de dagen zijn lang maar de jaren zijn
kort.
seconden zijn kleine keukenmessen in
mijn rug.
ik stopte met het lezen van Schopenhauer, zijn
stem is een verdrietige papegaai.
#HenriA
() Slotgracht
Het is nog maar kortgeleden
dat tussen mijn vijand en mij
een onwrikbare muur stond.
Niet inneembaar,
ondoorlaatbaar.
Maar nu, o God,
menslief, waar heb ik
mij toch al die
tijd in verloren.
De wachttorens zijn gevallen,
wenkbrauwen trekken op
als bruggen,
wat mij nog afhoudt
is niets meer dan
een flinterdunne huid,
waarop jouw schaduw valt
en verder niets meer.
#HenriA
dat tussen mijn vijand en mij
een onwrikbare muur stond.
Niet inneembaar,
ondoorlaatbaar.
Maar nu, o God,
menslief, waar heb ik
mij toch al die
tijd in verloren.
De wachttorens zijn gevallen,
wenkbrauwen trekken op
als bruggen,
wat mij nog afhoudt
is niets meer dan
een flinterdunne huid,
waarop jouw schaduw valt
en verder niets meer.
#HenriA
() De strijdstaten
Als ik op sta
Naar de badkamer
Door naar de keuken
De koffie klaar
Die ook vandaag
De wereld niet zal veranderen
Maar wel cirkels plaatst
Op de strijdstaten
In mijn binnenland
En op alle facturen
Die kortelings worden
Betaald
Na twee herinneringen
Een vrije mededeling
“Met melk en suiker”
Verzacht de interesten
Die jij me aanrekent
Dag na dag na dag
Naar de badkamer
Door naar de keuken
De koffie klaar
Die ook vandaag
De wereld niet zal veranderen
Maar wel cirkels plaatst
Op de strijdstaten
In mijn binnenland
En op alle facturen
Die kortelings worden
Betaald
Na twee herinneringen
Een vrije mededeling
“Met melk en suiker”
Verzacht de interesten
Die jij me aanrekent
Dag na dag na dag
De ganse dag
Aan de keukentafel
#HenriA
() Marina Abramovic - The artist is present
In 2010 after 22 years apart, former lovers and
artists Marina Abramovic and Ulay meet again.
The emotional moment was captured on film.
() De dood of de gladiolen
Het is dit, schrijven of dood gaan,
balanceren tussen de liefde en de haat voor de taal
en zeggen wat nooit gezegd kan worden.
Het is achterblijven met een leeg blad vol zinnen
die meermaals onbeduidend blijken
voor wat echt belangrijk lijkt.
Verscheur de letters en plak ze terug aan elkaar,
maak een collage van nieuwe woorden
die hun recht opeisen om ze te aanhoren,
zodat wij kunnen blijven voortbestaan
in een reeks verhalen die wij graag vertellen
tegen de luisterende muren van deze kamer.
#HenriA
balanceren tussen de liefde en de haat voor de taal
en zeggen wat nooit gezegd kan worden.
Het is achterblijven met een leeg blad vol zinnen
die meermaals onbeduidend blijken
voor wat echt belangrijk lijkt.
Verscheur de letters en plak ze terug aan elkaar,
maak een collage van nieuwe woorden
die hun recht opeisen om ze te aanhoren,
zodat wij kunnen blijven voortbestaan
in een reeks verhalen die wij graag vertellen
tegen de luisterende muren van deze kamer.
#HenriA
() Het is er
Als je het licht wil zien
kijk dan naar de schaduw.
Het is er.
Je hoeft het alleen
maar op te merken.
Jij en ik, wij zijn van de tijd en
afstand nemen gaat niet.
Angst nestelde zich altijd
in de leegte van de eenzaamheid.
Slagschaduw slaat lam.
Over de randen van de wolken
schittert een zon
die een zilveren lijn trekt
en ons omarmt.
Nooit meer angst
voor blijheid.
#HenriA
kijk dan naar de schaduw.
Het is er.
Je hoeft het alleen
maar op te merken.
Jij en ik, wij zijn van de tijd en
afstand nemen gaat niet.
Angst nestelde zich altijd
in de leegte van de eenzaamheid.
Slagschaduw slaat lam.
Over de randen van de wolken
schittert een zon
die een zilveren lijn trekt
en ons omarmt.
Nooit meer angst
voor blijheid.
#HenriA
() Herfst
Hoor de mensen klagen
Nu ze wolken en regen moeten dragen
Omdat de lucht zwaar drukt
Op onze verschrompelde schouders
Als Tristan van Isolde
In een herfst van de bestormingen
Zij, die sterft aan haar verwondingen
In een verschraalde najaarszon
Ik, die zijn huid uittrekt
En vervelt tot een cocon
Ik kan je niet opnieuw openen
Mijn beeldspraak laat je niet gaan
Jouw natte mond is mijn enige compagnon
Langs het krakend hout, de zigzaggende bladeren.
#Henri A
Nu ze wolken en regen moeten dragen
Omdat de lucht zwaar drukt
Op onze verschrompelde schouders
Als Tristan van Isolde
In een herfst van de bestormingen
Zij, die sterft aan haar verwondingen
In een verschraalde najaarszon
Ik, die zijn huid uittrekt
En vervelt tot een cocon
Ik kan je niet opnieuw openen
Mijn beeldspraak laat je niet gaan
Jouw natte mond is mijn enige compagnon
Langs het krakend hout, de zigzaggende bladeren.
#Henri A
() Ademhalen
Vertel me het geheim van ademhalen.
Is het een geheim?
Of hangt het af van geloven?
Het geloven in de lucht?
Dit hart vertelt bij het minste tikken.
En valt, en lacht.
En valt, en lacht.
Vertel me het geheim van geloven.
Van blijven, van weggaan.
Van blijven staan.
Vertel me het geheim van ademhalen.
Hangt het af van geloven en
geloven in de lucht?
#HenriA
Is het een geheim?
Of hangt het af van geloven?
Het geloven in de lucht?
Dit hart vertelt bij het minste tikken.
En valt, en lacht.
En valt, en lacht.
Vertel me het geheim van geloven.
Van blijven, van weggaan.
Van blijven staan.
Vertel me het geheim van ademhalen.
Hangt het af van geloven en
geloven in de lucht?
#HenriA
() Buffalo Tom - I'm Allowed
Roma, 03/10/2024
Waited for an answer
But I waited for twenty five years
They stopped my bleeding
But could never stop all those tears
I waited for the day when
He came out from beneath all that weight
I tried to lift it
But it seems I got there too
Late
Just to late
Just to late
Cause I'm allowed
Came to the party
But I got my own signals crossed
Thought I was welcome
But I felt like I should get lost
I know that I'm older
Cause I feel that everywhere
I could talk to no one
Cause I knew not one person
There
No one's there
They just stared
But they're allowed
As vivid as a car wreck
Watch them dripping off highway ramps
She came to me smiling
Her heart underneath both her hands
She spoke of a French boy
At least two times through the night
It could have been the liquor
Or the music but that is
All right
That's all right
She's allowed
And I'm allowed
I'm allowed
I'm allowed
() Bij de derde toon
Wanneer de dominostenen worden boven gehaald
De verbinding is gebroken, er zijn niet langer
en opgepoetst om het eindspel in te zetten, val ik
alleen nog samen met mezelf.
Doe ik mijn kleren uit en loop ik bloot door
het huis, want er is niemand
die nog maar me kijkt.
De verbinding is gebroken, er zijn niet langer
woorden, het is ruisloos stil
aan het eind van de lijn.
Alle nummers gewist, zo ook alle herinneringen
Alle nummers gewist, zo ook alle herinneringen
en dovemansoren die me
nooit hoorden.
Bij de derde toon werd de bladzijde
Bij de derde toon werd de bladzijde
definitief omgeslagen en
is het gesprek gedaan.
Do not text him
Do not text him
Do not text him
#HenriA
() Meer is minder
Wanneer ik ’s nachts naast je wakker word omdat je er niet meer bent, zal ik niet toegeven aan mijn tranen omdat die dan al lang zijn verdwenen.
Zal ik niet meer naar je ogen zoeken of naar de geur van je adem, omdat ik bang ben dat ik die voor altijd zal vergeten.
Ik zal je niet meer storen in je slaap zoals vroeger, toen ik je wakker maakte, want hoe meer er nog van je naast me ligt, hoe minder ik je mis.
Zal ik niet meer naar je ogen zoeken of naar de geur van je adem, omdat ik bang ben dat ik die voor altijd zal vergeten.
Ik zal je niet meer storen in je slaap zoals vroeger, toen ik je wakker maakte, want hoe meer er nog van je naast me ligt, hoe minder ik je mis.
