Een geur is niet talig
maar een ganse
verbeelding in de neus.
Hoe het hoofd en het hart
beelden uit het verleden ruiken:
van pas afgereden gras,
van afgezaagde dennenbomen,
parfum diep in de plooien
van een ver verleden huid
van een geliefde, van de juffrouw
uit de kleuterklas,
van de pijptabak van grootvader,
van het onstuimige zeewater.
Ach, beschrijven kan ik het niet.
Maar met alle geuren,
verleden,
beelden,
voelt elke geur als een verjaardag.
#HenriA
() Ik denk liever met mijn ogen dicht
Ik heb alles losgelaten en
ik ben in essentie niemand meer.
Nog slechts een verloren gelopen
priemgetal, ondeelbaar.
Ik ruik en zie je beter
dan ik je voel en hoor.
Ik denk liever met mijn ogen dicht
dan met mijn ogen open,
want met mijn ogen dicht
is er niemand die het ziet
dat ik denk en overloop
van het silhouet van jouw lichaam.
#HenriA
ik ben in essentie niemand meer.
Nog slechts een verloren gelopen
priemgetal, ondeelbaar.
Ik ruik en zie je beter
dan ik je voel en hoor.
Ik denk liever met mijn ogen dicht
dan met mijn ogen open,
want met mijn ogen dicht
is er niemand die het ziet
dat ik denk en overloop
van het silhouet van jouw lichaam.
#HenriA
() 366
Mijn houden van is het wit van
sneeuwende ogen, het heldere
licht naar binnen gebrand.
Mijn bloed een stroom
zoals vreemde luchten drijven,
mijn huid een sluimerend landschap.
Ze dachten allemaal dat het
duisternis was, het licht dat
ik in jou herkende.
Het gebeurt ook niet elke dag
dat de aarde tot kosmos uitdeint.
#HenriA
() Kabel - een roman - coming soon...
Hoodstuk I - De kabel
Ik besta nog niet zo lang. De wereld is er al langer denk ik. Dat is de laatste heldere gedachte die er door mijn hoofd gaat. De kabel hangt klaar. De stoel staat klaar. Ik heb net een allerlaatste koffie gedronken en mijn pen opgeborgen. De brief aan haar is geschreven. Vroeg of laat zal ze hem wel vinden. En nu doe ik het licht uit. En stopt het hart met kloppen.
() Heelhuids
Ik ken je beter dan
zij die je naam noemen,
ik heb je geproefd
en gesmaakt.
Ik ken je beter dan zij
die met je slapen,
ik heb je met mijn
dromen aangeraakt.
Ik ken je beter dan
jij die jezelf kent,
heelhuids maar ik
heb het niet gered.
#HenriA
zij die je naam noemen,
ik heb je geproefd
en gesmaakt.
Ik ken je beter dan zij
die met je slapen,
ik heb je met mijn
dromen aangeraakt.
Ik ken je beter dan
jij die jezelf kent,
heelhuids maar ik
heb het niet gered.
#HenriA
() Winteruur - Maarten Vangramberen
Over hoop en leiderschap
Beste Vrienden,
Op weg naar Duitschland
Onbekende bestemming. Allen gezond.
Hopen spoedig weer te zijn. Bid voor
Goede en snelle thuisreis. Fernand
Aan Mevr. Duerinckx-Janssens
Wersbeekstraat 2 Meensel-Kiezegem
Beste Vrienden,
Op weg naar Duitschland
Onbekende bestemming. Allen gezond.
Hopen spoedig weer te zijn. Bid voor
Goede en snelle thuisreis. Fernand
Aan Mevr. Duerinckx-Janssens
Wersbeekstraat 2 Meensel-Kiezegem
() Neem me maar
Gisteren had ik een beklijvend gesprek. Met iemand die zwaar gebukt gaat.
Iemand die het coronaleven beu is. En een uitweg zoekt.
Ik 'schenk' haar een gedicht...
Want weet, als je praat, word je gehoord.
Hold on !
Neem me maar, ik heb mezelf niet meer nodig,
ik dans al veel te lang opgesloten in
een discobolhoofd.
Er staat een kras op de plaat en
dat geeft valse noten, het stoort het ritme,
het vervormt de maat.
Het leven kleeft aan mijn lichaam
en draait onuitspreekbare toeren
als een slepende ziekte.
Neem me maar, ik heb mezelf niet meer nodig,
nu muziek niet meer geneest
dans ik op mijn laatste adem.
#HenriA
ik dans al veel te lang opgesloten in
een discobolhoofd.
Er staat een kras op de plaat en
dat geeft valse noten, het stoort het ritme,
het vervormt de maat.
Het leven kleeft aan mijn lichaam
en draait onuitspreekbare toeren
als een slepende ziekte.
Neem me maar, ik heb mezelf niet meer nodig,
nu muziek niet meer geneest
dans ik op mijn laatste adem.
#HenriA
() Pijn
Jij woont in de stad
waar ik ooit woonde.
waar ik ooit woonde.
Die stad is nu pijn.
Ik hoor de muziek
die jij graag hoorde.
Die muziek is nu pijn.
Jij hebt de hond
die je mij nooit beloofde.
Die hond is nu pijn.
Ik schrijf de woorden
die aan jou toebehoren.
Die woorden zijn nu pijn.
Ik heb de pijn omdat
Ik hoor de muziek
die jij graag hoorde.
Die muziek is nu pijn.
Jij hebt de hond
die je mij nooit beloofde.
Die hond is nu pijn.
Ik schrijf de woorden
die aan jou toebehoren.
Die woorden zijn nu pijn.
Ik heb de pijn omdat
ik jou nog zoek.
Die pijn is voorgoed.
#HenriA
Die pijn is voorgoed.
#HenriA
() Door niemand meer
Ik moest opnieuw de
dwars tegen de positie
wereld leren veroveren,
dwars tegen de positie
van het blauwe licht in.
Vervolgens heb ik mijn oog op grote
afstand van de wereld geplaatst
en ik zag dat iedereen in gesprek
was met zichzelf, zonder begin
zonder eind, verdronken tot aan
de lippen in de blogosfeer.
Er werden verhalen verteld,
er werd in het ronde wild geslagen,
er werd geschreid en afgeschermd,
er werd vooral aangesteld.
Er werd een weg gezocht maar nooit
gevonden in de afgesloten plasmawereld.
Door niemand meer.
#HenriA
Vervolgens heb ik mijn oog op grote
afstand van de wereld geplaatst
en ik zag dat iedereen in gesprek
was met zichzelf, zonder begin
zonder eind, verdronken tot aan
de lippen in de blogosfeer.
Er werden verhalen verteld,
er werd in het ronde wild geslagen,
er werd geschreid en afgeschermd,
er werd vooral aangesteld.
Er werd een weg gezocht maar nooit
gevonden in de afgesloten plasmawereld.
Door niemand meer.
#HenriA
() Winterhart
Zoals uit een zware, grijze lucht
een eenzame sneeuwvlok neerglijdt,
traag, sloom, futloos, nog even
aarzelend en dan zonder verdere zucht
oplost in een donkere stroom
en meegevoerd naar de nacht,
zo verdween jij. Stil, onverwacht.
een eenzame sneeuwvlok neerglijdt,
traag, sloom, futloos, nog even
aarzelend en dan zonder verdere zucht
oplost in een donkere stroom
en meegevoerd naar de nacht,
zo verdween jij. Stil, onverwacht.
#HenriA
() Hoogtepunt
Jij speelt met je mondhoeken
Ik met jouw borsten
Je ogen rollen heen en weer
Ik volg ze aandachtig
Het is alsof je naar de hemel kijkt
Ik probeer je vloed te grijpen
Jij speelt met erotiek
Ik met woorden
Voor jou telt het hoogtepunt
Voor mij ook
#HenriA
Ik met jouw borsten
Je ogen rollen heen en weer
Ik volg ze aandachtig
Het is alsof je naar de hemel kijkt
Ik probeer je vloed te grijpen
Jij speelt met erotiek
Ik met woorden
Voor jou telt het hoogtepunt
Voor mij ook
#HenriA
() Schaduwen
Ik speelde nooit met autootjes. Ik wilde ook nooit autootjes. En ook geen kermissen. Of pretparken. Dat boeide me niet. Ik speelde liever met de schaduw van voorbij rijdende auto's op de muur. Of met een zonnestraal die door het venster binnen brak. Dat zonnestraallicht, dat alle stofdeeltjes ving die onderweg waren naar de vloer. En ik fantaseerde dat al die stofjes mensen waren, die me kwamen bezoeken. Die gastvrij ronddwarrelden in mijn slaapkamer, reizend op een straal licht. Mijn ganse jeugd zat vol onzichtbare dingen. Schaduwen en fantasieën. En ook dode mensen. Dat kon ik allemaal wel zien.
