alles gloedgroen
en een gouden laag.
Hebben we al een
dag geleefd.
Voor de dag
al begon.
#HenriA
de lucht in.
De zon achterna
De zon
achterna.
In onze stilte
over nieuwe paden geslopen.
Met alles gloedgroen
en een gouden laag.
Hebben we al een
dag geleefd.
Voor de dag
al begon.
#HenriA
() Wees voorzichtig met me, liefje.
Wees voorzichtig met me, liefje.
De lente is op zich al loslopend
met de bijen en de bloemen en zo
die overal heen galopperen.
Die heelhuids over me dartelen
en me raken tot in het diepst
van mijn ziel.
Geen schilderij, geen standbeeld
kan de lente
in lijnen trekken.
En ook niet de blik in je ogen
en de contouren van
je gelaat.
Wees voorzichtig met me, liefje.
Ik heb nog zo veel lentes te gaan.
#HenriA
De lente is op zich al loslopend
met de bijen en de bloemen en zo
die overal heen galopperen.
Die heelhuids over me dartelen
en me raken tot in het diepst
van mijn ziel.
Geen schilderij, geen standbeeld
kan de lente
in lijnen trekken.
En ook niet de blik in je ogen
en de contouren van
je gelaat.
Wees voorzichtig met me, liefje.
Ik heb nog zo veel lentes te gaan.
#HenriA
() Lente (in Hallerbos)
Nu de zon steeds hoger
en langer gaat schijnen.
De lucht helder en helderder is
dan water, doorzichtig bijna.
De bloesems mijn neus kleuren
net zoals de bloemen.
Ik aan de hartkant word geraakt
door die stille blik.
Dan weet je, de lente is
in mijn lijf begonnen.
#HenriA
() Vergezicht / Uitzicht
Plots een gezicht.
Een groot gezicht.
Het gezicht van een vrouw.
Vlak voor mijn gezicht.
Verstopt achter een bril.
Ken je me nog?
Vraagt het gezicht.
Het fluistert, zo dicht.
Ik herken het gezicht.
En de bril.
Maar ik weet niet
van wie het gezicht is.
Dus zeg ik niets.
Ik knik niet.
Ik beweeg niet.
Ik ben gezicht.
Want het is mijn dag niet.
En ook niet mijn gisteren of
mijn morgen.
Ook al is er
vlakbij een ander gezicht,
dat zo graag wil
Een groot gezicht.
Het gezicht van een vrouw.
Vlak voor mijn gezicht.
Verstopt achter een bril.
Ken je me nog?
Vraagt het gezicht.
Het fluistert, zo dicht.
Ik herken het gezicht.
En de bril.
Maar ik weet niet
van wie het gezicht is.
Dus zeg ik niets.
Ik knik niet.
Ik beweeg niet.
Ik ben gezicht.
Want het is mijn dag niet.
En ook niet mijn gisteren of
mijn morgen.
Ook al is er
vlakbij een ander gezicht,
dat zo graag wil
dat ik het zoen.
Dat ik naar haar
zou kijken.
#HenriA
Dat ik naar haar
zou kijken.
#HenriA
() Vannacht voelde ik het voor het eerst
Vannacht voelde ik het
voor het eerst.
Ik ben alleen lichaam
alleen lijf
als een zak
als een muur om me heen.
Een zak van huid
die gedachten maakt
van mortel en steen
en bouwt en sloopt
tot er niets overblijft
in slaap.
Waar huid huid zoekt
en door de muren
van jou heen breekt.
#HenriA
voor het eerst.
Ik ben alleen lichaam
alleen lijf
als een zak
als een muur om me heen.
Een zak van huid
die gedachten maakt
van mortel en steen
en bouwt en sloopt
tot er niets overblijft
in slaap.
Waar huid huid zoekt
en door de muren
van jou heen breekt.
#HenriA
() Je
Ik denk
als het regent:
laat je niet nat worden.
En als het stormt
denk ik:
vat toch geen kou.
En ik denk ook
dat dat denken
niet helpt.
Want je wordt nooit meer
nat, noch vat je een kou.
Want het regent
noch waait ooit
nog voor jou.
#HenriA
als het regent:
laat je niet nat worden.
En als het stormt
denk ik:
vat toch geen kou.
En ik denk ook
dat dat denken
niet helpt.
Want je wordt nooit meer
nat, noch vat je een kou.
Want het regent
noch waait ooit
nog voor jou.
#HenriA
() Pootjebaden
Vanuit de zee lijkt ons leven
soms minder welbesteed,
te midden van het water
in de stroom van oneindigheid.