#HenriA
() Zomernachten
Die eindeloze zomernachten, zo licht en open, waarin we tussen verschillende zomerbars en cafés rondslenterden, alleen, samen of met anderen, waarin de roes niets bedreigends had, niets destructiefs, maar een golf was die ons steeds hoger voerde, begonnen langzamerhand en onmerkbaar donkerder te worden, het was alsof de hemel aan de aarde werd bevestigd, het lichte en het vluchtige kreeg steeds minder speelruimte, het werd door iets gevuld en vastgehouden tot de nacht eindelijk stilstond, een muur van duisternis die ’s avonds weer neergelaten en ’s ochtends weer werd opgehaald, en plotseling was het onmogelijk je die lichte, fladderende zomernachten nog voor te stellen, als een droom die je je met alle moeite probeert te herinneren wanneer je wakker wordt, maar het lukt niet meer.
#HenriA
() Ze zegt
‘Jouw liefde is bijna dood’,
zegt ze,
‘verloren gelopen
en koud gegrepen
op een doodlopend spoor’
‘Ze hangt nog met flarden
aan mekaar’,
zegt ze,
‘ze plakt in stukken aan
de binnenkant van mijn hart
als een onblusbare koorts’
‘Geef me een glas water’,
zegt ze,
‘om het vuur te blussen
dat nog in me laait’
‘Ik wil dat jij in me dooft’,
zegt ze,
‘zodat er terug asem
zegt ze,
‘verloren gelopen
en koud gegrepen
op een doodlopend spoor’
‘Ze hangt nog met flarden
aan mekaar’,
zegt ze,
‘ze plakt in stukken aan
de binnenkant van mijn hart
als een onblusbare koorts’
‘Geef me een glas water’,
zegt ze,
‘om het vuur te blussen
dat nog in me laait’
‘Ik wil dat jij in me dooft’,
zegt ze,
‘zodat er terug asem
door me waait'.
#HenriA
() Er bestaan meer voetballers dan dichters op deze wereld
In een kernkwadraat van twee
schuurden we alle hoeken uit de kamer
plakten we de muren aan elkaar
telden de centimeters
tussen de seconden, de uren, de dagen.
Ons verleden likt aan de randen
van foto’s, postzegels en brieven
van kussen en net niet
met de lege lippen
van gedribbelde geliefden.
Ik hier, jij daar
in een afstandelijke schijnbeweging
want
er bestaan meer voetballers
dan dichters op deze wereld.
#HenriA
schuurden we alle hoeken uit de kamer
plakten we de muren aan elkaar
telden de centimeters
tussen de seconden, de uren, de dagen.
Ons verleden likt aan de randen
van foto’s, postzegels en brieven
van kussen en net niet
met de lege lippen
van gedribbelde geliefden.
Ik hier, jij daar
in een afstandelijke schijnbeweging
want
er bestaan meer voetballers
dan dichters op deze wereld.
#HenriA
() De kraag rechtop
Mij overvalt alles veel trager,
veel trager dan bij anderen.
Als levensjaren dubbelop.
Niemand ziet immers graag het verdriet
dat hij zelf in stand houdt,
veel trager dan bij anderen.
Als levensjaren dubbelop.
Niemand ziet immers graag het verdriet
dat hij zelf in stand houdt,
maar liever de vertedering
die hij ontbeert.
Zo vergaat het velen.
Maar velen interesseren me niet.
Omdat ik me steeds begaf
op de paden van het verzet.
Windtegen.
De kraag rechtop.
Zo zal het altijd gaan.
Wat dichten,
die hij ontbeert.
Zo vergaat het velen.
Maar velen interesseren me niet.
Omdat ik me steeds begaf
op de paden van het verzet.
Windtegen.
De kraag rechtop.
Zo zal het altijd gaan.
Wat dichten,
maar niet wat denken betreft.
#HenriA
#HenriA
() Maar hoelang, dat weet ik niet
Morgen is het dag
De dag erna ook
De dag daarna weet ik nog niet
Maar ik vermoed van wel.
Elke dag snijdt het licht
Mijn gedachten in repen
Gisteren, vandaag, morgen, overmorgen
De dag daarna weet ik nog niet
Maar ik vermoed van wel.
Nauwelijks. Misschien. Allicht.
Het nadert zienderogen
Maar het is de nacht die
Overleeft in gedachten
Maar hoelang, dat weet ik nog niet.
#HenriA
Mark Lanegan – When your number isn’t up
De dag erna ook
De dag daarna weet ik nog niet
Maar ik vermoed van wel.
Elke dag snijdt het licht
Mijn gedachten in repen
Gisteren, vandaag, morgen, overmorgen
De dag daarna weet ik nog niet
Maar ik vermoed van wel.
Nauwelijks. Misschien. Allicht.
Het nadert zienderogen
Maar het is de nacht die
Overleeft in gedachten
Maar hoelang, dat weet ik nog niet.
#HenriA
Mark Lanegan – When your number isn’t up
() Zo kan ik niet met je werken
Op stille momenten denk ik aan jou
Zeldzaam
Aan de echte jou
Op de echte stille momenten
Weg van de waan
Weg van alle boutades
Weg van alle bastions
Dan kan ik je zien
Wie je echt was
Een vader- en moederfiguur
In één
Een draagvlak
Een vangnet
Een draaikolk en een wervelwind.
Op de echte stille momenten
Weg van de waan
Weg van alle boutades
Weg van alle bastions
Dan kan ik je zien
Wie je echt was
Een vader- en moederfiguur
In één
Een draagvlak
Een vangnet
Een draaikolk en een wervelwind.
Maar zo kon ik niet met je werken.
#HenriA
() Spinnaker
We zijn gekapseisd
Op stilstaand water
Overstag in het hart
Laverend tussen
Eb en vloed
Het wrakhout
Achter ons gelaten.
We leren varen
Op weg naar een haven
Om aan te meren
En veilig onder zeil
Te gaan.
De spinnaker
Strak en gebold
Als nooit te voren.
Overstag in het hart
Laverend tussen
Eb en vloed
Het wrakhout
Achter ons gelaten.
We leren varen
Op weg naar een haven
Om aan te meren
En veilig onder zeil
Te gaan.
De spinnaker
Strak en gebold
Als nooit te voren.
#HenriA
() Ik kan alles zijn
Ik kan alles zijn.
Een heel lichaam vol,
een kus in de bedding van jouw geluk,
een ongeborsteld hoofd vol met woorden,
een zindering in dat stukje kamer
waar ik met mezelf woon.
En toch.
Kijk hier.
De kaalheid aan de muren,
een verloren gelopen uur,
een asbak met een overdosis,
boeken die wijsheid opstapelen,
en muziek die tonen in me giet.
Groene grassen voor de ramen,
gedecodeerd DNA,
resten van speeksel en bedorven voedingswaren,
een telefoon die signaal verliest.
Glimmende benen in analoge lijnen,
een blik op de heuvels van Lombardije,
een ontsnapping die door het beeld flitst,
maar jij bent het die op mijn netvlies fietst.
Ik kan alles zijn op vele manieren,
maar even dikwijls ben ik helemaal niets.
Een heel lichaam vol,
een kus in de bedding van jouw geluk,
een ongeborsteld hoofd vol met woorden,
een zindering in dat stukje kamer
waar ik met mezelf woon.
En toch.
Kijk hier.
De kaalheid aan de muren,
een verloren gelopen uur,
een asbak met een overdosis,
boeken die wijsheid opstapelen,
en muziek die tonen in me giet.
Groene grassen voor de ramen,
gedecodeerd DNA,
resten van speeksel en bedorven voedingswaren,
een telefoon die signaal verliest.
Glimmende benen in analoge lijnen,
een blik op de heuvels van Lombardije,
een ontsnapping die door het beeld flitst,
maar jij bent het die op mijn netvlies fietst.
Ik kan alles zijn op vele manieren,
maar even dikwijls ben ik helemaal niets.
#HenriA
() Twijfelmoment
Ik vloei in jou, stol,
blijf traag hangen
gewikkeld in twijfel
blijf traag hangen
gewikkeld in twijfel
en vergankelijkheid
omdat je zo ongrijpbaar bent.
Ik tel en tel
en rijg de uren aan elkaar
tot ik de tel kwijt ben en
weer herbegin
met mezelf bijeen te kopen.
Aan jou is geen begin
en ook geen eind te knopen.
omdat je zo ongrijpbaar bent.
Ik tel en tel
en rijg de uren aan elkaar
tot ik de tel kwijt ben en
weer herbegin
met mezelf bijeen te kopen.
Aan jou is geen begin
en ook geen eind te knopen.