(uitreksel)
#HenriA
() Zo zal het zijn als ik mijn vader mis
Zo zal het zijn als ik mijn vader mis.
Noorderlucht die akkers ploegt,
wild dat zich begraaft in een donker
hol en zichzelf stroopt tot winterslaap.
Een burcht van takken, grond en mos
en een bussel kreupelhout in het hoofd,
zodat bevers en andere knaagdieren
een dam kunnen opwerpen.
De wetten van de natuur zijn wreed
en genadeloos en vanzelfsprekend.
Maar ik weet: een beetje rood
doet wonderen.
#HenriA
Noorderlucht die akkers ploegt,
wild dat zich begraaft in een donker
hol en zichzelf stroopt tot winterslaap.
Een burcht van takken, grond en mos
en een bussel kreupelhout in het hoofd,
zodat bevers en andere knaagdieren
een dam kunnen opwerpen.
De wetten van de natuur zijn wreed
en genadeloos en vanzelfsprekend.
Maar ik weet: een beetje rood
doet wonderen.
#HenriA
() Ik schrijf me naakt
Ik schrijf me naakt
Het kan niet anders
Sinds je jouw zaad
In mij plantte
Ik kan niet anders
Dan het elke dag
Water geven en
In leven houden
Ik toon me haast
Nooit meer aan je
Want het is ijskoud
Als je naakt rondloopt
Ik schrijf me naakt
Het kan niet anders
Sinds je jouw zaad
In mij plantte
Ik kan niet anders
Dan het elke dag
Water geven en
In leven houden
Ik toon me haast
Nooit meer aan je
Want het is ijskoud
Als je naakt rondloopt
Ik schrijf me naakt
M'n woorden kraken
Kermen zo kan je
Kermen zo kan je
Altijd aan me denken
#HenriA
#HenriA
() Aan de tafel zit een vrouw
Aan de tafel zit een vrouw.
Aan de tafel zit een vrouw,
op haar knieën voorovergebogen.
Aan de tafel zit een vrouw,
op haar knieën voorovergebogen.
Ze plakt een tijdlijn aan elkaar
en schrijft haar levensverhaal.
Aan de tafel zit een vrouw,
de zon schijnt in haar ogen
maar het licht breekt haar woorden.
Ze heeft alles al meegemaakt.
#HenriA
() Vrije val
Stil ben ik
Zonder geluid
Zacht vallend
Zonder geluid
Zacht vallend
Gevleugeld
Als aan
Als aan
Een valscherm
Ademloos
Suis ik
Ademloos
Suis ik
Zonder lucht
Zonder zucht
Zonder kik
Alleen
Zonder zucht
Zonder kik
Alleen
Een zon
In een zee
Van leegte
Flankeert me
En diep
Onder mij
De glinstering
Op het water
Dat mijn val
Zal breken
#HenriA
In een zee
Van leegte
Flankeert me
En diep
Onder mij
De glinstering
Op het water
Dat mijn val
Zal breken
#HenriA
() Ik durf mijn schriftjes niet meer herlezen
Mijn moeder heeft nooit begrepen
waarom ik als kind altijd
verloren liep in de supermarkt.
Of waarom ik me onder een tafel
verstopte wanneer we naar de
kerk zouden gaan.
Hoe ik de griep veinsde
om meester Willy
te kunnen ontlopen.
Ik de thermometer op
de verwarming legde
om de notenleer te kraken.
Ik als kind in mijn hoofd
leefde tussen de koninklijke
muren van mijn slaapkamer
en me nooit eenzaam voelde
als ik met een vulpen mijn
collectie schriftjes vol krabbelde
over mijn dromen, mijn verlangens,
fantasieën en mijn grote plannen
in het grote mensenleven.
Ik durf mijn schriftjes niet meer herlezen.
#HenriA
waarom ik als kind altijd
verloren liep in de supermarkt.
Of waarom ik me onder een tafel
verstopte wanneer we naar de
kerk zouden gaan.
Hoe ik de griep veinsde
om meester Willy
te kunnen ontlopen.
Ik de thermometer op
de verwarming legde
om de notenleer te kraken.
Ik als kind in mijn hoofd
leefde tussen de koninklijke
muren van mijn slaapkamer
en me nooit eenzaam voelde
als ik met een vulpen mijn
collectie schriftjes vol krabbelde
over mijn dromen, mijn verlangens,
fantasieën en mijn grote plannen
in het grote mensenleven.
Ik durf mijn schriftjes niet meer herlezen.
#HenriA
() Trekvogels
Een hele zomer lang
hebben ze de wolken
bespat en de lucht
volgeschreven.
En plots zijn ze
weg, verdwenen,
zonder een afscheid,
zonder nog om te kijken.
Want vrij is hun
vlucht, in een lange
rechte lijn naar de zon,
zo ijselijk is mijn winter.
#HenriA
hebben ze de wolken
bespat en de lucht
volgeschreven.
En plots zijn ze
weg, verdwenen,
zonder een afscheid,
zonder nog om te kijken.
Want vrij is hun
vlucht, in een lange
rechte lijn naar de zon,
zo ijselijk is mijn winter.
#HenriA
() Zoek mij
Zoek mij.
Niet in de ronkende stad
of in de drukke winkelstraten
maar tussen de bomen.
Niet in de zanderige duinen
of in de uitgestrekte polders
maar aan de zeerand.
Niet in de wijde wereld
op diep in het binnenland
maar op mijn eigen vluchtstrook.
Niet bij die niet geloven
of bij hen die niet hopen,
tenzij in de liefde.
#HenriA
Niet in de ronkende stad
of in de drukke winkelstraten
maar tussen de bomen.
Niet in de zanderige duinen
of in de uitgestrekte polders
maar aan de zeerand.
Niet in de wijde wereld
op diep in het binnenland
maar op mijn eigen vluchtstrook.
Niet bij die niet geloven
of bij hen die niet hopen,
tenzij in de liefde.
#HenriA
() Hemel op aarde
Wil ik dan geen hemel?
Ik wil er wel twee, of drie,
maar ik aarzel
niet om te schrijven
dat ik er liever
niet wil blijven.
Ik wil onder
de hemel zijn,
op aarde,
vol in de tijd
met jou.
Ik wil gewoon
zijn, want alles
is goed
waar ik ook
ben.
#HenriA
Ik wil er wel twee, of drie,
maar ik aarzel
niet om te schrijven
dat ik er liever
niet wil blijven.
Ik wil onder
de hemel zijn,
op aarde,
vol in de tijd
met jou.
Ik wil gewoon
zijn, want alles
is goed
waar ik ook
ben.
#HenriA
() Aanspoelen
Ik spoel mijn mond met woorden
en met het zout van de zee.
Hier scheen ooit de zon op de
schuimkoppen in het water.
Papieren bloemen zijn doorweekt,
schelpen van hun scherpte ontdaan.
De glinstering die ons in de ogen
scheen is al een tijd verdwenen.
Ik graaf een put en begraaf mijn woorden,
bouw er een zandkasteel bovenop.
En nu is het wachten en turen vanuit
de toren tot je terug bij mij aanspoelt.
#HenriA
() Alles heeft zijn tijd
Wij leven verder in gedachten en in
gedichten, huid om aan te raken
ontbeert.
Het zijn onze schrijfwoorden die
Het zijn onze schrijfwoorden die
klanken maken, waar we mekaar
nog mee strelen tot in het hart.
Ik kan je niet ruiken, enkel zien in
Ik kan je niet ruiken, enkel zien in
glimpen, je nu en dan tussen
de regels lezen.
Alles heeft een reden, alles heeft
Alles heeft een reden, alles heeft
een tijd, mij raak je nooit of te
nimmer kwijt.
#HenriA
#HenriA
() Eindmeet
De woorden die nooit
verwoorden wat we voelen
spreken we allemaal.
Het zijn ook maar zinnen,
het is ook maar gedachten
ombuigen in taal.
Nooit zullen we echt
begrijpen wat een
ander hart uitdraagt.
Enkel de klanken van de
lettergrepen
die de eindmeet halen.
#HenriA
verwoorden wat we voelen
spreken we allemaal.
Het zijn ook maar zinnen,
het is ook maar gedachten
ombuigen in taal.
Nooit zullen we echt
begrijpen wat een
ander hart uitdraagt.
Enkel de klanken van de
lettergrepen
die de eindmeet halen.
#HenriA
() Zondag 1 november
Vandaag is het zondag
en als het middernacht wordt
staat de tijd opnieuw stil.
