() Hart van sneeuw
Ik heb een hart
van sneeuw
Dat bevroren gelopen
was in de ijstijd
Om de koude
te kunnen trotseren
Maar nu de dooi
is ingetreden
En het langzaam smelt
wanneer jij bij me bent
Zal ik voortaan elke natuurramp
met glans kunnen overleven.
#HenriA
() 50 jaar, mijn liefste
Voor J. en M. - 50 jaar getrouwd
Mag ik je nog eens aanschouwen,
mijn liefste, zachtjes vasthouden,
voor elke niet getelde minuut.
Of voor een avond
of een ochtend, mijn liefste,
of voor elke dag, elk uur.
Dat doen wij nu
al jaar na jaar na jaar, mijn liefste,
in verlangende overvloed.
En nimmer zullen wij
onze liefde verspillen, mijn liefste,
er is immers nooit liefde genoeg.
Ik hou van jou,
ik ook van jou, mijn liefste,
dwars doorheen de tijd.
Liefde die al zo lang
duurt, mijn liefste,
moet wel echte liefde zijn.
#HenriA
#HenriA
() Demergedachten over het voorbije jaar (mijn hond en ik)
Ik heb jou uit mij gewandeld
Mijn hond en ik
Stap na stap
Door plassen en modder
Soms tot aan de steunzolen
Meestal kniehoog
Nooit droog
Dat hebben we
Samen geklaard
Mijn hond en ik
Stap na stap
Traan na traan
Dag na dag
Week na week
Maand na maand
Niemand beseft waar
Wij al die nachten waren
Onder welke sterrenhemel
Wij
Dat hebben
Mijn hond en ik
Mijn hond en ik
Stap na stap
Door plassen en modder
Soms tot aan de steunzolen
Meestal kniehoog
Nooit droog
Dat hebben we
Samen geklaard
Mijn hond en ik
Stap na stap
Traan na traan
Dag na dag
Week na week
Maand na maand
Niemand beseft waar
Wij al die nachten waren
Onder welke sterrenhemel
Wij
Nadachten
Huilden
Rouwden
Staarden
In 1 ding heb je gelijk
Er is afscheid
En er is afscheid
Maar als je uitgewandeld
Bent weet je:
Het is voorbij
Ik heb het eindelijk
Allemaal losgelaten
Het was een jaar
Van ogen en haken
Maar op het einde
Verscheen er plots
Uit het niets
Een kers op mijn
Zorgvuldig gebakken taart
We hebben de voorbije
365 dagen mooi rond
Gemaakt
Hebben mekaar gelijmd
Na al het
Huilden
Rouwden
Staarden
In 1 ding heb je gelijk
Er is afscheid
En er is afscheid
Maar als je uitgewandeld
Bent weet je:
Het is voorbij
Ik heb het eindelijk
Allemaal losgelaten
Het was een jaar
Van ogen en haken
Maar op het einde
Verscheen er plots
Uit het niets
Een kers op mijn
Zorgvuldig gebakken taart
We hebben de voorbije
365 dagen mooi rond
Gemaakt
Hebben mekaar gelijmd
Na al het
Gezwak
Gezwik
Gekraak
Dat hebben
Mijn hond en ik
Toch maar mooi uitgeklaard
#HenriA
#HenriA
Luka Bloom - You couldn't have come at a better time
() Herfstwandeling
Onze woorden stappen langzaam
slenteren, schuifelen tot ze stilstaan
en enkel nog elkaar
We ademen de antwoorden
We waren onderweg naar nergens
slenteren, schuifelen tot ze stilstaan
en enkel nog elkaar
We ademen de antwoorden
op onze stille vragen
en kijken spoorloos om ons heen
Naar de bomen, de wijngaarden,
Naar de bomen, de wijngaarden,
de heuvels, de gevallen bladeren,
de vogels tegen de blauwe hemel
We kijken alleen nog maar. Naar elkaar,
We kijken alleen nog maar. Naar elkaar,
het landschap om ons heen, terug naar
elkaar en laten de wereld om ons heen draaien
We waren onderweg naar nergens
en zijn mekaar tegen gekomen,
voor altijd verloren gelopen in mekaar
#HenriA
#HenriA
() Verwachten
Verwachten is een hond die loops door de straat loopt
Verwachten is een volle blaas op de voorste rij van de bioscoop
Verwachten is aanschuiven op stilstaand asfalt