#HenriA
() De avonden zijn het ergste
De avonden zijn het ergste
Niet de ochtenden
Niet de nachten
Maar de avonden.
Het moment tussen
Net als de zon onder
Is gegaan
Tot dat de dauw valt
En de uilen starten met krassen
En oehoeën
Op zoek naar prooi.
En dan de bosrand die kraakt
En twee roden ogen in de verte
Die roerloos staren
En vuurvliegen die stralen
In de sterrennacht.
De avonden zijn het ergste
Niet de ochtenden
Niet de nachten
Maar de avonden.
Het moment tussen
Net als de zon onder
Is gegaan
Tot dat de dauw valt
En de uilen starten met krassen
En oehoeën
Op zoek naar prooi.
En dan de bosrand die kraakt
En twee roden ogen in de verte
Die roerloos staren
En vuurvliegen die stralen
In de sterrennacht.
De avonden zijn het ergste
Wanneer je er niet bent
Ze laten niemand onberoerd
Achter.
Ze laten niemand onberoerd
Achter.
#HenriA
() Jezus etcetera
Je kunt op mij vertrouwen, lieverd
Je had gelijk wat betreft de sterren
Ieder is een ondergaande zon
Huil niet
Je kunt op mij vertrouwen, lieverd
Je kunt langskomen wanneer je maar wilt
Ik zal in de buurt zijn
Je had gelijk wat betreft de sterren
Ieder is een ondergaande zon
Wolkenkrabbers schrapen tegen elkaar
De laatste sigaretten zijn alles wat je kunt krijgen
Je stem rookt
Ik mis de zon
#HenriA
Je had gelijk wat betreft de sterren
Ieder is een ondergaande zon
Huil niet
Je kunt op mij vertrouwen, lieverd
Je kunt langskomen wanneer je maar wilt
Ik zal in de buurt zijn
Je had gelijk wat betreft de sterren
Ieder is een ondergaande zon
Wolkenkrabbers schrapen tegen elkaar
De laatste sigaretten zijn alles wat je kunt krijgen
Je stem rookt
Ik mis de zon
#HenriA
(Naar Wilco)
() Rendez - Vous
Als je geen spleet vindt
Om in te kruipen
Het onkruid te
Veel woekert
Je jaagt jaagt en jaagt
Alle uren van
De dag rond
Op een prooi
Op een slachtoffer
Op een fabeltjesverhaal
Dan ben je
Ver heen
Ook al ben je
Zogezegd aan het landen
#HenriA
Om in te kruipen
Het onkruid te
Veel woekert
Je jaagt jaagt en jaagt
Alle uren van
De dag rond
Op een prooi
Op een slachtoffer
Op een fabeltjesverhaal
Dan ben je
Ver heen
Ook al ben je
Zogezegd aan het landen
#HenriA
() Wees maar blij - Zoals het altijd was
Strijdlied op de tonen van
“El Canto General” - Pablo Neruda
Wees maar blij!
Verhuis de dozen!
Drink veel wijn!
De overwinning is nabij!
Hou mekaar maar vast!
Vergeet de grenzen!
Doe je zin!
Zoals het altijd was!
Ga gewoon verder!
Er zal niets veranderen!
Alles zal blijven!
Zoals het altijd was!
Open de getijden!
En vier het scheepshout
Van de dolende wrakken
In de eindeloze plas!
En drink meer wijn!
En blijf meer nabij!
Het zal nimmer veranderen!
Zoals het altijd was!
#HenriA
“El Canto General” - Pablo Neruda
Wees maar blij!
Verhuis de dozen!
Drink veel wijn!
De overwinning is nabij!
Hou mekaar maar vast!
Vergeet de grenzen!
Doe je zin!
Zoals het altijd was!
Ga gewoon verder!
Er zal niets veranderen!
Alles zal blijven!
Zoals het altijd was!
Open de getijden!
En vier het scheepshout
Van de dolende wrakken
In de eindeloze plas!
En drink meer wijn!
En blijf meer nabij!
Het zal nimmer veranderen!
Zoals het altijd was!
#HenriA
() Deurmat
Wachtend op
Wachtend op
Wachtend op
Op wat
De herfst
Warm stromend water
De baby van een collega
Twee voeten op
De deurmat
Vier voeten op de deurmat
Zes voeten op de deurmat
De sleutel onder de deurmat
Als in een dans
De stem op het antwoordapparaat
Van een Spanjaard
Die woorden zegt die ik niet eens versta
Woorden die ik niet vat
Wachtend op
Het juiste moment
Schuifelend
Op de deurmat
#HenriA
Wachtend op
Wachtend op
Op wat
De herfst
Warm stromend water
De baby van een collega
Twee voeten op
De deurmat
Vier voeten op de deurmat
Zes voeten op de deurmat
De sleutel onder de deurmat
Als in een dans
De stem op het antwoordapparaat
Van een Spanjaard
Die woorden zegt die ik niet eens versta
Woorden die ik niet vat
Wachtend op
Het juiste moment
Schuifelend
Op de deurmat
#HenriA
() Voor ik vergeet (deel 2)
zij sprak
met de trap
de treden kraakten
het geluid van lang geleden
ieder een eigen verhaal
in het naar boven gaan
ze vond in het donker
het touwtje en licht
en schrok van de
duisternis die er
nog altijd is
de tijd was ze kwijt
ook de woorden
die over jaren heen
waren verloren
kan enkel nog maar
het schelden en haatpraat
er is geen vergeven
in het overbruggen
met de trap
de treden kraakten
het geluid van lang geleden
ieder een eigen verhaal
in het naar boven gaan
ze vond in het donker
het touwtje en licht
en schrok van de
duisternis die er
nog altijd is
de tijd was ze kwijt
ook de woorden
die over jaren heen
waren verloren
kan enkel nog maar
het schelden en haatpraat
er is geen vergeven
in het overbruggen
van haar tijd
we hebben
altijd al alles geweten
en kan enkel doen alsof
ze plooien gladstrijkt
#HenriA
we hebben
altijd al alles geweten
en kan enkel doen alsof
ze plooien gladstrijkt
#HenriA
() Occitanië
“Het leven smaakt me”
Zegt ze terwijl de zee
Door haar spoelt
De zon wegduikt
En het strand verlaat.
Ze vraagt “wat”
En ik zeg niks
En ik denk
“Je bent perfect voor me”
Terwijl ik van haar biertje drink.
#HenriA
Zegt ze terwijl de zee
Door haar spoelt
De zon wegduikt
En het strand verlaat.
Ze vraagt “wat”
En ik zeg niks
En ik denk
“Je bent perfect voor me”
Terwijl ik van haar biertje drink.
#HenriA
() Bill Viola - Ascension
De Amerikaanse videokunstenaar Bill Viola is overleden op 12.07.2024. Hij werd 73. Viola was een pionier van de videokunst en een van de belangrijke artiesten van onze tijd.
Het zijn aangrijpende videowerken die Bill Viola maakte. Geboorte en dood, het mysterie van het leven: dat waren zijn eeuwige thema's. Hij was gefascineerd door mystieke auteurs uit verschillende geloofsovertuigingen.
De oerelementen vuur en water keren vaak terug in Bill Viola’s werk. "Water kan zo veel verschillende dingen betekenen. We bestaan zelf vooral uit water. Het geeft leven, maar het kan ook dood brengen. Water weerspiegelt, breekt het licht. Bill Viola ziet water als 'de ruimte tussenin'. Door het te visualiseren, kunnen we misschien iets begrijpen waar we geen woorden voor hebben".
() Kraaien
Naar Vincent Van Gogh
“Ik sterf tegenwoordig
elke dag,”
sprak de nacht,
“zonder me af te vragen
waarom.”
Ik wist niet wat ik kreeg.
Ik voelde in de zakken
van mijn mantel,
maar vond enkel
overbodige woorden.
Ik trof ook een pistool
en brood en koffie aan,
en een bed, en lauw gezelschap,
alles als vanouds bevlogen.
“Dat overkomt
ieder van ons wel eens”,
dacht ik.
Ik kneep lijnen in mijn blik,
en het penseel beschreef
wat ik wilde zien.
Zonnebloemen in vazen
gevangen, of sterren
in de nacht.
Altijd wachtend op een antwoord,
streken kraaien weer neer
boven bewogen tarwe,
voor de deuropening
van mijn ogen.
#HenriA
“Ik sterf tegenwoordig
elke dag,”
sprak de nacht,
“zonder me af te vragen
waarom.”
Ik wist niet wat ik kreeg.
Ik voelde in de zakken
van mijn mantel,
maar vond enkel
overbodige woorden.
Ik trof ook een pistool
en brood en koffie aan,
en een bed, en lauw gezelschap,
alles als vanouds bevlogen.