Nochtans had ik vandaag
en als het middernacht wordt
staat de tijd opnieuw stil.
Nochtans had ik vandaag
voor de eerste keer
de zon gezien.
En vandaag heb ik voor
de eerste keer in mijn leven
onbewogen staan kijken
naar de klare hemel.
Maar de hemel was de hemel niet,
toch niet zoals ik hem kende.
Het is een dwangbuis van wolken
die me van Allerheiligen
En vandaag heb ik voor
de eerste keer in mijn leven
onbewogen staan kijken
naar de klare hemel.
Maar de hemel was de hemel niet,
toch niet zoals ik hem kende.
Het is een dwangbuis van wolken
die me van Allerheiligen
naar het jaareinde zullen leiden.
#HenriA
#HenriA
() Column - Zijn we verwend geweest? Ja, we zijn verwend geweest!
Aantal woorden - 720 | Leestijd - 2,5 minuten
Zijn we verwend geweest? Toen alles nog zogenaamd zijn normale gangetje ging? Toen corona alleen nog gewoon het Spaanse woord voor kroon betekende en onze handel en wandel niet aan banden werd gelegd?
Ja, we zijn verwend geweest. Maar daar kunnen we zelf niets aan doen. Dat is de schuld van de evolutie die we als mens doorgemaakt hebben. Doorheen onze ontwikkeling – van oermens tot scrollmens 2.0 – zijn we almaar beter geworden om onze wereld te begrijpen. Eeuw na eeuw kregen we meer kijk en vat op het onbekende dat zich op deze aardkloot voordeed. We verlieten het mythisch denken en beseften dat natuurverschijnselen een oorzaak kennen die niet door de goden was ingegeven, we leerden om gewassen te telen zodat we het ganse jaar door vers voedsel op de plank kregen, we ontwikkelden ontelbare technologieën om onze omgeving – en onze levens in die omgeving – naar onze hand te zetten.
We verdreven langzamerhand de talloze onzekerheden die ons eeuwen lang bedreigden en we creëerden een maatschappij die gestoeld is op: voorspelbaarheid! Want voorspelbaarheid, biedt zekerheden. En zekerheden maken het leven een pak minder vermoeiend en draaglijker. Gedaan met jagen en hout sprokkelen. Gedaan met een bestaan in een grot of onder de kerktoren. Op veel terreinen zijn we er steeds beter in geslaagd om onzekerheden onder controle te krijgen en het onbekende te doorgronden. Het leven ligt aan onze voeten, en bovendien zijn we er nog van overtuigd geraakt ook dat het allemaal maakbaar is, in een oase van al onze verworven en dierbare vrijheden.
We waren dus verwend. Ons leventje kabbelde rustig verder in een sfeer van vertrouwen in de dingen om ons heen. Tot dat vertrouwen en onze voorspelbaarheid plots een serieuze deuk krijgt. Zeg maar een implosie. Getekend: covid-19, de pandemie van het jaar. En plots zijn we onze GPS kwijt! We ervaren een crisis, een crisis op persoonlijk vlak en op tal van maatschappelijke domeinen: economie, gezondheidszorg, welzijn, cultuur, onderwijs, sport, vrije tijd, entertainment en ga zo maar door. Plots zorgen de wetten, de regels, de draaiboeken,… die netjes alles regelden niet meer voor voorspelbaarheid, zekerheid en duidelijkheid. Deze coronacrisis maakt dan ook pijnlijk duidelijk dat hoe complexer de samenleving wordt en hoe meer we in de wereld met elkaar zijn verweven, hoe kwetsbaarder we worden en hoe meer onzekerheden er opduiken. En… onzekerheid valt niet in een handomdraai te verdrijven.
Eerst en vooral moeten we af van het idee dat dé experten, dé specialisten en hét beleid het allemaal weten of zouden moeten weten. Ook zij tasten bij deze in het ongewisse. Maar in onze niet aflatende zoektocht naar waarheden en zekerheden willen we antwoorden. En oplossingen. En niet morgen. Maar nu. Vandaag. En eigenlijk liever nog eergisteren. En we krijgen ze liefst nog aangeboden op een schoteltje ook. Voorgekauwd. Kant en klaar. En efficiënt. Want zo kennen we het en zo willen we het graag houden. Maar die sluitende antwoorden en oplossingen komen niet. Nog niet. In ieder geval, niet snel genoeg. Dus gaan we onze eigen waarheden en oplossingen fulmineren. De ene al wat luider dan de andere. Iedereen viroloog! Iedereen econoom! Iedereen premier!
We zijn verwend geweest! We zijn gewoon geraakt aan onze verworven vrijheden. We zijn er aan gewoon geraakt om zo min mogelijk verantwoording te moeten afleggen over ons doen en laten. We zijn verslaafd geraakt aan onze eigen waarheden. Maar we merken dat we hier nu tegen aan lopen, omdat we met zijn allen in onzekere tijden leven. En als klap op de vuurpijl: we weten niet voor hoelang. En dat doet iets met eens mens. Zeker met verwende mensen. Want wat doet een verwend kind? Het schopt en slaat om zich heen, het tiert en brult als het zijn zin niet krijgt. Tot het zijn zin krijgt. En als dat niet lukt gaat het in een hoekje zitten huilen. Maar geen van beide strategieën levert iets op. Soms is het beter om geduldig te zijn, de kalmte te bewaren, onze zekerheden even te parkeren en stil in het hoekje waar de klappen vallen te gaan zitten wachten. Tot de klappen over gaan. En best op veilige afstand én met een mondmasker aan. En als het dan overwaait, ooit, kunnen we weer rustig ademhalen en de draad weer oppikken van waar we waren gebleven. En waarschijnlijk op dezelfde manier verder gaan. Menslief, we hebben nog veel te leren…
#HenriA
() Toch een beetje trots...
... als een gedicht van je hand vereeuwigd wordt in een stalen plaat
ter gelegenheid van het 50 jarig huwelijk van 2 warme mensen...
ter gelegenheid van het 50 jarig huwelijk van 2 warme mensen...
() Er komen donkere maanden
Ik ben de dag en de nacht.
Ik ben de wolken en de maan.
Ik ben de zon en de regen.
Ik ben de liefde en de eenzaamheid.
Zoek mij maar op,
ik sta in alle gedichten.
Ik sta te lonken voor
elke deur en voor elk raam.
Ik heb jullie allemaal nodig
om door deze herfst en winter
te geraken.
#HenriA
Ik ben de wolken en de maan.
Ik ben de zon en de regen.
Ik ben de liefde en de eenzaamheid.
Zoek mij maar op,
ik sta in alle gedichten.
Ik sta te lonken voor
elke deur en voor elk raam.
Ik heb jullie allemaal nodig
om door deze herfst en winter
te geraken.
#HenriA
() Ideaalbeeld
Niet alle bomen
Zijn volmaakt
Ze staan zomaar
En zijn een bos
Niet alle sterren
Staan in lijn
Ze zijn ook maar
In de hemel geworpen
Niet alle golven
Zijn even hoog
Ze bestaan omdat
Ze komen aanwaaien
Niet alle wolken
Zijn een mooie dons
Omdat ze vluchtig
Hun eigen weg zoeken
Niet alle mensen
Zijn altijd maar perfect
Omdat de natuur
Zijn eigen wetten oplegt
#HenriA
() De muziek staat niet aan
Wat is het stil,
ik dans in de keuken
onder een melkglazen maan
de muziek staat niet aan
enkel het
kloppen van het hart
we zijn eenzaam
in onze eigen
silhouetten
die elkaar proberen
te raken
in een lockdown
de nachtklok
snoeit de tellen
en de stappen
begraaft ons traag
onder het stof
van ons bestaan.
ik dans in de keuken
onder een melkglazen maan
de muziek staat niet aan
enkel het
kloppen van het hart
we zijn eenzaam
in onze eigen
silhouetten
die elkaar proberen
te raken
in een lockdown
de nachtklok
snoeit de tellen
en de stappen
begraaft ons traag
onder het stof
van ons bestaan.
#HenriA
() Missen, het maakt zo zwak
Ik mis niet graag. Ik mis niet graag mensen. Want mensen zijn volgens mij ook het enige dat je echt zou kunnen missen, als je al zou missen. Missen is dat veelal onblusbare verlangen naar die materie dat een beeld oproept. Een beeld aan iets dat ons voorstaat, waarvan we denken dat - als we het onderwerp van het beeld tot het onze maken - dat ons leven completer zal maken. Je kan ook een beeld missen, zonder materie. In dat geval wordt het missen nog ondraaglijker. Want dan valt er niks te grijpen om het missen ongedaan te maken. Missen, het maakt zo zwak.