Verwachten is niet kunnen slapen en wachten tot de ochtend valt
Verwachten is een vrijdag die naar weekend smacht
Verwachten is een lijf dat op jouw aanraking wacht
Verwachten is jeuk die maar niet over gaat
Verwachten is een teevee die op testbeeld staat
Verwachten is wolkjes blazen op een leeg perron
Verwachten is een volle blaas op de voorste rij van de bioscoop
Verwachten is aanschuiven op stilstaand asfalt
Verwachten is niet kunnen slapen en wachten tot de ochtend valt
Verwachten is een vrijdag die naar weekend smacht
Verwachten is een lijf dat op jouw aanraking wacht
Verwachten is jeuk die maar niet over gaat
Verwachten is een teevee die op testbeeld staat
Verwachten is wolkjes blazen op een leeg perron
Verwachten is een cadeau onder de kerstboom
Verwachten is de tocht naar de nachtwinkel om sigaretten te kopen
Verwachten is een knipperend st-jans-kruis aan overwegslagbomen
Verwachten is hoop die zich opdeelt in kleine hoopjes
Verwachten is een sms-je met een kruisje aan de uitgang
Verwachten zijn droge lippen die naar een stempelkussen verlangen
Verwachten is een nachtmerrie die op stal gaat
Verwachten is aftellen op oudjaar
Verwachten zijn de witte vakjes van het kruiswoordraadsel
Verwachten is een schorre keel aan de toog
Verwachten zijn de vallende ballen van de lotto
Verwachten is maanden wroeten in een volle buik
Verwachten is het ontdooien van een autoruit
Verwachten is de regen die in de rioolputjes loopt
Verwachten is boterhammen met omelet in een brooddoos
Verwachten is de zon die het rijm smelt
Verwachten is wachten tot jij me belt
Verwachten is de lente die alle sappen weer doet stromen
Verwachten is het koekje naast de koffie op een schoteltje
Verwachten is de dichter voor een volle zaal op een leeg podium
Verwachten is het leven voor de dood
#HenriA
Verwachten is de tocht naar de nachtwinkel om sigaretten te kopen
Verwachten is een knipperend st-jans-kruis aan overwegslagbomen
Verwachten is hoop die zich opdeelt in kleine hoopjes
Verwachten is een sms-je met een kruisje aan de uitgang
Verwachten zijn droge lippen die naar een stempelkussen verlangen
Verwachten is een nachtmerrie die op stal gaat
Verwachten is aftellen op oudjaar
Verwachten zijn de witte vakjes van het kruiswoordraadsel
Verwachten is een schorre keel aan de toog
Verwachten zijn de vallende ballen van de lotto
Verwachten is maanden wroeten in een volle buik
Verwachten is het ontdooien van een autoruit
Verwachten is de regen die in de rioolputjes loopt
Verwachten is boterhammen met omelet in een brooddoos
Verwachten is de zon die het rijm smelt
Verwachten is wachten tot jij me belt
Verwachten is de lente die alle sappen weer doet stromen
Verwachten is het koekje naast de koffie op een schoteltje
Verwachten is de dichter voor een volle zaal op een leeg podium
Verwachten is het leven voor de dood
#HenriA
() Warme bakker
We smeren het brood
van de witte weken
met een zacht boterbriefje
en peuzelen tot er op zondag
geen kruimel meer over blijft.
Op maandag schuift de warme bakker
een vers brood onder ons raam,
ongesneden, onbekend van smaak
waar we dan de volgende zeven dagen
weer van kunnen proeven en eten.
De warme bakker heeft
zichzelf niet uitgevonden
hij was gans de tijd al bezig
van de witte weken
met een zacht boterbriefje
en peuzelen tot er op zondag
geen kruimel meer over blijft.