“Dat overkomt
ieder van ons wel eens”,
dacht ik.
Ik kneep lijnen in mijn blik,
en het penseel beschreef
wat ik wilde zien.
Zonnebloemen in vazen
gevangen, of sterren
in de nacht.
Altijd wachtend op een antwoord,
streken kraaien weer neer
boven bewogen tarwe,
voor de deuropening
van mijn ogen.
#HenriA
() 997
Ik hoop dat je vergeten bent,
wat je vergeten bent.
Als je je herinnert wat je vergeten bent,
dan ben je het niet vergeten.
Want de vergetelheid vergeten,
dat is de echte vergetelheid.
Maar je zal terugkomen,
zonder naam,
zonder sporen.
Zoals in de winter.
Die ene winter, zonder verhalen.
Sommigen komen zo aan hun einde
Anderen weten niet eens dat ze dood zijn.
Als de wereld weg is
zal ik je dragen.
#HenriA
wat je vergeten bent.
Als je je herinnert wat je vergeten bent,
dan ben je het niet vergeten.
Want de vergetelheid vergeten,
dat is de echte vergetelheid.
Maar je zal terugkomen,
zonder naam,
zonder sporen.
Zoals in de winter.
Die ene winter, zonder verhalen.
Sommigen komen zo aan hun einde
Anderen weten niet eens dat ze dood zijn.
Als de wereld weg is
zal ik je dragen.
#HenriA
() Ik hou je los
Een simpele vraag
Met een simpel antwoord
Waarom ik van je hou
Je ziet me voor het beste
In wat ik geef en in wat ik krijg
Breng je het leven in me
Ik hou van je
Omdat jij het bent
Omdat jij jij bent voor mij
Ik je altijd weer ontmoet
En jij de man bent
En ik de vrouw
Daarom hou ik van je
En daarom
Hou ik je los
Je ziet me voor het beste
In wat ik geef en in wat ik krijg
Breng je het leven in me
Ik hou van je
Omdat jij het bent
Omdat jij jij bent voor mij
Ik je altijd weer ontmoet
En jij de man bent
En ik de vrouw
Daarom hou ik van je
En daarom
Hou ik je los
En vast tegelijkertijd
#HenriA
#HenriA
() Column – Je vrienden kies je zelf. Je coach/therapeut gelukkig ook…
Aantal woorden - 835 | Leestijd - 2,5 minuten
Tijdens dode en minder dode momenten durf ik al eens rond te klikken op het internet. En zo maakte ik enkele weken geleden kennis met een ijverig postende coach die zichzelf therapeute waant. Laat ik ze de naam Jacqueline geven. Facebookinzichten, instaverhalen, memes, … niets is haar vreemd. Iets trok mijn aandacht in haar schrijfsels en ik zette me aan het scrollen en het lezen. En na een tijdje dacht ik: “Vooruit, ik geef het een kans!” en drukte ferm op de volgknop. Maar na een tijdje van volggedrag, kreeg ik krampen. Zo ter hoogte van mijn maag. Want hoe meer ik las, hoe meer ik me ergerde. Over het waarom, kon ik niet zo meteen de vinger opleggen. In ieder geval: er zat eindelijk nog eens iemand in mijn allergie!
En na wat verder lezen, overschouwen, denken en voelen merkte ik het plots. Ik heb het gehad met dat taaltje waarin mensen overtuigd worden dat ze alles kunnen als ze maar willen. Verleg je grenzen! Heel jezelf! Durf te doen! Geloof in jezelf! Trek je niet aan wat anderen van je denken! Wees moedig! Neem zuurstof! Wees niet bang! Wees vitaliserend! Omarm je angst! Blijf in je kracht! Vind je kern! Tank zelfvertrouwen! Laat los! (Even terzijde: over loslaten… Nog zo een therapeutisch werkwoord. Wat moet ik loslaten? Als ik inzie, besef, het hanteer, een plaats geef en er mee leer leven terwijl het nog in me zit, wat moet ik dan in godsnaam loslaten? Kan iemand me eens uitleggen wat dat is, loslaten? En hoe je dat precies doet?). Of ook een dooddoener: “Ik heb het nog nooit gedaan, maar ik denk dat ik het wel kan (cfr. Mevr. Pipi Langkous). Alsof the sky the limit is.
Wel Pipi (en Jacqueline natuurlijk), sommige dingen zal ik nooit kunnen. Omdat ik te oud, te dik, te traag, te dom, te sloom, te groot, te wispelturig, te ongeduldig of te beperkt ben. En weet je wat, soms trek ik me wel aan van wat anderen over me denken. Wie niet trouwens? En weet je wat ook nog? Soms doe ik het in mijn broek van de schrik! En maar goed ook, want die schrik vertelt me dat ik - evolutionair gezien - moet oppassen voor iets dat gaat komen! Dus Jacqueline, durf nu alsjeblieft ook eens tegen iemand zeggen: “Liefste medemens, ge bent ne schone mens. Maar hier leg je de lat te hoog. Omdat je te oud, te dik, te traag, te dom, te sloom, te groot, te wispelturig, te ongeduldig, te borderline, te narcistisch, te geflipt, te slecht gehecht of te beperkt bent om dit of dat of het deze of het gene te bereiken. En dat is niet erg, maar deal with it! Zullen we dat afspreken?” En dan hoeven al die mensen de dag na een sessie zich voor de buitenwereld niet sterk te houden en tegelijkertijd thuis niet in een hoekje gaan zitten huilen met gevoel dat ze niets waard zijn omdat het onbereikbare toch niet te bereiken is. En om dat te beseffen, daar heb je niet altijd therapeuten, laat staan zelfverklaarde ervaringsdeskundige coaches voor nodig. Soms is een handvol vrienden die niet rond de pot draaien en je een spiegel durven voor te houden genoeg (en het bespaart je ook nog eens een hoop geld, maar dat volledig terzijde).
Geloof ik niet in therapie? O jawel. Zeer erg zelfs. Als ervaringsdeskundige (en niet als therapeut wel te verstaan, maar aan de andere kant van de tafel) heb ik veel geleerd over mezelf. Enorm veel zelfs. Maar ik had de zegen om bij een bekwaam therapeut terecht te komen die me geen rad voor de ogen draaide met empower yourself slogans (en die ook geen facebook, Instagram of website met holle, herkauwde boodschappen of opgeleukte foto's nodig heeft om zichzelf te verkopen, die de socials niet gebruikt als een grote ode aan zichzelf als therapeut/coach en niet gedreven wordt door winstbejag) en die me leerde om met het vehikel dat ik ben op de best mogelijke manier om te gaan. Die me duidelijk doch kordaat deed inzien wat ik in me heb, maar vooral wat ik niet in me heb en ook nooit in me zal hebben. En dat is al heel wat! En natuurlijk is het belangrijk dat je in jezelf gelooft. Dat vind ik eigenlijk de evidentie zelve. En natuurlijk is dat bij momenten ver zoek omwille van de blutsen en de builen, de haken en de ogen, de grillige wegen en de onvoorspelbare, onaangename wendingen die het leven voor ons in petto heeft. Maar – hier komt het – het is wat is. Begrijp wat het is, hanteer wat er is en… maak er het beste van!
En tot slot… Jacqueline (en alle andere coaches en therapeuten van het therapeutengild waarvan de haren nu te berde gerezen zijn na het lezen van deze column en met mij maar al te graag een sessie zouden plannen om me van het tegendeel te overtuigen), als je dit zou lezen - wat ik betwijfel maar je weet maar nooit - weet dan dat dit niet persoonlijk is bedoeld. Maar sinds vandaag heb je toch 1 volger minder. Want vrienden, coaches en therapeuten, die kies je zelf! Gelukkig maar...
#HenriA
() Op de rand van jouw bed
Op de rand van jouw bed,
gehuld in volslanke momenten van eerder van het jaar,
je hoog boven me uit over je schouder naar me kijkt,
ik je golvende haren ruik,
de oogleden moegestreden in een spagaat van wit licht.
Op de rand van jouw bed trek ik je hoofd in je nek
en galmt de verlossing
die zich even bevriest in het ijs van onze aderen,
zoals de sterren op het plafond die me de hemel beloven,
bedadem ik je vooruitblik naar jouw wedergeboorte.
Op de rand van jouw bed schuif je in me al je geheimen
die ik opplooi als de sprei die dit bed z'n charme geeft,
liggen we met vier armen rond je mea vulva,
kus ik een mond die er almaar meer is,
slapen we in met lippen diep om mekaar heen.
#HenriA
gehuld in volslanke momenten van eerder van het jaar,
je hoog boven me uit over je schouder naar me kijkt,
ik je golvende haren ruik,
de oogleden moegestreden in een spagaat van wit licht.