Met welke materie omringen we ons graag? Welke materie hebben we ons aangeschaft om ons missen te blussen? Zijn het op elkaar gestapelde boeken, rekken hoog, of is het wat waardeloze rommel? Moet het design zijn of net een meterslange rij cd's en dvd's? Of is het toch vooral leegte? En mag er wat stof op liggen? Of functionele rommel, zoals in die reportages die huizen laten zien ‘zoals de mensen daar écht leven’, huizen met mooi geschikte rommel? Nee, erg vind ik dat niet, het betekent dat die mensen waarschijnlijk alles onder controle hebben. Er zijn tijden geweest dat ik erg van orde hield. Eigenlijk doe ik dat nu nog. Het is alleen dat dat wat lager op de prioriteitenlijst is komen te staan en daardoor zelden nog afgevinkt. ‘Hoe verhoudt orde in je huis zich met orde in je hoofd?’, vraag ik me dan af. Is daar een verband? Is orde in je hoofd een reden om te ruimen, of wordt ruimen in je omgeving daardoor net overbodig? Of mensen die geen orde in hun hoofd hebben, doen het dan maar buiten hun hoofd? Missen, het maakt zo zwak.
Ik mis niet graag. Of, ik wil niet missen. Er waren tijden dat ik veel miste. Banale dingen, achteraf gezien. Een IPhone, een auto, een minilaptop, een ex, een skivakantie, een feestje met allemaal vrienden die baden in vriendschap en mekaar omhelzen met verhalen vol begrip en geestigheid. We missen allemaal. Maar ik wil het niet. Niet meer. 'Dode' materie, te verstaan als ‘het hebben van dingen’, kan mij gestolen worden. Maar laten we het hebben over de menselijke materie waarmee we ons omringen. Materie blijft meestal staan waar je het neerzet. Mensen daarentegen komen en gaan en daarbij wordt afgesproken en geannuleerd, gewikt en gewogen, gekozen en beslist. Maar wie kiest, wie is de beslisser? Wie bezoekt en wie wordt bezocht of wie mag ons bezoeken? En hoe ver gaan we in dat bezoek omwille van de verwachtingen van de andere? Met alle gevolgen en frustraties van dien. Eerlijk gezegd, ik wil vaak niet meer gaan naar waar ik verwacht word. Het opvullen van de eenzaamheid van de andere, daar ga ik niet meer op in.
Onlangs sms'te je me: 'Hey'. En iets daarna: “Ben je onbereikbaar?”. En ik antwoordde iets in de trant van dat ik een drukke dag had – nu ja druk, ik was bezig. En ik vroeg of je ok was. En je antwoordde dat alles ok met je was maar dat je me gewoon wilde 'horen'. 'Horen', zo typte je het. En ik dacht: ze mist me. En ik vroeg me af: mist ze me gewoon? Wat mist ze dan? Een beeld, zonder materie? Of verlangt ze naar me? En wat verlangt ze dan? Een beeld van een mens? Een beeld van een mens die ik ben? En weer sloeg het in mijn mijn kop. Ik wil geen onderwerp zijn van andermans beeld over missen, het centrum van andermans gemis. Ik wil niet gemist worden, vooral niet door mensen die ik zelf niet met dezelfde frequentie mis. Want daar ontstaat spanning, er is een vraag die nooit met volle goesting kan worden beantwoord en dan ontstaat schuld. Een schuldgevoel, dat ik mezelf aanpraat. Omdat ik dan, ongewild, ook aan het nadenken sla over missen. En ik denk daar niet graag over na. Want missen, het maakt zo zwakt.
Je mist me niet, zeg je. Je mist geen beelden, je hebt geen beelden bij het missen van me. Een verlangen, dat is het. Ja, zo zei je het. Je verlangt naar een thuiskomen. Bij mij. Daar waar alles tot rust komt. Waar alles goed is, waar het genoeg is om te zijn. Maar dat uitspreken tegen me, dat wekt al wrevel op bij jou, want het is ook allemaal zo veel meer dan dat. Dat vertelde je me ook. En je besloot dat je ook kan leven met de afstand en de tijd die er tussen ons is. Zolang je maar het idee hebt dat die niet oneindig zijn. En dat is dan het beeld waar ik het over heb. Missen, het maakt zo zwak.
(uitreksel)
() Dief in de nacht
Nu het vroeger donker wordt en iedere echo
een andere stem krijgt, verbergt hij zich in
vele woorden, diep in de kraag van de nacht.
Hij wandelt door de stad die hem groot heeft
gebracht, tot op enkele passen
van zijn zorgvuldig gekozen herinneringen.
Met veel geduld heeft hij haar en de wirwar
van straten en huizen lief gehad. Hij gaf ze
allemaal troetelnaampjes, het waren geschenken
die hun liefde warm hielden.
En hij droomde even weg aan het water, dat de stad
en hun levens in tweeën splijtte, en eens terug op
aarde zinkt hij nog dieper weg, loodrecht in de
eenzaamheid, die nooit meer uit zijn hoofd zal verdwijnen.
#HenriA
() Zweet en blinde ogen
Gisteren bezong ik op de heuvel
voor de laatste keer mijn smarten
en gleden mijn dromen
over de daken van de stad.
Mijn hart was vervuld
met wilde verlangens
omdat wat beneden lag
toch onbereikbaar was.
En nu ben ik de oase
binnengetreden
omsloten door de koelte
van de nacht
de met sterrenbezaaide hemel
de roodvermoorde gedachten.
Hier beneden vult
zich het leven
met zweet
en havenloze schepen
op drift,
vechtend met blinde ogen.
En dit alles
in de schemering
die over waait
om de klippen te omzeilen
in de eindeloze zoektocht
naar de vuurtoren.
#HenriA
() Niets dat ik weet
Vandaag weet ik niets. Zit ik in mijn stoel omringd
door avonddauw, kijk ik door de spijlen van het
balkon en vang met mijn ogen hemellichamen.
Ik zet mijn ogen op een kier en nu stroomt het licht
overvloedig binnen. Gele, uitgerafelde lijnen
verbinden de polkadots tot op mijn netvlies.
Niets is mooier dan het niet weten, uitgezonderd
het weten dat je niets weet. Daar heb je immers
geen sterren voor nodig.
Enkel de avond die traag in de nacht schuift, een
wijde blik die vangt maar niet vasthoudt en wolken
in het hoofd die traag voorbij drijven.
#HenriA
() Zandkasteel
Het verlangen is
een sloophamer.
Slaat tegen de
vermoeide slapen.
Een stem die
elke dag praat.
Tegen een hoofd
dat nooit slaapt.
Is als een wilde
zee vol water.
Die nergens nog
kant of wal raakt.
#HenriA
een sloophamer.
Slaat tegen de
vermoeide slapen.
Een stem die
elke dag praat.
Tegen een hoofd
dat nooit slaapt.
Is als een wilde
zee vol water.
Die nergens nog
kant of wal raakt.
#HenriA
() Woordenbloemen
Ik zag je en het was zomer
En winter tegelijkertijd
Plukte enkele seizoenswoorden
En schikte ze tot een boeket
Met overhangende zinnen
Tot een verhaal vol kleur
Dat schonk ik jou en
Je liet mijn taalbloemen drogen
Zodat ze voor altijd blijven bloeien
Aan een koordje aan je muur.
#HenriA
() Tot alleen het loof overblijft
Als je het akker ploegt tot een veld
het doorgroeft met diepe voren,
verschijnen er honderden bedden
die ik kan beplanten.
Geen enkel bed heeft bodem
genoeg voor mijn verlangens,
ik heb meer percelen nodig,
afgelijnd, om mijn zaad te zaaien.
En dan volgt het wachten
tot er planten verschijnen
die tot aan de hemel rijken
en ik dan zorgvuldig zal oogsten
en samen met jou zal opeten
tot alleen het loof overblijft.
#HenriA
het doorgroeft met diepe voren,
verschijnen er honderden bedden
die ik kan beplanten.
Geen enkel bed heeft bodem
genoeg voor mijn verlangens,
ik heb meer percelen nodig,
afgelijnd, om mijn zaad te zaaien.
En dan volgt het wachten
tot er planten verschijnen
die tot aan de hemel rijken
en ik dan zorgvuldig zal oogsten
en samen met jou zal opeten
tot alleen het loof overblijft.
#HenriA
() Column - Me-time?! Ga gewoon eens lekker naar de sauna!