Op maandag schuift de warme bakker
een vers brood onder ons raam,
ongesneden, onbekend van smaak
waar we dan de volgende zeven dagen
weer van kunnen proeven en eten.
De warme bakker heeft
zichzelf niet uitgevonden
hij was gans de tijd al bezig
met het deeg en de oven
maar we wisten het niet.
Wij konden het
gewoon niet geloven
dat hij echt bestaat
maar we wisten het niet.
Wij konden het
gewoon niet geloven
dat hij echt bestaat
maar nu eten we
eindelijk zijn brood.
#HenriA
eindelijk zijn brood.
#HenriA
() Alleen het goddelijke is gratis
Toen jouw maan
- en ook mijn maan -
na jaren in het donker verdween
vluchtte alles van
buiten naar binnen
als een verslindende orkaan.
We zagen het oog van de storm
in spiegels van glas
en verstonden niet
dat wat niet te zeggen valt.
Maar na de drift kwam
de flakkering op een zee
van stilstaand water
en nu duwen we op de rem van de tijd
tot we gewichtloos zijn
en samen verdwijnen
want alleen het goddelijke is gratis.
#HenriA
- en ook mijn maan -
na jaren in het donker verdween
vluchtte alles van
buiten naar binnen
als een verslindende orkaan.
We zagen het oog van de storm
in spiegels van glas
en verstonden niet
dat wat niet te zeggen valt.
Maar na de drift kwam
de flakkering op een zee
van stilstaand water
en nu duwen we op de rem van de tijd
tot we gewichtloos zijn
en samen verdwijnen
want alleen het goddelijke is gratis.
#HenriA
Novastar - Never Back Down
() Bombed
Love there are flowers
hanging in the vine
so high you cannot see
Now my mind must go on holiday,
torn from it's hook, a broken valentine
I see the smoke from a revolver,
will I get hit, I hardly care
When I'm bombed
I stretch like bubblegum
and look too long
straight at the morning sun
Love there are flowers
along the avenue,
all things perfectly in place
I build a shrine
I set a monument
because you're fire
because you're a fire escape
Mark Lanegan
hanging in the vine
so high you cannot see
Now my mind must go on holiday,
torn from it's hook, a broken valentine
I see the smoke from a revolver,
will I get hit, I hardly care
When I'm bombed
I stretch like bubblegum
and look too long
straight at the morning sun
Love there are flowers
along the avenue,
all things perfectly in place
I build a shrine
I set a monument
because you're fire
because you're a fire escape
Mark Lanegan
(Van het album Bubblegum)
() 100
Slaapdronken stap
je uit de korte nacht
De 100 liefdessonnetten laat
je even achter tot straks
Plukt de ijsbloemen
van het raam
Schikt ze als gedachten
in een kristallen vaas
Telt de uren
van de make-up-dag
Het hart zoekt een weg
door het kloppen heen
Maar woorden zijn
je uit de korte nacht
De 100 liefdessonnetten laat
je even achter tot straks
Plukt de ijsbloemen
van het raam
Schikt ze als gedachten
in een kristallen vaas
Telt de uren
van de make-up-dag
Het hart zoekt een weg
door het kloppen heen
Het hoofd zoekt naar
zinnen om te delen
Maar woorden zijn
vanaf nu overbodig
Want je weet gewoon
het beste gaat nog komen
#HenriA
Want je weet gewoon
het beste gaat nog komen
#HenriA
() Laat ons
Laat ons!
Alsjeblief. Jullie. Allemaal.
Laat ons
ons zijn
om ons te ontdekken.
Er is genoeg over
ons gezegd.
Laat ons
om de schoonheid
in ons verder te zetten.
De schoonheid
die er altijd al was
maar de andere niet
in ons zag.
Laat ons
Ludovico Einaudi - Nuvole Bianche
Alsjeblief. Jullie. Allemaal.
Laat ons
ons zijn
om ons te ontdekken.
Er is genoeg over
ons gezegd.