De boten die op weg zijn
van de kant naar de wal,
de papieren bloemen
die uitwaaien op het strand.
En wij hand in hand,
pootjebadend weg van gewoel
en blijven hangen in het gevoel
van de stilte die we dragen.
#HenriA
soms minder welbesteed,
te midden van het water
in de stroom van oneindigheid.
De boten die op weg zijn
van de kant naar de wal,
de papieren bloemen
die uitwaaien op het strand.
En wij hand in hand,
pootjebadend weg van gewoel
en blijven hangen in het gevoel
van de stilte die we dragen.
#HenriA
() Van den hond
Ik ben niet klein
de anderen zijn groot
binnen handbereik zit
hun navelbuik
en met de kruin van
mijn hoofd streel ik
en dat was vandaag
overdag.
En nu rol ik de vloer uit
door de slaapkamer
schop mijn afgeslofte stappen
onder bed
en trek valavond
over me heen.
Ik zoek mijn tweede huid
en mijn volgende adem
maar het enige dat ik
nog raak is schaduw
van de halve meter
waar je was is
heel dichtbij.
#HenriA
de anderen zijn groot
binnen handbereik zit
hun navelbuik
en met de kruin van
mijn hoofd streel ik
en dat was vandaag
overdag.
En nu rol ik de vloer uit
door de slaapkamer
schop mijn afgeslofte stappen
onder bed
en trek valavond
over me heen.
Ik zoek mijn tweede huid
en mijn volgende adem
maar het enige dat ik
nog raak is schaduw
van de halve meter
waar je was is
heel dichtbij.
#HenriA
() Klappen
De klappen die
Ik kreeg hou ik bij
Ik geef ze nooit
Meer terug
Ik zal er ook
Niet over praten
Of ze nog aan
Mezelf tonen
Ze zijn weg
Uitgedeeld
Ontvangen
En voor altijd vervlogen
#HenriA
Ik kreeg hou ik bij
Ik geef ze nooit
Meer terug
Ik zal er ook
Niet over praten
Of ze nog aan
Mezelf tonen
Ze zijn weg
Uitgedeeld
Ontvangen
En voor altijd vervlogen
#HenriA
() In deze wereld
Mijn dagen dwalen
door weelde,
door het rauwe geloof
van de vriendschap.
Voorgoed verging mijn sterven
en dus ook mijn dood,
dit openbaarde een tijd
die later zal heten.
Wij,
wij zijn geworden
wie we zijn,
door weelde,
door het rauwe geloof
van de vriendschap.
Voorgoed verging mijn sterven
en dus ook mijn dood,
dit openbaarde een tijd
die later zal heten.
Wij,
wij zijn geworden
wie we zijn,
in deze wereld.
#HenriA
#HenriA
() Stilzwijgen
Jij toont me hoe je niet zwijgt,
en ik laat de stilte.
En hoe de stilte me bij
de keel grijpt,
de hoeken van de kamer
worden leeggegeten.
Hoe de zolder boven
het onderliggende huis kraakt,
waar het leven in stukken
uiteen valt en vertraagt.
Ook in bed is het stil.
De lakens weigeren nog
langer te praten.
Onkreukbaar staren ze
me aan, alsof ze geduldig
wachten, om me op te baren.
en ik laat de stilte.
En hoe de stilte me bij
de keel grijpt,
de hoeken van de kamer
worden leeggegeten.
Hoe de zolder boven
het onderliggende huis kraakt,
waar het leven in stukken
uiteen valt en vertraagt.
Ook in bed is het stil.
De lakens weigeren nog
langer te praten.
Onkreukbaar staren ze
me aan, alsof ze geduldig
wachten, om me op te baren.
#HenriA
() Uitgeperst
Vers groen,
versgeperst groen
uit de ochtenddauw.
In het rond
al mijn spullen
op de grond,
omarmd door
ochtendblauw.
Niemand weet waar ik ben.
Ik ook niet.
Ook ik weet niet
waarheen of
waar ik blijf.
Maar jij, alsjeblief,
jij, blijf bij mij,
al was het maar vannacht.
versgeperst groen
uit de ochtenddauw.
In het rond
al mijn spullen
op de grond,
omarmd door
ochtendblauw.
Niemand weet waar ik ben.
Ik ook niet.
Ook ik weet niet
waarheen of
waar ik blijf.
Maar jij, alsjeblief,
jij, blijf bij mij,
al was het maar vannacht.
#HenriA
() Ik heb het spel van sterren en planeten gezien, in een zwart galactische ruimte
Ik heb het spel van
sterren en planeten gezien,
in een zwart galactische ruimte.