Aantal woorden - 995 | Leestijd - 3.5 minuten
Tussen het schrijven door geef ik al eens les. En tussen dat lesgeven door heb ik al eens een springuur. Stel je bij dat woord niet al te veel voor. Het is gewoon een doods moment tussen twee lesblokken in. En aangezien er afgelopen week hier en daar nog een schampere zonnestraal was, besloot ik om me een uurtje naar het marktplein van de stad waar mijn campus gelegen is te begeven en alzo posteerde ik me op een terras. Ik had een boek bij de hand, maar van lezen kwam er niets in huis. Want ook al leven we op het ritme van de social distance, aan het tafeltje naast mij zaten drie vrouwen van middelbare leeftijd te kakelen, zodat ik vanuit de luwte elk woord verstond. Het ging voornamelijk over huis-, tuin- en keukenvlijt. Drie vrouwen met een netjes gecoiffeerd kapsel, tot in de puntjes opgelegde make-up en accessoires aan polsen en nek die zorgvuldig bij de garderobe paste. Ik weet het natuurlijk niet, maar ik vermoed dat ze met de SUV naar de markt afgezakt waren, nadat ze hun kids coronaproof aan de schoolpoort hadden afgezet. Boomers dus.
Tot plots vrouw nummer vier kwam aangewaaid. Duidelijk te laat en er worden verontschuldigingen gekust. “Hej, je bent zo laat! Hoe gaat het met je?” hoor ik één van de vrouwen de laatkomer toekrijsen. Er volgt een klassieke “Goed!” en dan valt er een diepe, ongemakkelijke stilte. Drie geblondeerde hoofden kantelen schuin, als signaal van het onuitgesproken “tegen ons kan je het gerust vertellen hoor!” En dan barst de laatkomer los… Eerst in tranen. Dan in woorden. Over hoe zwaar de dingen zijn, over het niet weten van welk hout pijlen te maken, hoe ze zichzelf in bochten wringt, alles draaiende probeert te houden, het werk, de kinderen, de echtgenoot, de was, de plas,… Een achtbaan waar maar geen einde aan lijkt te komen, zo blijkt. En tot slot hoor ik de laatkomer snotteren: “Ik snak naar rust in mijn hart, mijn hoofd, mijn huishouden, mijn leven!”
De sfeer bij de kirrende vrouwen is inmiddels enigszins bekoeld. En er valt terug een diepe, ongemakkelijke stilte. De vriendinnen kijken bezorgd. Even flitst er door mijn hoofd: ”Nu gaat het komen!”. En inderdaad, mijn gedachte was nog niet koud of de goede raad vloog al welig over de terrastafel heen en weer. “Je moet wel goed voor jezelf zorgen, hé.”, “Ja, en je moet ook je grenzen aangeven!“, “En zorg je er wel voor dat je genoeg slaapt?”. En als klap op de vuurpijl valt de quote der quotes: “Me-time is wel super belangrijk hé. Ga anders eens gewoon lekker naar de sauna!” Moedeloos verlaat mijn toehorend hoofd het gesprek en ik laat het even tussen mijn schouders wegzakken. En ik denk aan een aantal dierbaren rond me die momenteel aan het ploeteren zijn, met lichaam en/of met geest om er voor te zorgen dat het water niet langs hun lippen naar binnen klotst. Alsof een mens een oplader heeft, die je eenvoudigweg een halfuur in het stopcontact plugt, waarna je vol energie het leven weer kan aanpakken. Naar de sauna, dus. Dat is de oplossing van de problemen!
Iedereen heeft op een zeker moment weleens te veel lasten om te dragen. Je zorgt voor een familielid of een vriend, of je hakt je verwoed door de baby-, kleuter- en tienerjaren van je kinderen heen. Of je probeert met extra bijklussen je rekeningen te betalen. Een vriend met een depressie, een job die veel vergt. Voor even te veel ballen in de lucht. Je krijgt tegenslagen te verwerken, maar… je moet door. Je draaft van hot naar her, en houdt het vlot nét vlottend.
En wat doen wij als samenleving? Zien we iemand verzuipen in werk, verantwoordelijkheden of verdriet? Dan drukken we ze snel snel op het hart om aan zelfzorg te doen. En we wassen onze handen in onschuld. Ziezo, klaar! En als men nu niet luistert, dan is het zijn of haar eigen schuld. Een doorgedraaid persoon ook nog eens opzadelen met een extra taak… hoe komen we er bij? Alsof de persoon in kwestie al zelf niet bedacht heeft dat uitslapen of iets fijn doen, zou kunnen helpen. Maar vaak is daar gewoon de ruimte, de tijd of het geld niet voor.
Zelfzorg naar voren schuiven als het wonderwindel is het failliet van een solidaire en warme maatschappij. Het is laf en lost zelden iets op. Mensen moeten niet alleen voor zichzelf zorgen, maar ook voor elkaar. Ironisch eigenlijk, dat je haarscherp kan aanvoelen dat iemand hulp nodig heeft, maar dat het niet in je opkomt dat jij net degene bent die die hulp wel eens zou kunnen bieden. Nee, in plaats van zelf voor iemand te zorgen, moet de noodlijdende ook dàt nog zelf doen. Zelfzorg als lapmiddel.
Wil je écht dat iemand aan zelfzorg doet? Doe dan ook daadwerkelijk iets voor de ander! Kook, terwijl hij of zij in bad weekt. Ga inkopen doen, terwijl hij of zij even kracht opdoet in het bos. Leg hen niet op om voor zichzelf te zorgen, maar zorg zélf voor hen. Vraag naar wat hun leven zo zwaar maakt, en waarmee je het kan verlichten. Vraag door. Luister, zonder goedkope “oplossingen” naar voren te schuiven. Doe iets! En op die manier zorg je ervoor dat de ander voor zichzelf kan zorgen, ook op langere termijn.
We hebben geen nood aan me-time beste, maar aan we-time! Toen ik dit allemaal bedacht en mijn hoofd terug oprichtte, was de tafel naast me leeggelopen. Ik nam een slok van mijn lauw geworden koffie, zette mijn bril boven op mijn hoofd, zakte een beetje onderuit en keek met half dichtgeknepen ogen naar de zon die verstoppertje speelde met de wolken. En ik dacht aan de les groepsdynamica die ik zo meteen zou gaan geven. Want vandaag zouden we het gaan hebben over groepsdruk. Waarbij ik praktijkvoorbeelden om mij heen maar al te graag gebruik. Nietwaar, boomer?
#HenriA
() Klein liedje
Liefde gaat over alles
Het hele leven komt
Erbij kijken
Je kan niet over liefde
Schrijven als liefde
Je niks doet
Want liefde
Dat zijn wij
#HenriA
() Marc Moulin - Into the dark
12 jaar geleden, op 26 september, overleed Marc Moulin.
Visionair, eigenzinnig en enorm veelzijdig man.
Muzikaal en literair.
En... erg ondergewaardeerd bij wijlen.
Deze "into the dark" is slechts 1 van zijn vele pareltjes...
() Column – Je vrienden kies je zelf. Je therapeut (m/v/x) gelukkig ook…
Aantal woorden - 745 | Leestijd - 2,5 minuten
Tijdens dode en minder dode momenten durf ik al eens rond te klikken op het internet. En zo maakte ik enkele weken geleden kennis met een ijverig bloggende therapeute. Laat ik ze de naam Veronique geven. Facebookinzichten, instaverhalen, memes, nieuwsbrieven,... niets is haar vreemd. Iets trok me aan in haar schrijfsels en ik zette me aan het scrollen en het lezen. En na een tijdje dacht ik: “Vooruit, ik geef het een kans!” en drukte ferm op de volgknop. Maar ook na een tijdje van volggedrag, kreeg ik krampen. Zo ter hoogte van mijn maag. Want hoe meer ik las, hoe meer ik me ergerde. Over het waarom, kon ik niet zo meteen de vinger opleggen. In ieder geval: er zat eindelijk nog eens iemand in mijn allergie!
En na wat verder lezen, overschouwen, denken en voelen merkte ik het plots. Ik heb het gehad met dat taaltje waarin mensen overtuigd worden dat ze alles kunnen als ze maar willen. Verleg je grenzen! Heel jezelf! Durf te doen! Geloof in jezelf! Trek je niet aan wat anderen van je denken! Wees moedig! Wees niet bang! Omarm je angst! Laat los! (Even terzijde: over loslaten… Nog zo een therapeutisch werkwoord. Wat moet ik loslaten? Als ik inzie, besef, het hanteer, een plaats geef en er mee leer leven terwijl het nog in me zit, wat moet ik dan in godsnaam loslaten? Kan iemand me eens uitleggen wat dat is, loslaten? En hoe je dat precies doet?). Of ook een dooddoener: “Ik heb het nog nooit gedaan, maar ik denk dat ik het wel kan (cfr. Mevr. Pipi Langkous). Alsof the sky the limit is.