Laat ons
om de schoonheid
in ons verder te zetten.
De schoonheid
die er altijd al was
maar de andere niet
in ons zag.
Laat ons
want nu jij en ik
zal de schoonheid
voor altijd van
ons samen zijn.
#HenriA
ons samen zijn.
#HenriA
() De dingen die ons raken
Alles is timing
De wekker die je wakker maakt
De hond die je elke dag uitlaat
De dagen die voorbij gaan
De nacht die om je heen slaapt
Alles is timing
Je geliefde die je hart in stukken breekt
De troostende sigarettenrook die je inhaleert
Twee mensen die mekaar bij toeval ontmoeten
De woorden die het eerste gesprek voeden
Alles is timing
De eerste wandeling met schuifelende voeten
Lippen die elkaar voor het eerst proeven
De blik die in mekaars ogen blijft haken
Alles is timing
voor de dingen die ons raken
De wekker die je wakker maakt
De hond die je elke dag uitlaat
De dagen die voorbij gaan
De nacht die om je heen slaapt
Alles is timing
Je geliefde die je hart in stukken breekt
De troostende sigarettenrook die je inhaleert
Twee mensen die mekaar bij toeval ontmoeten
De woorden die het eerste gesprek voeden
Alles is timing
De eerste wandeling met schuifelende voeten
Lippen die elkaar voor het eerst proeven
De blik die in mekaars ogen blijft haken
Alles is timing
voor de dingen die ons raken
#HenriA
.
Mazzy star - Fade into you
() Verhuizen
We verhuizen gedachten
in lege bananendozen
van punt a naar punt b
omdat we vinden
dat ze daar beter wonen.
We stoppen ze
tussen de kartonnen plooien
stapelen ze op elkaar
van niet, naar minder
tot zeer breekbaar.
Ruwe mensen
met handschoenen
sjouwen ze heen en weer
zonder weet
van wat ze echt dragen.
Ze kijken naar de labels,
buigen de knieën
en maken hun verhaal
over de huiseigenaar.
Bij het uitpakken
zijn er brokken
die nog zijn te lijmen
maar ook scherven
die voor altijd zijn verloren.
De gedachten
krijgen een ander aanzien
op een nieuwe plek omdat
in een nieuwe thuis
het licht anders schijnt.
#HenriA
in lege bananendozen
van punt a naar punt b
omdat we vinden
dat ze daar beter wonen.
We stoppen ze
tussen de kartonnen plooien
stapelen ze op elkaar
van niet, naar minder
tot zeer breekbaar.
Ruwe mensen
met handschoenen
sjouwen ze heen en weer
zonder weet
van wat ze echt dragen.
Ze kijken naar de labels,
buigen de knieën
en maken hun verhaal
over de huiseigenaar.
Bij het uitpakken
zijn er brokken
die nog zijn te lijmen
maar ook scherven
die voor altijd zijn verloren.
De gedachten
krijgen een ander aanzien
op een nieuwe plek omdat
in een nieuwe thuis
het licht anders schijnt.
#HenriA
() Seizoensverbonden
laat onze zachte kanten
elkaar terug ontmoeten
de harde randen zijn verherfst
door het werken van de tijd
ze vallen als bladeren en
zullen voor altijd overwinteren
want, mijn liefste,
er zit nog veel zachte lente
en hete zomer in jou en mij
#HenriA
elkaar terug ontmoeten
de harde randen zijn verherfst
door het werken van de tijd
ze vallen als bladeren en
zullen voor altijd overwinteren
want, mijn liefste,
er zit nog veel zachte lente
en hete zomer in jou en mij
#HenriA
() Cafe Society
Voor Ruben
Je struint door de grote appel
neemt kleine hapjes
van hoogbouw, laagbouw
en de waanzinnig altijd durende dag.
Guggenheim maakt je een eerste keer wakker,
de kleuren spatten door je hoofd
neemt kleine hapjes
van hoogbouw, laagbouw
en de waanzinnig altijd durende dag.