Op de rand van jouw bed trek ik je hoofd in je nek
en galmt de verlossing
die zich even bevriest in het ijs van onze aderen,
zoals de sterren op het plafond die me de hemel beloven,
bedadem ik je vooruitblik naar jouw wedergeboorte.
Op de rand van jouw bed schuif je in me al je geheimen
die ik opplooi als de sprei die dit bed z'n charme geeft,
liggen we met vier armen rond je mea vulva,
kus ik een mond die er almaar meer is,
slapen we in met lippen diep om mekaar heen.
#HenriA
() De eenzaamheid die niet bedroeft
(Aan mezelf en aan jou)
Eenzaamheid is alles voor jou en alles is eenzaamheid. Gelukzalig eiland waar je zo vaak je toevlucht hebt gezocht en waar je een beter samenspel bereikte met het leven en zijn bestemming, door er je onrust mee naar toe te nemen, die zich beetje bij beetje in beelden en ideeën moet omzetten, zoals iemand bloemen meeneemt van de markt die langzaam zullen opengaan. Van eenzaamheid zal je het water vergeten, daar doe je de bloemen geen onrecht mee aan.
Er zijn mensen die in hun leven slechts vluchtig in aanraking komen met eenzaamheid, voor hen bestaat ze alleen op de pechstrook of bij toeval; maar er zijn ook mensen die afstand nodig hebben ten opzichte van de eenzaamheid om haar vaker en beter te kunnen zien, voor hen bestaat ze in de beschouwing. Het heden is veel te wisselvallig, heel erg vol van zwangere tegenstrijdigheden, om zijn verrassingen en herhalingen te kunnen begrijpen is er alleen maar het afstand nemen. Het schept een eenzame wereld die zich beter laat vertalen, als je de eenzaamheid verstaat.
Tussen anderen en jou, tussen de liefde en jou, tussen het leven en jou staat de eenzaamheid. Maar die eenzaamheid, die jou overal van scheidt, bedroeft je niet. Integendeel. Je proeft ze, maar waarom zou ze eigenlijk moeten? Aan niets ben je zoveel verschuldigd als aan de eenzaamheid, niet aan de aarde, de naasten, de liefde, het geleefde leven. Wat je ook mag zijn, in eender welke hoeveelheden, dat dank je aan haar. Omdat je haar begrijpt en ze jou omarmt, zelfs op de koudste dagen. Ik ben nooit teveel.
Wanneer je, toen je nog een kind was, ’s nachts naar de hemel keek, waarvan de sterren vriendelijk knipoogden, leken die de duisternis te vullen met een geheimzinnige genegenheid, joeg de immense ruimte, het zwartste onzichtbare zwart je geen enkele angst aan, integendeel, ze bracht je in een vertrouwde toestand van verrukking. Daarboven, tussen al die sterrenbeelden, zag je de jouwe oplichten, helder als water, schitterend als het koofstof dat de diamant is: het sterrenbeeld van de eenzaamheid, voor velen onzichtbaar, veelal vergeten, voor sommigen, waar jij je gelukkig toe mag rekenen, een oplichtende mijlpaal en heilzaam.
De eenzaamheid, beste Henri, ze is je niet vergeten door al de jaren heen. Gelukkig maar.
#HenriA
() Nick to Polly Jean
“Polly Jean, I love you. I love the texture of your skin, the taste of your saliva, the softness of your ears. I love every inch and every part of your entire body. From your toes and the beautifully curved arches of your feet, to the exceptional shade and warmth of your dark hair. I need you in my life, I hope you need me too.”
- Nick Cave in a letter to PJ Harvey
- Nick Cave in a letter to PJ Harvey
() Weezer - Island In The Sun
When you're on a golden sea
You don't need no memory
Just a place to call your own
As we drift into the zone
On an island in the sun
We'll be playing and having fun
And it makes me feel so fine
I can't control my brain
We'll run away together
We'll spend some time forever
We'll never feel bad anymore
() Brood en leven
Je verslikt je in woorden die verzanden in minne lust,
zink je naar de bodem om te knechten,
vrees je de klokkenluider die je elke avond in slaap kust,
je beademt, in witte lakens je wolkendek bedekt.
Recht je rug en je lippen, leg je handen in een knoop,
kijk neer, je er telkeweer weer om smacht,
hoofdschuddend over me gaat, likkend over me loopt,
je laat verscheuren met een stuwende splijtkracht.
Brood en leven zijn de bloemen voor een opgesmukt graf
die alles begraven / Met opgeheven hoofd
de zwangere ochtend in stapt, schud je de duivel van je af.
Maar hij zal niet rusten, vuur en vagen, de hemel gelooft
niet in de hel / En de engel begaf
zich in aardsheid naar een veilige kroost.
zink je naar de bodem om te knechten,
vrees je de klokkenluider die je elke avond in slaap kust,
je beademt, in witte lakens je wolkendek bedekt.
Recht je rug en je lippen, leg je handen in een knoop,
kijk neer, je er telkeweer weer om smacht,
hoofdschuddend over me gaat, likkend over me loopt,
je laat verscheuren met een stuwende splijtkracht.
Brood en leven zijn de bloemen voor een opgesmukt graf
die alles begraven / Met opgeheven hoofd
de zwangere ochtend in stapt, schud je de duivel van je af.
Maar hij zal niet rusten, vuur en vagen, de hemel gelooft
niet in de hel / En de engel begaf
zich in aardsheid naar een veilige kroost.
#HenriA
() Maskers af
Verkleed en nergens heen kunnen gaan.
De nervositeit die aan je mouwen trekt.
De randen die in poeder verkruimelen.
Verdwijnen in een hemel die net zo
De nervositeit die aan je mouwen trekt.
De randen die in poeder verkruimelen.
Verdwijnen in een hemel die net zo
eindeloos is als de bereidheid om het
te proberen, maar blijf doorgaan en
het zal weldra beter worden.
Ik hou van de manier waarop je danst
Ik hou van de manier waarop je danst
om sterk te worden, onder de ordelijke
wachtrijen, de slechte stemmingen,
de mooie vooruitzichten, de weggegooide
de mooie vooruitzichten, de weggegooide
maskers, de lege glazen, onder de onderdrukte
wrok en de strak geweven spanning.
Zo strak geweven dat het alle dimensies tart.
Het zien, maar niet voelen.
Het weten, maar niet zeggen.
Daar ben je.
#HenriA
Zo strak geweven dat het alle dimensies tart.
Het zien, maar niet voelen.
Het weten, maar niet zeggen.
Daar ben je.
#HenriA
() Polderen
Je loopt door de polders
en dit is wat je dan ziet:
Industrie achter een groene rand, schoorstenen van riet,
velden koolzaad en kieviten, een overzetboot van papier,
wandelende honden met handtassen, reigers op hoge hakken,
koeien met schapenkrollen, schapen die van paarden houden,
kraanarmen van gevlochten breinaalden, een blikfabriek,
een kerkhof van gedichten, doden met ronkende namen, sorghvliedt.
Hiervan houden is verstandig. Wat de tijd ook met je doet.
Want als dat lukt, helpt dit bij het doodgaan.
#HenriA
en dit is wat je dan ziet:
Industrie achter een groene rand, schoorstenen van riet,
velden koolzaad en kieviten, een overzetboot van papier,
wandelende honden met handtassen, reigers op hoge hakken,
koeien met schapenkrollen, schapen die van paarden houden,
kraanarmen van gevlochten breinaalden, een blikfabriek,
een kerkhof van gedichten, doden met ronkende namen, sorghvliedt.
Hiervan houden is verstandig. Wat de tijd ook met je doet.
Want als dat lukt, helpt dit bij het doodgaan.
#HenriA
() Ik ben niets
Ik ben niets
Wat jij niet bent
Dus alles
In meer of
Mindere mate
Dus alles
Ik ben alles
Voor iedereen
Dus niets
Wat mij
Weerhoudt
Van jou.
#HenriA
Dus alles
In meer of
Mindere mate
Dus alles
Ik ben alles
Voor iedereen
Dus niets
Wat mij
Weerhoudt
Van jou.
#HenriA
() Sprakeloos (golden hour)
Je veegt de spraak
van mijn lippen,
doet me stom verstillen
als een sterrenbeeld in
een nevel van warme melk.
Sindsdien praat ik een andere
taal tegen de stand der dingen
en tegen mezelf.
En als we naar dezelfde
hemel kijken tijdens een
kampvuurnacht, zou je
dan de boogschutter
in mij herkennen voor
het gloren van de dag?
Toen jij kwam, kwam ook de
liefde in het wit van het
heelal, samen met de opkomende
zon die niet meer
ondergaat.