Wel Pipi (en Veronique natuurlijk), sommige dingen zal ik nooit kunnen. Omdat ik te oud, te dik, te traag, te dom, te sloom, te groot, te wispelturig, te ongeduldig of te beperkt ben. En weet je wat, soms trek ik me wel aan van wat anderen over me denken. Wie niet trouwens? En weet je wat ook nog? Soms doe ik het in mijn broek van de schrik! En maar goed ook, want die schrik vertelt me dat ik - evolutionair gezien - moet oppassen voor iets dat gaat komen! Dus Veronique, durf nu alsjeblieft ook eens tegen iemand zeggen: “Liefste medemens, ge bent ne schone mens. Maar hier leg je de lat te hoog. Omdat je te oud, te dik, te traag, te dom, te sloom, te groot, te wispelturig, te ongeduldig, te borderline, te narcistisch, te geflipt, te slecht gehecht of te beperkt bent om dit of dat of het deze of het gene te bereiken. En dat is niet erg, maar deal with it! Zullen we dat afspreken?” En dan hoeven al die mensen de dag na een sessie thuis niet in een hoekje gaan huilen met gevoel dat ze niets waard zijn omdat het onbereikbare toch niet te bereiken is. En om dat te beseffen, daar heb je niet altijd therapeuten voor nodig. Soms is een handvol vrienden die niet rond de pot draaien genoeg.
Geloof ik niet in therapie? O jawel. Zeer erg zelfs. Als ervaringsdeskundige (en niet als therapeut wel te verstaan, maar aan de andere kant van de tafel) heb ik veel geleerd over mezelf. Enorm veel zelfs. Maar ik had de zegen om bij een therapeut terecht te komen die me geen rad voor de ogen draaide met empower yourself slogans (en die ook geen facebook, instagram of website met holle, herkauwde boodschappen, sensuele foto's of een webwinkel nodig heeft om zichzelf te verkopen) en die me leerde om met het vehikel dat ik ben op de best mogelijke manier om te gaan. Die me duidelijk doch kordaat deed inzien wat ik in me heb, maar vooral wat ik niet in me heb en ook nooit in me zal hebben. En dat is al heel wat! En natuurlijk is het belangrijk dat je in jezelf gelooft. Dat vind ik eigenlijk de evidentie zelve. En natuurlijk is dat bij momenten ver zoek omwille van de blutsen en de builen, de haken en de ogen, de grillige wegen en de onvoorspelbare, onaangename wendingen die het leven voor ons in petto heeft. Maar – hier komt het – het is wat is. Begrijp wat het is, hanteer wat er is en… maak er het beste van!
En tot slot… Veronique (en alle andere therapeuten van het therapeutengild waarvan de haren nu ten berde gerezen zijn na het lezen van deze column en met mij maar al te graag een sessie zouden plannen om me van het tegendeel te overtuigen), als je dit zou lezen - wat ik betwijfel maar je weet maar nooit - weet dan dat dit niet persoonlijk is bedoeld. Maar sinds vandaag heb je toch 1 volger minder. Want vrienden en therapeuten, die kies je zelf.
#HenriA
() Haardwarmte
Dit is het seizoen dat de avonden
donkeren, het seizoen dat we de zomer
ten grave dragen en de zomerrokken
achter ons laten.
Nu slagen de bladeren en de regen
ons in het gezicht, zoeken we onze weg
naar huis over donkere paden en
zwarte wegen.
Nu hangen we bij het binnenkomen
onze muts en sjaal aan de haak
en netstelen we ons in de haardwarmte
van het thuiskomen.
#HenriA
donkeren, het seizoen dat we de zomer
ten grave dragen en de zomerrokken
achter ons laten.
Nu slagen de bladeren en de regen
ons in het gezicht, zoeken we onze weg
naar huis over donkere paden en
zwarte wegen.
Nu hangen we bij het binnenkomen
onze muts en sjaal aan de haak
en netstelen we ons in de haardwarmte
van het thuiskomen.
#HenriA
() Leegte
Zo guur in het veld staan,
voel ik de klievende zandkorrels
langs mijn wangen schuren.
Een ongeziene windkracht
en ik hoorde niets meer
in mijn rouwend hoofd.
Ik zie enkel trekvogels in
een grote uitgestrekte V,
de vadervogel op kop.
Ze splijten door de lege lucht,
hij neemt ze allemaal mee op
twee lijnen in zijn zog.
Mocht ik het allemaal opnieuw doen,
vader, zou het makkelijker zijn
om jouw duikvlucht te vergeten.
#HenriA
voel ik de klievende zandkorrels
langs mijn wangen schuren.
Een ongeziene windkracht
en ik hoorde niets meer
in mijn rouwend hoofd.
Ik zie enkel trekvogels in
een grote uitgestrekte V,
de vadervogel op kop.
Ze splijten door de lege lucht,
hij neemt ze allemaal mee op
twee lijnen in zijn zog.
Mocht ik het allemaal opnieuw doen,
vader, zou het makkelijker zijn
om jouw duikvlucht te vergeten.
#HenriA
() Indigo Girls - Closer to Fine
Maybe give me insight between black and white
And the best thing you've ever done for me
Is to help me take my life less seriously
It's only life after all, yeah <3
() XO
Ik heb het gehad
van wat ik nooit heb gekregen,
van wat ik verlangde
in waakstand en in droom.
Bizar, bizar!
Een oma voert haar kleindochter
met de auto naar huis.
Komaan, hou op en verman je,
wees een vrouw. Leg je neer in
de kuil van mijn armen.
Weet jij welke onrust er achter
al die andere voordeuren huist?
Dikwijls. Dikwijls is niets wat
het lijkt. Façade. Gevelstenen
gestapeld op elkaar.
Het heeft geen woorden nodig
als het goed gaat. De wereld gaat
immers open wanneer ogen
elkaar ontmoeten.
#HenriA
() Randanimatie
Ik zal je zachte bodem niet langer zijn
van nu af aan zal ik nieuwe wonden slaan
en rest enkel nog de zalf van het bloeden.
Weldra ben je alleen nog wandelende borsten
en nog wat later een schemervlek op het netvlies
en een gat in het geheugen.
Te hard en te veel is ook breekbaar,
daar weet het hart nu alles van.
#HenriA
van nu af aan zal ik nieuwe wonden slaan
en rest enkel nog de zalf van het bloeden.
Weldra ben je alleen nog wandelende borsten
en nog wat later een schemervlek op het netvlies
en een gat in het geheugen.
Te hard en te veel is ook breekbaar,
daar weet het hart nu alles van.
#HenriA
() Get along
Mijn hond en ik:
we get along well.
Wij breken velden
en beken open,
kruipen uit
onze hoofden
en jagen paradijsvogels
na.
We kennen ons
pad met de ogen
gesloten,
elke dag komen
wij langs.
Dag vrouw van
de bakker,
dag lataarnpaal,
dag oude eik,
dag demerloop,
dag Maagdentoren.
Mijn hond en ik
wij zijn het
samen allemaal:
zen, bff,
meditatie, topsport...
ja, zelfs yoga!
#HenriA
() Roosbeef - Dichtbij
Ik kom ze soms tegen. Mensen die meer in de
schaduw leven dan in het licht.
Ook bij mij ging ooit het licht bijna uit.
Maar zie, er is terug zon.
Blijf niet in de schaduw, praat en weet:
menslief, we houden van jou...
Maar zie, er is terug zon.
Blijf niet in de schaduw, praat en weet:
menslief, we houden van jou...
() Plek
Ik kende een plek waar het veiliger
was om mijn adem in te houden
dan te ademen.
Een plek waar vrije woorden aan de
ketting werden gelegd en argumenten
listig uitgerookt.
Een plek waar je op eieren moest
lopen om te hopen dat de ander van
je zou houden.
Maar ik beloof je, ik kom daar niet
meer terug.
#HenriA
Tekening - Rombaut Wachters
Titel: Barst
was om mijn adem in te houden
dan te ademen.
Een plek waar vrije woorden aan de
ketting werden gelegd en argumenten
listig uitgerookt.
Een plek waar je op eieren moest
lopen om te hopen dat de ander van
je zou houden.
Maar ik beloof je, ik kom daar niet
meer terug.
#HenriA
Tekening - Rombaut Wachters
Titel: Barst
() Woordenschat
Ik zei tegen haar dat niemand
mijn lijf zo rustig kon krijgen
als zij en zij zei dat ze voor
altijd in mijn woorden
zou willen wonen.
(dat komt goed uit,
meestal zijn ze voor
haar bestemd)
En als je me een vraag stelt,
zal je er alles aan doen om te
voorkomen dat je ontkomt
aan mijn blik, zodat ik goed
kan zien hoe je verlangt
naar een antwoord.