Guggenheim maakt je een eerste keer wakker,
de kleuren spatten door je hoofd
dit tomeloos ontwaken
Maar waar Billie werd geboren
slaan nagels je voeten in de grond
hier kom jij bij jezelf thuis
hier heb jij voor altijd jouw hart verloren.
#HenriA
trekt de plooien in het hart glad.
Je ploegt door Strawberry Fields
Je ploegt door Strawberry Fields
en sleept drie vrouwen achter je aan
die smullen van Prada, catwalks en Gucci
die smullen van Prada, catwalks en Gucci
je gaat nog meer van ze houden.
Maar waar Billie werd geboren
slaan nagels je voeten in de grond
hier kom jij bij jezelf thuis
hier heb jij voor altijd jouw hart verloren.
#HenriA
() Raken / Uitgeraakt
Raak haar
langzaam
met fluwelen handen
die delicaat aaien
Raak haar
alsof zij het enige
is dat je ooit al
hebt aangeraakt
Raak haar
alsof zij het enige
is dat jou ooit
zal raken
Raak haar
zodat ze vergeet
dat er een aarde draait en
dat ze bestaat
Streel haar, glinster haar,
tintel haar, fonkel haar
met kleine gebaren
Raak haar
beroer haar, dans haar
alleen voor haar
tot ze kreunt en beeft
breekt en zweeft
Raak haar
zodat ze zich voor altijd herinnert
waar je voor staat
wat je écht bent
wie ze achterlaat
Raak haar
zodat ze weet
dat je van het waarlijkste
bent wat ze ooit zag
Raak haar
en luister
hoe ze geruisloos
wegsmelt
Raak haar
zodat ze nóóit
zal vergeten
wat echt aanraken was.
#HenriA
langzaam
met fluwelen handen
die delicaat aaien
Raak haar
alsof zij het enige
is dat je ooit al
hebt aangeraakt
Raak haar
alsof zij het enige
is dat jou ooit
zal raken
Raak haar
zodat ze vergeet
dat er een aarde draait en
dat ze bestaat
Streel haar, glinster haar,
tintel haar, fonkel haar
met kleine gebaren
Raak haar
beroer haar, dans haar
alleen voor haar
tot ze kreunt en beeft
breekt en zweeft
Raak haar
zodat ze zich voor altijd herinnert
waar je voor staat
wat je écht bent
wie ze achterlaat
Raak haar
zodat ze weet
dat je van het waarlijkste
bent wat ze ooit zag
Raak haar
en luister
hoe ze geruisloos
wegsmelt
Raak haar
zodat ze nóóit
zal vergeten
wat echt aanraken was.
#HenriA
() Duizelingwekkend
Mijn hoofd duizelt van de liefde
voor de sterren,
maar de strijd zal ons afmaken
en dan glimlachen we naar al onze vrienden.
We hangen onze hoofden naar beneden,
rechten onze rug tegen de muur
en ik huil bij het treinstation
omdat ik je gezicht niet kan zien.
Er is geen nieuw begin totdat iedereen ziet
dat de oude manieren moeten eindigen
maar het is moeilijk te accepteren
dat jij en ik één en hetzelfde vlees zijn.
Alles wat ik te zeggen heb is al gezegd,
je hebt het ook al van jezelf gehoord
toen je in je bed lag en niet kon slapen.
En ik,
voor de sterren,
maar de strijd zal ons afmaken
en dan glimlachen we naar al onze vrienden.
We hangen onze hoofden naar beneden,
rechten onze rug tegen de muur
en ik huil bij het treinstation
omdat ik je gezicht niet kan zien.
Er is geen nieuw begin totdat iedereen ziet
dat de oude manieren moeten eindigen
maar het is moeilijk te accepteren
dat jij en ik één en hetzelfde vlees zijn.
Alles wat ik te zeggen heb is al gezegd,
je hebt het ook al van jezelf gehoord
toen je in je bed lag en niet kon slapen.
En ik,
ik luister naar elke kleine fluistering in de verte
en hoor hoe de stroming versnelt
maar de rivier almaar vertraagt.