#HenriA
van mijn lippen,
doet me stom verstillen
als een sterrenbeeld in
een nevel van warme melk.
Sindsdien praat ik een andere
taal tegen de stand der dingen
en tegen mezelf.
En als we naar dezelfde
hemel kijken tijdens een
kampvuurnacht, zou je
dan de boogschutter
in mij herkennen voor
het gloren van de dag?
Toen jij kwam, kwam ook de
liefde in het wit van het
heelal, samen met de opkomende
zon die niet meer
ondergaat.
#HenriA
() Voor ik vergeet
Ik heb geleerd
Hoe het is om iemand te koesteren
Zonder ze terug te willen
Hoe ik herinneringen kan vieren
Zonder me in het verleden te verliezen
Hoe ik de lessen kan waarderen
Zonder te klampen aan de vergissingen
Hoe het is om van iemand te houden
Zonder dat ze er nog zijn
Omdat helen het ware leven is
Hoe het is om iemand te koesteren
Zonder ze terug te willen
Hoe ik herinneringen kan vieren
Zonder me in het verleden te verliezen
Hoe ik de lessen kan waarderen
Zonder te klampen aan de vergissingen
Hoe het is om van iemand te houden
Zonder dat ze er nog zijn
Omdat helen het ware leven is
#HenriA
() Anam Cara ~ Sterrenstof
Ik ben jou
En jij bent mij
Wij zijn allemaal sterren
Ook jij en ik
We hebben al wat we nodig hebben
Want ik ben jou
En jij bent mij
Wij zijn allemaal sterren
Uit het mooiste stof
Tot de grootste zon
En ik en jij
Het maakt niet uit waar je bent
Is het nu ver of dichtbij
In schemer of schittering
Is het nu ver of dichtbij
In schemer of schittering
Met alle ruimte en alle tijd
We hebben al wat we nodig hebben
Want ik ben jou
En jij bent mij
#HenriA
() Heb ik weer
(Nachtelijk visioen)
Als ik dan zogenaamd de duivel ben
Als Icarus
Die nooit gemoedsrust vindt
En wild blijft rondwieken
En ook na de hoogmoed valt
Als ik dat dan ben
En niet meer meer was
Zodat er geen zijn meer is
Dan heb ik er groots genoegen mee
Dat ik dan de lucifer ben
En dat wij zijn opgebrand.
#HenriA
Onmens, ontmenst, niks waard
Drager van alle kwaad
En jij dan zogenaamd de engel
Vol van liefde, altijd het juiste,
Zuster van moeder Theresa
Waarom, in Gods naam,
Ben je dan niet vervuld
En blijf je godslasteren
Drager van alle kwaad
En jij dan zogenaamd de engel
Vol van liefde, altijd het juiste,
Zuster van moeder Theresa
Waarom, in Gods naam,
Ben je dan niet vervuld
En blijf je godslasteren
Als Icarus
Die nooit gemoedsrust vindt
En wild blijft rondwieken
En ook na de hoogmoed valt
Als ik dat dan ben
En niet meer meer was
Zodat er geen zijn meer is
Dan heb ik er groots genoegen mee
Dat ik dan de lucifer ben
En dat wij zijn opgebrand.
#HenriA
() Soms blaft er een hond
Als de regen valt
En de sloten worden groot
En de wereld nat
En je hart is groot
Is te groot voor jezelf
En je bent een paradijs
Op de hoek van de straat
Aan het tankstation
Daar geef je afspraak
En je wandelt in het park
En de zon komt los
Van de oranje lucht
En legt een schemer
Tussen het thuisland
En de horizon
En je denkt vlucht
En de sloten worden groot
En de wereld nat
En je hart is groot
Is te groot voor jezelf
En je bent een paradijs
Op de hoek van de straat
Aan het tankstation
Daar geef je afspraak
En je wandelt in het park
En de zon komt los
Van de oranje lucht
En legt een schemer
Tussen het thuisland
En de horizon
En je denkt vlucht
Vlucht in duikvlucht
Met jou en naar jou
En je denkt zo zou
De liefde moeten zijn
Met een glas wijn
En een goed gesprek
Met enkel zinnige woorden
En uitgesproken stiltes
En je blijft wakker
Tot morgen en tot overmorgen
Want slapen zit er
Voorlopig niet meer in
Met jou en naar jou
En je denkt zo zou
De liefde moeten zijn
Met een glas wijn
En een goed gesprek
Met enkel zinnige woorden
En uitgesproken stiltes
En je blijft wakker
Tot morgen en tot overmorgen
Want slapen zit er
Voorlopig niet meer in
Want soms breekt er een hart
En soms blaft er een hond
Soms passeert er een trein
Meer is het niet
#HenriA
#HenriA
() Coltrane
(Voor W.)
Ik zit hier te pen
met een traan in een woud
als een boom
die vreest voor papier.
De lucht om te voeden
is weg.
Als een long die al
20000 sigaretten verwerkt heeft.
De regen doet er nog een schepje
bovenop
zodat het al een
hele plas wordt.
#HenriA
met een traan in een woud
als een boom
die vreest voor papier.
De lucht om te voeden
is weg.
Als een long die al
20000 sigaretten verwerkt heeft.
De regen doet er nog een schepje
bovenop
zodat het al een
hele plas wordt.
#HenriA
() Aangebrand / Kantelpunt
Zet een vrouw voor
een zwart doek
en laat ze bij voorkeur
koeterfrans spreken,
laat ze zwarte vlokken
eten
en geef haar zinnen
uit een loden boek.
Geef ze een ladder naar
de hemel
totdat ze Jacob ontmoet,
geef ze een geweer en de
de nummers van alle
joden die
hun leven verloren.
En dan pas weet je:
ze is zeer dicht bij
de sterren geweest.
Deel 2: Kantelpunt
En nu begrijp ik
jouw hoofd, mijn liefste,
nu ik je zie welven
aan de rand van de nacht,
in al je vrouwelijke vormen
die in het doek opgaan.
Zie jij ook de brand tussen
het wit en het zwart
aan de muur van de kamer?
Daar, ja daar moeten wij zijn,
samen tussen het oranje van de bomen
aan de rand van het water.
#HenriA
Gerhard Richter
() Luister naar de stilte van je bloedbanen
Luister naar de stilte,
de stilte van je bloedbanen
in een echokamer en kan je
dan ook zeggen:
"ik hoor niets".
Met vertakte mond slik je
klanken in die zich vasthaken
in de welving van je ranke hals,
op lange benen scheer je
door je eigen zenumwstelsel om
te ontbranden in het heelal.
Luister naar mijn stem
ze haalt je laatste stuiptrekken
leeg tot je ontrolt en je de
vergezichten, die eens zo
hoopvol naar je keken,
ook vergeet.
En als dat alles dan weer voorbij is
en de vogels weer door je aderen
razen, zal je zelfs vergeten zijn
waar je ooit bent geweest.
#HenriA
de stilte van je bloedbanen
in een echokamer en kan je
dan ook zeggen:
"ik hoor niets".
Met vertakte mond slik je
klanken in die zich vasthaken
in de welving van je ranke hals,
op lange benen scheer je
door je eigen zenumwstelsel om
te ontbranden in het heelal.
Luister naar mijn stem
ze haalt je laatste stuiptrekken
leeg tot je ontrolt en je de
vergezichten, die eens zo
hoopvol naar je keken,
ook vergeet.
En als dat alles dan weer voorbij is
en de vogels weer door je aderen
razen, zal je zelfs vergeten zijn
waar je ooit bent geweest.
#HenriA
() Iedereen zou zijn eigen God moeten zijn
Wind slaat me in het gezicht
waait in sprongen over me heen
op lange, ranke, statige, lenige benen.
Je rent door me heen
raakt de papillen van mijn huid,
mijn tong smaakt naar de tast van jouw leder.
Je morst me in ogenblikken
terwijl de minuten verder tikken
breekt tijd in korte, afgemeten delen.
En dan blijft het wit,
dat als een engel aan me kleeft
en het hiernamaals doorgaat met het leven.
(slotbedenking)
Iedereen zou zijn eigen
God moeten zijn, met vleugels,
wanneer we bekomen van het zweven.
#HenriA
David McComb - Setting You Free
waait in sprongen over me heen
op lange, ranke, statige, lenige benen.
Je rent door me heen
raakt de papillen van mijn huid,
mijn tong smaakt naar de tast van jouw leder.
Je morst me in ogenblikken
terwijl de minuten verder tikken
breekt tijd in korte, afgemeten delen.
En dan blijft het wit,
dat als een engel aan me kleeft
en het hiernamaals doorgaat met het leven.