Met alle woorden die ik
spreek en schrijf mag jij eerst
persoonlijk kennismaken, zodat
je mijn woorden écht proeft en
je er daadwerkelijk in kan wonen.
#HenriA
(Tekening - Katrin Serneels)
() Eenhoorn
Mijn dochtertje heeft koorts
ik leg een flinterdunne hand op
haar hoofd en zeg haar:
alles goed komt.
Dat ze nu even niet kan spelen
omdat ze beeft en
al het zweet eerst
uit haar lijfje moet.
Ze kijkt me aan met kleine ogen,
is breekbaar als dun papier
en vraagt me:
ga ik nu dood?
Ik lach en wieg haar droog tot ze
opnieuw gaat dromen
over de eenhoorn die elke nacht
op haar donsdeken slaapt.
#HenriA
ik leg een flinterdunne hand op
haar hoofd en zeg haar:
alles goed komt.
Dat ze nu even niet kan spelen
omdat ze beeft en
al het zweet eerst
uit haar lijfje moet.
Ze kijkt me aan met kleine ogen,
is breekbaar als dun papier
en vraagt me:
ga ik nu dood?
Ik lach en wieg haar droog tot ze
opnieuw gaat dromen
over de eenhoorn die elke nacht
op haar donsdeken slaapt.
#HenriA
() Tafelkleed
Het is door de waanzin van jouw
bestaan dat ik nog besta,
in helften, in ongelijke delen,
besmuikt en gerafeld als
een uitgewoond tafelkleed.
Ik mis je. Broodkruimels tussen
de vezels, vlekken wijnrood,
plooien niet meer glad te strijken.
Wat mag ik nog hopen. Dat we tafelen
gaan, de nacht door, de klok rond.
En de korsten van lippen kussen.
Vuil. Vies. Geel omrand verschoten
stuk doek. Vod. Dek me af. Ik
mis je. Ik kan jou niet verschonen
maar ook niet meer onder ogen
komen.
#HenriA
() Het nieuwe normaal
Hoeveel foto's van wolken kunnen we nog blijven nemen, nu onze o's en a's achter maskers worden gesmoord.
Nu we met onze ogen moeten praten en het oogwit een weg zoekt doorheen elk verteld verhaal.
We smoren onze adem in een kiem en lopen met een boogje om elkaar, handen zijn niet langer nodig.
Ieder zal op z'n eiland wel overleven terwijl we van op de vloedlijn staren naar de bewoonde wereld.
#HenriA
() Slenterwegen
Ik drentel door slenterwegen,
de lucht twijfelt of ze zal
regenen of openbreken.
We kennen allemaal dat gevoel:
dwalen door straten
met jezelf alleen.
En je probeert beelden uit het verleden
terug voor de geest te halen,
de details te omarmen en
herinneringen te klasseren.
Maar het lukt niet
want er is niemand zo vaag aanwezig
als degene die afwezig is.
#HenriA
de lucht twijfelt of ze zal
regenen of openbreken.
We kennen allemaal dat gevoel:
dwalen door straten
met jezelf alleen.
En je probeert beelden uit het verleden
terug voor de geest te halen,
de details te omarmen en
herinneringen te klasseren.
Maar het lukt niet
want er is niemand zo vaag aanwezig
als degene die afwezig is.
#HenriA
() Waar waart gij toch al die tijd
Waar waart gij toch al die tijd?
Ge weet toch dat de nacht niet
donkerder kan zijn dan zwart.
Waarom hebt gij de woorden die
door de tijd reizen verborgen en het
hoofd er bij neergelegd?
De ochtenden lukten nog net maar
altijd wanneer het noen werd, werd je
lijf een blok lood.
Waar waart gij toch al die tijd, de tijd
die gij verkwanselde tussen de
baring en de dood
#HenriA
() Lied voor mijn vader
Van regen en heimwee
is mijn seizoen
alle wegen zijn dichtgeslibd
alle sporen zijn weggespoeld.
Ik heb mijn vader gemist
hij is aan mij voorbij gegaan
en nu ben ik overmand door
nooit meer in te halen tijd.
Hij ziet mij niet meer
en ik hem ook niet
het enige dat overblijft is
zijn voetstap naar de eeuwigheid.
#HenriA
is mijn seizoen
alle wegen zijn dichtgeslibd
alle sporen zijn weggespoeld.
Ik heb mijn vader gemist
hij is aan mij voorbij gegaan
en nu ben ik overmand door
nooit meer in te halen tijd.
Hij ziet mij niet meer
en ik hem ook niet
het enige dat overblijft is
zijn voetstap naar de eeuwigheid.
#HenriA
(05.10.39 - 01.04.2020)
() Gold digger
Ze loopt op hoge benen door de stad.
Snoevend. De neus in de hoogte.
De ogen achter zonnebrilglazen.
Ze is niemand. Iemand die niemand is.
Zonder kleren om het lijf,
met arrogantie die rond haar heupen danst.
Haar stappen hebben geen voetafdruk,
haar hart geen hartslag,
draagt een masker als gelaat.
Haar kinderen bengelen om haar heen
en weten niet wat moederliefde is
toen vaders uit haar leven verdwenen.
Ze werd arm geboren, plukte onschuldige
vruchten van de straat en hing zichzelf
op aan een boom.
#HenriA
Snoevend. De neus in de hoogte.
De ogen achter zonnebrilglazen.
Ze is niemand. Iemand die niemand is.
Zonder kleren om het lijf,
met arrogantie die rond haar heupen danst.
Haar stappen hebben geen voetafdruk,
haar hart geen hartslag,
draagt een masker als gelaat.
Haar kinderen bengelen om haar heen
en weten niet wat moederliefde is
toen vaders uit haar leven verdwenen.
Ze werd arm geboren, plukte onschuldige
vruchten van de straat en hing zichzelf
op aan een boom.
#HenriA
() Zomernachtdonker
De zomer hangt aan gele draden
en brandt de laatste schaduw weg.
Wat ik net nog zie is jouw silhouet
dat steeds waziger wordt.
De warmte ligt zij aan zij
en wil niet slapen, niet raken,
niet praten, niet zien,
maakt enkel een nachtelijke zucht.
Het hoofd is zwaar om dragen
in deze late zon die ons sluw wakker houdt
met een onweer en uitgeperste regen.
We woelen en zweten en keren weer om,
zoeken een plek om ons te verbergen
diep in het zomernachtdonker.
#HenriA
en brandt de laatste schaduw weg.
Wat ik net nog zie is jouw silhouet
dat steeds waziger wordt.
De warmte ligt zij aan zij
en wil niet slapen, niet raken,
niet praten, niet zien,
maakt enkel een nachtelijke zucht.
Het hoofd is zwaar om dragen
in deze late zon die ons sluw wakker houdt
met een onweer en uitgeperste regen.
We woelen en zweten en keren weer om,
zoeken een plek om ons te verbergen
diep in het zomernachtdonker.
#HenriA
() Klein geluk
De zon schuurt onze huiden
Het water kleeft aan lijven
Hier is niemand meer verdwaald
Of ook maar verloren gelopen
We zijn hier gans alleen
Met enkel slijk tussen onze tenen
De bomen maken bossen
En omarmen het afgelegen meer
Geen hond die zich afgewezen voelt
We roedelen van oever naar oever
Nemen de tijd om te ademen
En echt te luisteren naar elkaar
#HenriA
() Column – Ben jij een borsten- of een billenman? Doe mij maar een hond…
Ben jij een borsten- of een billenman? Ja meisjes, die vraag wordt onder de jongens wel eens aan elkaar gesteld tussen pot, pot, pot en pint, pint, pint. Moeilijke vraag. Nu, de vraag op zich is niet zo moeilijk, het antwoord daarentegen…. Want in deze is kiezen verliezen. Dus kies ik niet!
Anders is het wanneer men me vraagt: ben jij een hondenmens of een kattenmens? Dan hoef ik geen seconde te twijfelen. Katten zijn niet zo mijn ding. Waarschijnlijk heeft de allergie die ik er voor heb er wel iets mee te maken. Op mijn zes jaar was ik er bijna aan door het toedoen van een krolse pluisbol. Honden daarentegen hebben me altijd gefascineerd, van kinds af aan.
Een jaar geleden was er nog geen sprake van een hond in mijn leven. En dan plots (door het lot of door het toeval - schrappen wat niet past, naargelang waar je zelf in gelooft) was er een hond. En een paar maanden later, door een samenloop van samensmeltomstandigheden (door het lot of door het toeval - schrappen wat niet past, naargelang waar je zelf in gelooft) waren er drie honden.