#HenriA
en hoor hoe de stroming versnelt
maar de rivier almaar vertraagt.
#HenriA
() Reservoir
Ik geef me over
aan jouw afwezigheid,
dat jouw ogen me zoeken
aan jouw afwezigheid,
dat jouw ogen me zoeken
is nog het vreemdste.
Ze leven een leven buiten de tijd.
Ik snoei takken uit haren
en in het park breek ik gedachten
Ze leven een leven buiten de tijd.
Ik snoei takken uit haren
en in het park breek ik gedachten
zodat de eenden honger lijden,
ieder zijn prioriteiten.
De herfstwind schuurt
De herfstwind schuurt
langs mijn kaken
en trekt een lach op het gezicht.
Het hart klopt geen overuren meer.
Het zit in mij
Het zit in mij
en speelt een zachte melodie.
Ik verpleeg het
en dat wat verpoederd is,
stuift weg met de wind.
#HenriA
#HenriA
() Dagen aan zee
In de golven
vloeien wij samen,
dwars door schuim, sop
en flessenpost heen.
Onze voetafdrukken in
het strand verraden
de weg waar we
van komen.
Langs de branding
meren boten aan
en jij in mij.
Mijn meerpaal is
jouw deurportaal, de witte muren,
het koertje en het hondenluik.
Jouw pad is het strand,
vloeien wij samen,
dwars door schuim, sop
en flessenpost heen.
Onze voetafdrukken in
het strand verraden
de weg waar we
van komen.
Langs de branding
meren boten aan
en jij in mij.
Mijn meerpaal is
jouw deurportaal, de witte muren,
het koertje en het hondenluik.
Jouw pad is het strand,
de golven, het zout,
de branding en overal
waar ik met je heen drijf.
#HenriA
() De doden die nog levend zijn
Allerheiligen - 01.11.2019
Ter nagedachtenis van K.v.B
Ter nagedachtenis van K.v.B
Hoe neem je afscheid
van iets dat er niet meer is,
hoe neem je afscheid
van herinneringen gekerfd in een ziel
maar die door trots werden verteerd.
van iets dat er niet meer is,
hoe neem je afscheid
van herinneringen gekerfd in een ziel
maar die door trots werden verteerd.
Hoe neem je afscheid
van iets dat er niet meer was,
van iets dat er niet meer was,
hoe neem je afscheid
met jezelf van een vriend
met jezelf van een vriend
die er altijd was en nooit is weg geweest.
Hoe neem je afscheid
van leven dat geen leven meer is
van leven dat geen leven meer is
hoe neem je afscheid
met woorden die blind en doof zijn,
met woorden die blind en doof zijn,
die jij nooit meer kan zien en horen na vandaag.
Hoe neem je afscheid
van op een afstand die te ver is
van op een afstand die te ver is
hoe neem je afscheid
nu het voor woorden te laat is
nu het voor woorden te laat is
om je te zeggen: ik zie je doodgraag.
#HenriA
() Bankgeheim
Op de bank in dit park
zitten wij
mooi tussen de lijnen en
niets tussen ons in.
Dat doen wij elke avond
en graveren
zitten wij
mooi tussen de lijnen en
niets tussen ons in.
Dat doen wij elke avond
en graveren
er onze bankgeheimen
in het zachte hout.
We blazen cirkels rook
in het zachte hout.
We blazen cirkels rook
tot een luchtballon
en niemand
die ons ziet vliegen.
Dat vinden wij goed zo
want op deze bank
die ons ziet vliegen.
Dat vinden wij goed zo
want op deze bank
kunnen wij
al onze geheimen vieren.
#HenriA
() Wild
Van nergens kom je
op een blauwe zondag
aangelopen
Je legt plooien glad
en blijft voor altijd hier
om geluk te laten zien
Je stoomt een spaghettifeestje
met feestslingers
in elkaar
En terwijl we eten
sla je gulzig
kookboeken open
Want morgen wil
je graag wild
voor me koken
#HenriA
op een blauwe zondag
aangelopen
Je legt plooien glad
en blijft voor altijd hier
om geluk te laten zien
Je stoomt een spaghettifeestje
met feestslingers
in elkaar
En terwijl we eten
sla je gulzig
kookboeken open
Want morgen wil
je graag wild
voor me koken
#HenriA
() Kruispunt
Op het kruispunt van het leven
zie je wandelaars, fietsers, auto's,
bomen, bankjes, de Demer.