Ik heb geboorte en groei gadegeslagen,
massa en aantrekkingskracht
in een o zo fragiele balans.
In een kleine oneindigheid
zag ik het bekende blauw groen
sterren en planeten gezien,
in een zwart galactische ruimte.
Ik heb geboorte en groei gadegeslagen,
massa en aantrekkingskracht
in een o zo fragiele balans.
In een kleine oneindigheid
zag ik het bekende blauw groen
dacht ik, als een schitterende parel.
Wist dat ik terug wou
en zag in passerende tijd
het pulserend verval van een paradijs.
#HenriA
Wist dat ik terug wou
en zag in passerende tijd
het pulserend verval van een paradijs.
#HenriA
() 6.45 AM - 9 °C
Het ochtendbos glanst,
zon en schaduw spelen
zon en schaduw spelen
haasje-over terwijl wij
er een streep door trekken.
Onder de bomen
bedekt verzonken schemer
een man, een hond
op een slingerend pad.
Bij de laatste bocht
noopt wijds licht tot stilte,
mekaar vragend aankijken,
om dan verder te gaan.
#HenriA
Onder de bomen
bedekt verzonken schemer
een man, een hond
op een slingerend pad.
Bij de laatste bocht
noopt wijds licht tot stilte,
mekaar vragend aankijken,
om dan verder te gaan.
#HenriA
() Bekomen
Kwade en beminde woorden strompelen over mekaar,
zoals rukwinden door een verwarde bos haar
geven ze het broedend hoofd vragende krampen.
Uit de tuin stijgen witte avonddampen,
maken de man leeg, zijn gedachten zijn klaar!
geven ze het broedend hoofd vragende krampen.
Uit de tuin stijgen witte avonddampen,
maken de man leeg, zijn gedachten zijn klaar!
Hij ziet slechts nog een wiegende maan
waar sterren geruisloos op stampen.
Die onzichtbare wezens van de lucht
hebben een verhaal onder hun zolen,
dat gewillig meedanst, afwachtend zucht
en dan langzaam wegwaait, altijd rond zal dolen,
tot mensen de ogen openen bij het spellen van je naam en
in hoog gras schrijven: waarom hebben we jou niet eerder geloofd.
waar sterren geruisloos op stampen.
Die onzichtbare wezens van de lucht
hebben een verhaal onder hun zolen,
dat gewillig meedanst, afwachtend zucht
en dan langzaam wegwaait, altijd rond zal dolen,
tot mensen de ogen openen bij het spellen van je naam en
in hoog gras schrijven: waarom hebben we jou niet eerder geloofd.
() Bij deze!
Laat me wel wezen.
Ik wilde je een gedicht schrijven
waarin het woord maybe
rijmt op baby.
Bij deze!
#HenriA
Ik wilde je een gedicht schrijven
waarin het woord maybe
rijmt op baby.
Bij deze!
#HenriA
() Vloedgolf
We schrokken wakker van de harde wind
De lucht stond in vlammende laaie
De wolken vlogen de hemel voorbij
Opgejaagd door het wilde waaien
We sprongen op want de wereld viel weg
Maar we konden hem niet terug halen
Als gekken sloegen we ons voor de kop
En hoe harder we sloegen, hoe meer we verdwaalden
De bliksem sloeg gaten in het hart
En we lachten tegen het huilen
Niemand heeft ons nog vleugels gebracht
Nergens konden we nog schuilen
#HenriA
De lucht stond in vlammende laaie
De wolken vlogen de hemel voorbij
Opgejaagd door het wilde waaien
We sprongen op want de wereld viel weg
Maar we konden hem niet terug halen
Als gekken sloegen we ons voor de kop
En hoe harder we sloegen, hoe meer we verdwaalden
De bliksem sloeg gaten in het hart
En we lachten tegen het huilen
Niemand heeft ons nog vleugels gebracht
Nergens konden we nog schuilen
#HenriA
() Eels - Rock Hard Times
Took me for some kind of fool
Said I was doing things that never should be done
But I don't care about their rules
As if I cared 'bout the little minds
In the little heads of the herd
There's nothing you could dream
Would be more absurd
And everybody knows these are rock hard times
I gotta make it through
These are rock hard times
I don't know what it is they're trying to do to me
Make me into some sick joke
But no one's laughing
And least of all not me
It's hard to laugh as you choke
Hollywood lies piled up to the sky
Floating your way soon
Hope you like the rotten stench of doom
And everybody knows these are rock hard times
I gotta make it through
These are rock hard times
And everybody knows these are rock hard times
I gotta make it through
These are rock hard times
I don't know what it is they think I'm gonna try
They don't know what they need to fear
The surest sign that the end is coming soon
Is right there in the bathroom mirror
Everybody knows these are rock hard times
I gotta make it through
These are rock hard times
These are rock hard times
() Het is wat het is (dus we zwijgen)
Het is wat het is
Dus we zwijgen
Als we niet weten
Wat we begrijpen
Over het bestaan
Van eindeloze begrippen
Hoe kan je dan begrijpen
Waar we over praten
Praten wordt gevangen
Gezet door taal
Woorden zijn
Dus we zwijgen
Als we niet weten
Wat we begrijpen
Over het bestaan
Van eindeloze begrippen
Hoe kan je dan begrijpen
Waar we over praten
Praten wordt gevangen
Gezet door taal
Woorden zijn
Wapens als messen
Die ongeleid door
Gedachten snijden
Dan is het wat het is
Voor iedereen
Die ongeleid door
Gedachten snijden
Dan is het wat het is
Voor iedereen
Voor altijd
#HenriA
#HenriA
() In de gloria
Mijn hele leven is een leugen,
fluisterde hij in haar oren.