(slotbedenking)
Iedereen zou zijn eigen
God moeten zijn, met vleugels,
wanneer we bekomen van het zweven.
#HenriA
() Lecture on nothing
Ik heb niets te zeggen
En ik zeg het
Meer en meer
Komen we nergens
Ben je slaperig
Ga dan slapen
En ik zeg het
Meer en meer
Komen we nergens
Ben je slaperig
Ga dan slapen
Liefst traag
En lang
Of voor altijd
Wanneer de woorden
Verder krabbelen
Meer en meer
Heb ik niets meer te zeggen
Om je niet hoort
En lang
Of voor altijd
Wanneer de woorden
Verder krabbelen
Meer en meer
Heb ik niets meer te zeggen
Om je niet hoort
Maar ik ben hier
En ik zeg het
Traag
Tot je geïrriteerd geraakt
Meer en meer
Geraak je nergens
Want je zou er graag
Klaar mee zijn
Of dat geloof je toch zelf
#HenriA
En ik zeg het
Traag
Tot je geïrriteerd geraakt
Meer en meer
Geraak je nergens
Want je zou er graag
Klaar mee zijn
Of dat geloof je toch zelf
#HenriA
() Blind
Ik tast mijn hoofd af
om te zien of je er nog bent.
Of er nog sporen zijn
van geleden schade.
Maar jij bent het
die ik niet zag.
Hoe lang is dat al?
#HenriA
om te zien of je er nog bent.
Of er nog sporen zijn
van geleden schade.
Maar jij bent het
die ik niet zag.
Hoe lang is dat al?
#HenriA
() Zeeminnenlied
Je lokt me in je minnend water en overspoelt me
met al je geluk mijn vingers lezen jouw levenslijnen,
omzwemmen je silhouet ik wervel me rond je zachte
dijen en leven met leven vermeng waar ik diep en
dieper van je ga houden, je stromingen teder omtrek.
Ik waad me in je turkooizen ogen en proef er de zon
en de maan die dwaallichten stralen zodat we verdwalen
en dwalend dwaal ik mee ik maak voor jou de hoogste
golven en dein me over je heen terwijl je eet van
blauwe wolken die stormen boven jouw zee.
Drinken en laven uit broeierige kolken je warme zoete
bloed en steeds weer verrijzen in gulle gebaren de bodem
zo bodemloos diep ik kan niet meer minder dan je meer
minnen in zeemeerminnenverdriet me te stranden te
stokken te slikken in woorden zo oorverdovend stil.
We dollen nog na in je grassige duinen en lessen de laatste
gewaren we klampen de boeien die halzend uitvaren als
ankerende mijlpalen die me loodsen naar matrozenwoorden
waarmee je me lief overgiet in jouw veilige haven
wil ik me verliezen, vandaar dit zeeminnenlied.
#HenriA
met al je geluk mijn vingers lezen jouw levenslijnen,
omzwemmen je silhouet ik wervel me rond je zachte
dijen en leven met leven vermeng waar ik diep en
dieper van je ga houden, je stromingen teder omtrek.
Ik waad me in je turkooizen ogen en proef er de zon
en de maan die dwaallichten stralen zodat we verdwalen
en dwalend dwaal ik mee ik maak voor jou de hoogste
golven en dein me over je heen terwijl je eet van
blauwe wolken die stormen boven jouw zee.
Drinken en laven uit broeierige kolken je warme zoete
bloed en steeds weer verrijzen in gulle gebaren de bodem
zo bodemloos diep ik kan niet meer minder dan je meer
minnen in zeemeerminnenverdriet me te stranden te
stokken te slikken in woorden zo oorverdovend stil.
We dollen nog na in je grassige duinen en lessen de laatste
gewaren we klampen de boeien die halzend uitvaren als
ankerende mijlpalen die me loodsen naar matrozenwoorden
waarmee je me lief overgiet in jouw veilige haven
wil ik me verliezen, vandaar dit zeeminnenlied.
#HenriA
() Regel 1. Zie mekaar graag.
Regel 1. Zie mekaar graag. Op straat, in huis, naast het water, in de stad, in gedachten. Op plaatsen.
Op alle plaatsen waar wij zijn en nog zullen komen. Ook op dagen dat er minder zon is. Of wat minder lichtheid. Net dan. Dan. Zie mekaar dan graag.
Want nu kan het. Vroeger minder. Maar nu wel. Nu leren we het afleren en het aanleren in 1 beweging door.
En het bevalt me. Het bevalt jou. Het valt niet meer te ontkennen. Of te ontkomen. Terwijl ik niet zocht. Ik bezig was met niets meer. Vond ik je. Zomaar.
Regel 2 is er niet.
Op alle plaatsen waar wij zijn en nog zullen komen. Ook op dagen dat er minder zon is. Of wat minder lichtheid. Net dan. Dan. Zie mekaar dan graag.
Want nu kan het. Vroeger minder. Maar nu wel. Nu leren we het afleren en het aanleren in 1 beweging door.
En het bevalt me. Het bevalt jou. Het valt niet meer te ontkennen. Of te ontkomen. Terwijl ik niet zocht. Ik bezig was met niets meer. Vond ik je. Zomaar.
Regel 2 is er niet.
#HenriA
() Al het ander
Als wij ’s morgens wakker worden
Tussen het zacht oostenlicht
Proeven wij elkaar
Ruiken naar de voorbije nacht
Met warmte openen we elkaar
Verrukt als een altijd
Weer nieuw cadeautje
In een nieuwe dag
We verzinnen dat we nog eens mogen
En doen dat dan ook
En ook al het ander
Dat we leren van mekander
Want wat jij niet bent dat ben ik
En al wat ik ben ben jij niet
Maar ook zijn we allebei
Alles tegelijkertijd
#HenriA
Tussen het zacht oostenlicht
Proeven wij elkaar
Ruiken naar de voorbije nacht
Met warmte openen we elkaar
Verrukt als een altijd
Weer nieuw cadeautje
In een nieuwe dag
We verzinnen dat we nog eens mogen
En doen dat dan ook
En ook al het ander
Dat we leren van mekander
Want wat jij niet bent dat ben ik
En al wat ik ben ben jij niet
Maar ook zijn we allebei
Alles tegelijkertijd
#HenriA
() Zo bleek zal ik zijn
Nee, niet vandaag niet gisteren
Niet morgen
Niet in het weekend of op
Een weekdag
Zelfs niet in een schrikkeljaar
Nimmer
Zo bleek zal ‘k nog voor je zijn
Als crêpepapier
Doorzichtig en niet
Niet morgen
Niet in het weekend of op
Een weekdag
Zelfs niet in een schrikkeljaar
Nimmer
Zo bleek zal ‘k nog voor je zijn
Als crêpepapier
Doorzichtig en niet
Meer beschreven
Overbodig
Dat wil ik ook zijn
Overbodig
Dat wil ik ook zijn
Omdat nazeggen niet
Aan mij besteed is
Verscheuren en recycleren
Is meer jouw verhaal
Veelvuldig
Altijd hetzelfde
Opnieuw
#HenriA
Aan mij besteed is
Verscheuren en recycleren
Is meer jouw verhaal
Veelvuldig
Altijd hetzelfde
Opnieuw
#HenriA
() Telkens
Op het bed ligt een koffer
als een open gapende wonde
die niet uitpuilt maar
vraagt om gevuld te worden
met verlangen.
Vliegen we uit als een boemerang
omschrijven ons binnenland
en ons buitenland
en keren steeds terug
op onze stappen.
Maar telkens anders
Telkens meer ons
Telkens meer koffer
Telkens minder de andere.
#HenriA
als een open gapende wonde
die niet uitpuilt maar
vraagt om gevuld te worden
met verlangen.
Vliegen we uit als een boemerang
omschrijven ons binnenland
en ons buitenland
en keren steeds terug
op onze stappen.
Maar telkens anders
Telkens meer ons
Telkens meer koffer
Telkens minder de andere.
#HenriA
() Het zit zo (Deel 1 & Deel 2)
Ik wilde echte bloemen
uit nepbloemen maken
en van water wijn.
Ik wilde een bed
uit de wind zetten
en de slopen verdrijven.
Ik wilde van een meisje
een vrouw maken
en van een steen een hart.
Ik probeerde van schaduw
zonnestralen te kneden
en brood voor elke dag.
Maar het zit zo
Het lege bed en
de vrouw missen niet,
nepbloemen hoeven
geen water,
de schaduw die over je
ligt, zal nooit zon toelaten.
En de wijn en
het brood van vandaag
naast de verse bloemen op tafel
smaken niet meer naar steen
maar naar zoetlekker hart,
want het mooiste overkomt je,
het minste is bedacht.