Op de ronde terrastafel
twee koffies die praten
zie je wandelaars, fietsers, auto's,
bomen, bankjes, de Demer.
Op de ronde terrastafel
twee koffies die praten
over zichzelf en mekaar raken.
Geld heb ik niet en ook geen
tabakswaren, maar wel een
uitgeruste blik en vuur en blaadjes.
Om boeken op te schrijven over twee
personages die hun weg zoeken op
de kruispunten van dit aardse bestaan.
#HenriA
Geld heb ik niet en ook geen
tabakswaren, maar wel een
uitgeruste blik en vuur en blaadjes.
Om boeken op te schrijven over twee
personages die hun weg zoeken op
de kruispunten van dit aardse bestaan.
#HenriA
() Loeba
De bladeren zuchten van bomen
een tapijt voor jouw poten
de oevers een meanderend paradijs
Het was tijd voor ons
om weer op te staan
en samen de wolken te grijpen
We volgen de stroom
en de vlucht van vogels die
zomaar nergens heen trekken
We spreken niet maar
we zeggen veel tegen mekaar
als twee stille schaduwvlekken
We wandelen de stramheid
uit al onze spieren en
zoeken samen nieuwe paden
Jij kan zijn wat je bent
en ik wie ik ben
zonder veel blaffen of praten.
#HenriA
een tapijt voor jouw poten
de oevers een meanderend paradijs
Het was tijd voor ons
om weer op te staan
en samen de wolken te grijpen
We volgen de stroom
en de vlucht van vogels die
zomaar nergens heen trekken
We spreken niet maar
we zeggen veel tegen mekaar
als twee stille schaduwvlekken
We wandelen de stramheid
uit al onze spieren en
zoeken samen nieuwe paden
Jij kan zijn wat je bent
en ik wie ik ben
zonder veel blaffen of praten.
#HenriA
() Meisje
Was jij het meisje dat haar ogen sloot terwijl ze aan het schommelen was?
Was jij het meisje dat door het poortje huppelde en een blad van de grond raapte?
Was jij het meisje dat woorden in schriftjes schreef en ze onderlijnde met een liniaal?
Was jij het meisje met de vlechtjes dat op haar kamertje verboden boeken las?
Was jij het meisje dat zichzelf in slaap wiegde en zich verstopte diep in de matras?
Was jij het meisje dat verlegen vergat te praten en soms niet meer wist waarheen?
Was jij het meisje waarvan ik me afvraag: waar is dat meisje toch gebleven?
#HenriA
() Koffiegepraat
Vandaag zag ik een tranengevecht tussen twee mensen, ze ebden en vloedden al weken over en weer en wisten niet waar te stranden.
Ik nam ze bij de hand, leidde hen op de trap, zette ze aan mijn keukentafel en gaf hen koffie en taart.
Ik luisterde naar hun verhalen, keek hen in de ogen en woog de lasten die ze op de schouders dragen.
Ik ben bang om jou te geloven, zei hij. Ik ben bang als de dood, zei zij. En wat met het kind dat we in ons dragen, zeiden ze allebei.
Ik zei niets en liet hen praten, eerst tegen mij en uiteindelijk eindelijk tegen mekaar, zodat ik zonder dat ze het merkten stil kon verdwijnen om verse koffie te maken.
#HenriA
() Waakzaam voor schone schijn
Toen je nog niet wist
dat iets de eerste keer was
en onschuld nog geen naam had.
Toen je nog nooit van duister
gehoord had en de zon altijd scheen
en je bozige dromen bewaarde in de koelkast.
O kinderen, wat konden wij de wereld aan
we waren nog nooit bedrogen
dat was wat we geloofden.