De honden hebben me terug leren kijken naar mijn omgeving, de natuur en vooral naar mezelf. Niet dat ik mezelf kwijt was, maar ik was in die periode toch stevig op zoek. En zo kwam er een hond in mijn leven. Uren wandelen we. Uren bekijk ik hen. Stilzwijgend. Soms vanuit een hoekje, soms van zeer dichtbij of tegen hen aan. Uren zijn we samen stil te midden van de bossen of in de tuin of aan mijn schrijftafel. Ze zeggen niks – een blaf hier en daar niet te na gelaten – maar vertellen me tegelijkertijd onnoemelijk veel.
Ze leren me om elke nieuwe dag tegemoet te gaan met enthousiasme en optimisme. Ze tonen me wat het is om met heel het hart lief te hebben en snel te vergeven. En als we dagelijks wandelen leer ik van hen wanneer we snel moeten wegrennen of wanneer we net moeten stilstaan en rusten in het leven.
Ik denk dat dat het verschil is tussen een hondenliefhebber en een hondenhebber. De laatsten hebben een hond omdat hij zo mooi in het plaatje past. Maar plaatjes verbleken en ze raken de hond dan ook weer beu. En een hondenliefhebber stelt zich geen vragen bij dat plaatje. Hij is streng maar rechtvaardig, maar vooral nederig en dankbaar over wat deze vierpotige filosofen ons laten zien: dat elke dag een geschenk is en dat elke maaltijd de beste maaltijd ooit is!
#HenriA
() Ik wil een ui zijn (proloog)
Ik trek het even niet meer. Het is 36 graden in de schaduw. De op vijf na warmste dag sinds de opmetingen. Alles broeit. Mijn hoofd vooral. Mijn hoofd broeit. Het broeit van de drukkende warmte. Maar van nog veel meer. In mijn hoofd schuilt angst. Om letters op een leeg blad te schrijven, tot woorden, tot zinnen, dag na dag, tot een boek. Angst dat ik het niet kan, de eindmeet niet haal. Ook al weet ik niet waar die meet dan wel zal liggen.
Ik heb mezelf altijd wijs gemaakt dat ik goed tegen de hitte kan. Het is niet waar. Ik pas me aan aan de hitte, dat is iets anders. Ik hou me stil. Onbeweeglijk. Laat de hitte mij overnemen en ik onderga. Zonder een krimp te geven. Tot het over gaat. Zo kan ik ook niet tegen angst. Het lijkt zo, maar ik pas me aan aan de angst. Of ik doe dat ze niet bestaat, onderdruk ze, denk er niet aan. Maar ze is er, altijd, steekt nu en dan de kop op, houdt me een spiegel voor. En dan kijk ik weg. Ik wil ze niet zien, zeker niet in mijn eigen ogen. Wanneer ben je iets? Het heeft niets met kunnen te maken. Ook niets met willen. Maar met durven en doen. Alle uitvluchten die zich al jaren in je hoofd opstapelen naast je neer leggen, ze negeren, ze bestaan niet. Ze bestaan niet! Ook al zijn ze er wel.
Ik wil een ui zijn. In al zijn lagen en met alle bijhorende tranen. Me afpellen, laag na laag, tot aan de kern en verder. Tot er niets meer overblijft. En alles gezegd is. En alles geschreven is. En weten dat dan, ja zelfs dan, nog niet alles zal geschreven zijn, dat er van de ui niets overblijft, alleen maar een lange reeks woorden en zinnen, zelfs dan zal ik nog niet tevreden zijn. Want het verhaal geraakt nooit af. Is nooit af. Waarom er dan aan beginnen? Omdat ik niet anders kan. Alle angsten ten spijt.
Ik kan alleen maar eerlijk schrijven. Eerlijk in de zin van ongezouten, zonder franjes, zonder leugens. Enkel over wat gebeurd en gedacht is. En dat is mijn wezenlijke angst. Wie durft dat, rechttoe rechtaan, zwart op wit op papier zetten wat hem raakt en geraakt heeft zonder je te verschuilen achter een personage maar net het personage te laten samenvallen met het zelf? Zodat er geen personage meer overblijft, alleen nog maar een zelf. Een zelf dat zalft en slaat, geeft en neemt, liefheeft en kwetst, aantrekt en afstoot, eerlijk is en liegt, mens is. Van vlees en bloed neergedrukt op papier. En, waar bovendien niemand zit op te wachten. Alleen ikzelf. Ik wacht hier al jaren op. Vele, vele jaren.
Onlangs was ik bij een nieuwe vriend van me. Een beeldhouwer. We hadden heel wat meegemaakt, los van elkaar, maar met dezelfde vrouw. We hadden heel wat te bespreken. Hij zei iets dat me erg raakte. Hij zij, je moet het voor jezelf doen, beeldhouwen, stenen bewerken, het is iets wat in zichzelf zinvol moet zijn. Het maken. En dat de rest, alles daar omheen, het circus, onzin is. Het heeft niks met beeldhouwen en eeuwenoude steen te maken. En ik geloof hem. Ik schrijf. En ik zal blijven schrijven. Tot er geen spaander, geen snipper ui meer overblijft.
() Mijn vriend de beeldhouwer
Onlangs was ik bij een nieuwe vriend van me. Een beeldhouwer. We hadden heel wat te bespreken. Hij zei iets dat me erg raakte. Hij zij, je moet het voor jezelf doen, beeldhouwen, stenen bewerken, het is iets wat in zichzelf zinvol moet zijn. Het maken. En dat de rest, alles daar omheen, het circus, onzin is. Het heeft niks met beeldhouwen en eeuwenoude steen te maken. En ik geloof hem...
() Feest in quarantaine
Feest in quarantaine:
we fluisteren in kathedralen
prevelen in rituelen
zoeken een haven
eenieder z'n eigen strijd.
In gezelschap kunnen we zwelgen
voor even
in minuten, sommigen voor uren
nemen we de zoete biecht
van verschraalde woorden
die kolken uit een hals
en dan raderen de wijzers stil.
Kijk. Kijk naar de wolken.
Geschouderd zij aan zij.
Een vogel in een spiegel breekt ze in twee.
Tellen we de grijze lijnen
van een niemandsland daarboven
en tussen alles door
droom ik even weg
naar de kuiten en het smeer.
Omhelzen we de warme dagen
nestelen we ons in torens
als kinderen van deze tijd
die vergeten zijn dat ze ooit
werden geboren.
#HenriA
NATURE MORTE
Kunstwerk van Wilfried De Cock
Via Arte - Kunst langs trage wegen
"Nature morte, de dode natuur, is de Franse benaming voor een stilleven. We zijn eigenlijk maar een heel klein onderdeel van de natuur en dit beseffen we veel te weinig. We zijn niet belangrijker dan dat kleine miertje. We moeten beginnen trager te leven, we moeten onthaasten en de kleine dingen rondom ons kunnen zien en onze plaats kennen in dit vele grotere geheel. Laat het stukje natuur in ons menselijke ziel terug groeien en laten we terug in balans komen met de natuur.
Dit kunstwerk omvat 3 belangrijkere onderdelen die je kan ontdekken.
1. Het stukje natuur dat terug groeit binnen onze ziel.
2. Een schreeuw.
3. Een referentie naar de hoofden van het paaseiland, die symbool staan voor mij voor een stam die het eiland volledig uitgeput hebben en daardoor zo goed als uitgestorven zijn.
() Helder
Het regent heftig buiten
de druppels vallen hoorbaar
maar onweer trekt toch weer voorbij
dan,
na de slaap
is het spreken weer helder
als hoofden weer zijn opgefrist
alles zijn plaats weer heeft gevonden
daar boven
in de kamer
zijn we zo dichtbij
om zonder zorgen oud te worden
#HenriA
de druppels vallen hoorbaar
maar onweer trekt toch weer voorbij
dan,
na de slaap
is het spreken weer helder
als hoofden weer zijn opgefrist
alles zijn plaats weer heeft gevonden
daar boven
in de kamer
zijn we zo dichtbij
om zonder zorgen oud te worden
#HenriA
Abonneren op:
Posts (Atom)
-
430 woorden | Leestijd: 2 minuten Ik heb het gehad met de boutade dat sport niets met politiek te maken heeft. En omgekeerd. In een ideale, ... -
In oorlog vervagen de grenzen. Toch blijft ieder mens een stem hebben — een fluistering, een schreeuw, een gebed, hoop. Kind Kleine handen... -
Soms is het kil in het hoofd zoals in deze hemelhoge kerk die tot de wolken reikt. Galmen mijn woorden tegen de steunbogen en sterven uit op...