#HenriA
_________________________________________
Het zit zo - deel 2
Daar lagen wij,
opgeschraapt, met een
mond vol stof,
nog opgescheept met elkaar.
Aanwezigheid verpakte zich
als afwezigheid, een omgekeerde
belofte werd verraad.
Maar het zit zo
Wij klommen graag, in gedachten
verzonken, maar vallen was
meer aan ons besteed.
Want watervallig vielen wij,
in lagen, als cascades,
altijd een beetje
dieper, altijd minder meer.
En zo kwamen wij aan
zoals we vertrokken, met
lege handen en een nagapende
open wonde.
#HenriA
() Witte woede
Nu we zwijgen
Omdat er geen taal meer is
Om te praten over wat was en nooit meer zal zijn
Breekt een storm in je los
Een orkaan die de ganse heimat
Platslaat.
Alles moet eraan.
De mensen, de bomen, de honden,
Herinneringen, liefdevolle woorden,
Reputaties en daden.
Maar denk dan aan dit hart
Van alle kwaadheid gezuiverd
En nu opgepoetst
En rustig kloppend
Voor een kleine eeuwigheid.
#HenriA
Omdat er geen taal meer is
Om te praten over wat was en nooit meer zal zijn
Breekt een storm in je los
Een orkaan die de ganse heimat
Platslaat.
Alles moet eraan.
De mensen, de bomen, de honden,
Herinneringen, liefdevolle woorden,
Reputaties en daden.
Maar denk dan aan dit hart
Van alle kwaadheid gezuiverd
En nu opgepoetst
En rustig kloppend
Voor een kleine eeuwigheid.
#HenriA
() Hop - Hopoe
En bij het aanbreken van de dag
klonk er een gehuil van buiten mijn kamerdeur.
Moe van de koorts stond ik op,
keek naar buiten en aanschouwde haar.
Een vogel met een gebroken vleugel, maar verder niets.
Ik draai mijn hoofd een keer om en de vogel wordt een vrouw
met kersenrode lippen, een ivoorkleurige huid en glanzend haar,
open de deuropening wijd en glimlachte toen ze binnenkwam.
Niemand in mijn leven heeft ooit zo'n zeldzaam wezen gezien.
Zoete dijen van ondergang, wat hou ik van haar.
Ze mompelde zachtjes en hielp me aan haar borsten.
De bevrijding was lang en krachtig, zoals God mijn getuige is,
Babylon brandt bij elke streling.
En ik laat de nacht binnen, om vast te houden
om te genezen, om aan te raken.
En toen zag ik de hop, toen iedereen zijn plicht had gedaan,
de wijnstokken wakker werden met dauw beneden,
de schaduwen in ovalen vijvertjes rond elke rank,
streek ze haar veren glad en vloog terug mijn raam uit.
#HenriA
klonk er een gehuil van buiten mijn kamerdeur.
Moe van de koorts stond ik op,
keek naar buiten en aanschouwde haar.
Een vogel met een gebroken vleugel, maar verder niets.
Ik draai mijn hoofd een keer om en de vogel wordt een vrouw
met kersenrode lippen, een ivoorkleurige huid en glanzend haar,
open de deuropening wijd en glimlachte toen ze binnenkwam.
Niemand in mijn leven heeft ooit zo'n zeldzaam wezen gezien.
Zoete dijen van ondergang, wat hou ik van haar.
Ze mompelde zachtjes en hielp me aan haar borsten.
De bevrijding was lang en krachtig, zoals God mijn getuige is,
Babylon brandt bij elke streling.
En ik laat de nacht binnen, om vast te houden
om te genezen, om aan te raken.
En toen zag ik de hop, toen iedereen zijn plicht had gedaan,
de wijnstokken wakker werden met dauw beneden,
de schaduwen in ovalen vijvertjes rond elke rank,
streek ze haar veren glad en vloog terug mijn raam uit.
#HenriA
() Kreupelhout
(Voor K.)
Hersenstammen groeien tot loof,
tot een bos,
tot een oerwoud in mijn hoofd.
Kap het hout!
Rooi de bomen
en de takken die tot de hemel reiken en de wolken doorboren!
De ijle lucht daarboven maakt me klinisch dood.
Snel!
Leg me aan de longen van je hart en vlucht me,
kreupelhout me in jouw warme schoot.
#HenriA
tot een bos,
tot een oerwoud in mijn hoofd.
Kap het hout!
Rooi de bomen
en de takken die tot de hemel reiken en de wolken doorboren!
De ijle lucht daarboven maakt me klinisch dood.
Snel!
Leg me aan de longen van je hart en vlucht me,
kreupelhout me in jouw warme schoot.
#HenriA
() Hugo Claus - Envoi
ENVOI ♡
Mijn verzen staan nog wat te gapen.
Ik word dit nooit gewoon. Zij hebben hier lang
genoeg gewoond.
Genoeg. Ik stuur ze 't huis uit. ik wil niet wachten
tot hun tenen koud zijn.
Ongehinderd door hun onhelder misbaar
wil ik het gegons van de zon horen
of dat van mijn hart, die verraderlijke spons die verhardt.
Mijn verzen neuken niet klassiek,
zij brabbelen ordinair of brallen al te nobel.
In de winter springen hun lippen,
in de lente liggen zij plat bij de eerste warmte,
zij verzieken mijn zomer
en in de herfst ruiken zij naar vrouwen.
Genoeg. Nog twaalf regels lang op dit blad
hou ik ze de hand boven het hoofd
en dan krijgen zij een schop in hun gat.
Ga elders drammen, rijmen van een cent,
elders beven voor twaalf lezers
en een snurkende recensent.
Ga nu, verzen, op jullie lichte voeten,
jullie hebben niet hard getrapt op de oude aarde
waar de graven lachen als zij hun gasten zien,
het ene lijk gestapeld op het andere.
Ga nu en wankel naar haar
die ik niet ken.
Mijn verzen staan nog wat te gapen.
Ik word dit nooit gewoon. Zij hebben hier lang
genoeg gewoond.
Genoeg. Ik stuur ze 't huis uit. ik wil niet wachten
tot hun tenen koud zijn.
Ongehinderd door hun onhelder misbaar
wil ik het gegons van de zon horen
of dat van mijn hart, die verraderlijke spons die verhardt.
Mijn verzen neuken niet klassiek,
zij brabbelen ordinair of brallen al te nobel.
In de winter springen hun lippen,
in de lente liggen zij plat bij de eerste warmte,
zij verzieken mijn zomer
en in de herfst ruiken zij naar vrouwen.
Genoeg. Nog twaalf regels lang op dit blad
hou ik ze de hand boven het hoofd
en dan krijgen zij een schop in hun gat.
Ga elders drammen, rijmen van een cent,
elders beven voor twaalf lezers
en een snurkende recensent.
Ga nu, verzen, op jullie lichte voeten,
jullie hebben niet hard getrapt op de oude aarde
waar de graven lachen als zij hun gasten zien,
het ene lijk gestapeld op het andere.
Ga nu en wankel naar haar
die ik niet ken.
Hugo Claus - 1985
() Herkennen
Ik herken elke rimpel, elke wimper,
elke porie rond jouw lippen,
de kromming van je gelaat.
Ik herken je blik, je neerslaande ogen,
het zijwaartse aanhoren,
de aarzeling als je naar me staart.
Ik herken de toon van je verhalen,
de bijhorende gebaren,
hoe je jouw woorden praat.
Ik herken de welving van jouw lijnen,
de vorm van jouw verschijning,
het profiel van jouw lichaam.
Ik herken de geur van het verleden,
het aroma van het heden,
de lentebloesem die je in draagt.
#HenriA
elke porie rond jouw lippen,
de kromming van je gelaat.
Ik herken je blik, je neerslaande ogen,
het zijwaartse aanhoren,
de aarzeling als je naar me staart.
Ik herken de toon van je verhalen,
de bijhorende gebaren,
hoe je jouw woorden praat.
Ik herken de welving van jouw lijnen,
de vorm van jouw verschijning,
het profiel van jouw lichaam.
Ik herken de geur van het verleden,
het aroma van het heden,
de lentebloesem die je in draagt.
#HenriA
Gustav Klimt
Abonneren op:
Posts (Atom)
-
430 woorden | Leestijd: 2 minuten Ik heb het gehad met de boutade dat sport niets met politiek te maken heeft. En omgekeerd. In een ideale, ... -
In oorlog vervagen de grenzen. Toch blijft ieder mens een stem hebben — een fluistering, een schreeuw, een gebed, hoop. Kind Kleine handen... -
Soms is het kil in het hoofd zoals in deze hemelhoge kerk die tot de wolken reikt. Galmen mijn woorden tegen de steunbogen en sterven uit op...