Ik besta niet echt.
Ik besta niet echt.
Ik ben nooit geboren
en zal ook nooit doodgaan.
Dus je hebt me nooit gekend,
wat ik dacht, wat ik voelde,
waar ik voor sta, wie ik ben,
lucht laat zich niet grijpen.
Lang zal hij leven,
voor altijd, liefst voor heel even.
#HenriA
() Theater
Het theaterseizoen is voorbij,
het doek dat geen doek meer is
hangt er verdwaasd bij.
Het applaus sterft uit,
galmt nog een beetje na
tot in laatste vingertoppen.
De rollen zijn gespeeld
en opgeleefd, ook de rol
die me wordt toebedeeld.
De dramaturg kan moeilijk
de boeken sluiten en hangt
in de coulissen.
De souffleur draait overuren
om het spektakel dat stuiptrekt
te redden.
Maar er is geen ontkomen aan,
het doek strekt de plooien,
het theaterseizoen is gedaan.
#HenriA
het doek dat geen doek meer is
hangt er verdwaasd bij.
Het applaus sterft uit,
galmt nog een beetje na
tot in laatste vingertoppen.
De rollen zijn gespeeld
en opgeleefd, ook de rol
die me wordt toebedeeld.
De dramaturg kan moeilijk
de boeken sluiten en hangt
in de coulissen.
De souffleur draait overuren
om het spektakel dat stuiptrekt
te redden.
Maar er is geen ontkomen aan,
het doek strekt de plooien,
het theaterseizoen is gedaan.
#HenriA
() Wartaal
In het oog van de storm
stuiven woorden alle
kanten uit.
Ze worden in flarden
gescheurd tot
losse letters
die een weg zoeken
naar een zin,
maar waaien weg
tot vervlogen gesprekken
die uiteindelijk
overbodig blijken.
#HenriA
() Kraanvogels
Ik loop stroomafwaarts
En loop over
Het drijfhout haalt me in
De kraanvogels vliegen
Naar het zuiden
En weten waar naartoe
Ik kruis ze
En zoek het noorden
Mijn hond blaft ze toe
Ik twijfel aan de kade
Of ik wel
Verder zou gaan
Ik keer om
En volg de luchtsporen
Tot aan de nieuwe horizon
#HenriA
() Vergeten
Ik herinner me niets
en zelfs dat,
en zelfs dat,
wat ik niet herinner,
herinner ik me niet.
En zoals ik de wereld
niets te zeggen heb,
heeft de wereld mij
niets te zeggen.
En toch.
Blijven woorden
uit mij stromen
en vergeet ik die
woorden onmiddellijk.
Ik wil niet
herinnerd worden.
Zelfs niet
door mijzelf.
#HenriA
herinner ik me niet.
En zoals ik de wereld
niets te zeggen heb,
heeft de wereld mij
niets te zeggen.
En toch.
Blijven woorden
uit mij stromen
en vergeet ik die
woorden onmiddellijk.
Ik wil niet
herinnerd worden.
Zelfs niet
door mijzelf.
#HenriA
Abonneren op:
Posts (Atom)
-
430 woorden | Leestijd: 2 minuten Ik heb het gehad met de boutade dat sport niets met politiek te maken heeft. En omgekeerd. In een ideale, ... -
In oorlog vervagen de grenzen. Toch blijft ieder mens een stem hebben — een fluistering, een schreeuw, een gebed, hoop. Kind Kleine handen... -
Soms is het kil in het hoofd zoals in deze hemelhoge kerk die tot de wolken reikt. Galmen mijn woorden tegen de steunbogen en sterven uit op...