Ondertussen weten we beter
wat ons maakt, wie ons kraakt
wie met ons onvoorwaardelijke
liefde deelt.
Achter elke façade woont een
eenzaam mens, laten we
waakzaam zijn voor schone schijn.
We hoeven niets meer na te jagen
of iemand te redden
want de geschiedenis zal zich
altijd blijven herhalen.
#HenriA
dat iets de eerste keer was
en onschuld nog geen naam had.
Toen je nog nooit van duister
gehoord had en de zon altijd scheen
en je bozige dromen bewaarde in de koelkast.
O kinderen, wat konden wij de wereld aan
we waren nog nooit bedrogen
dat was wat we geloofden.
Ondertussen weten we beter
wat ons maakt, wie ons kraakt
wie met ons onvoorwaardelijke
liefde deelt.
Achter elke façade woont een
eenzaam mens, laten we
waakzaam zijn voor schone schijn.
We hoeven niets meer na te jagen
of iemand te redden
want de geschiedenis zal zich
altijd blijven herhalen.
#HenriA
() Stilte is het verschil tussen niks zeggen en alles al gezegd hebben
Ik kan blijven schrijven
boeken en brieven lang
tot de hand verkrampt
en zegt: nu is het genoeg.
Nu houd ik mijn zinnen kort
en kan er niets meer fout gaan
als je leert om te lachen
met wat je dacht dit is pijn.
Foto’s bewaren lang
maar vergelen doen ze toch
elke dag een beetje meer
tot het beeld uit het zicht verdwijnt.
#HenriA
boeken en brieven lang
tot de hand verkrampt
en zegt: nu is het genoeg.
Nu houd ik mijn zinnen kort
en kan er niets meer fout gaan
als je leert om te lachen
met wat je dacht dit is pijn.
Foto’s bewaren lang
maar vergelen doen ze toch
elke dag een beetje meer
tot het beeld uit het zicht verdwijnt.
#HenriA
() Ik zag Roos en Roos zag mij
[1]
Elke dag zit vol signalen, waarschuwingen tegen gevaar, uitnodigingen voor verborgen gebaren, uitdagende avonturen, boodschappen vol onlust, vertederende gedachten.
Bling, piep, kwak,
tring, ding-dong, tjak,
cijfertjes in een rood kader,
met of zonder bijlage.
De letters stromen binnen in half afgewerkte zinnen van een bedenkelijk allooi, bulken van dramatiek, staan bol van de vragen en verlangens, brengen me in een onderstroom.
Ik loop er omheen, zet de dag op papier, en nog één en nog één om uiteindelijk alle woorden naast me neer te leggen, ik plooi ze tot een hoed en ga er onder wonen.
En zo doe ik niets. Nog niets. Ik snij lijnen door. Ik trek de kronkels in de hersenen recht en ga de dag achterwaarts leven, van achteren naar voren.
[2]
Waarom blijf ik toch antwoorden, replyen op de kromme zinnen en de scheve woorden die eigenlijk overbodig zijn net zoals alle mode- en kookprogramma’s op teevee.
Ik lees Plouvier en hij brengt me raad, neemt me mee doorheen de maanden van het jaar, slaat zijn weerslag tegen mijn gloeiende slapen.
“Niemand weet de weg naar vandaag”, lees ik traag en herlees de woorden zo dikwijls tot dat ik ze proef en voel dwarrelen op mijn maag, de gedachte doet me blaken.
Ik vraag aan mezelf of ik kan slapen, of ik kan snoeien. Ja, de wortels kunnen terug kunnen ademen, ik kan een boom verplanten in een landschap waarin ik graag vertoef.
Dit landschap brengt rust, ook al is het zaterdag, lees ik overal over ieders leed, het is de tijd van het jaar die alle inkomende berichten van vandaag omkleedt.
Ik zag Roos en Roos zag mij. En aan de bar raken we naast mekaar achteraf. En we dronken samen een glas tussen het warme nat van lippen en tong. "Wil je daar dan zijn misschien?", vroeg ze mij. Ik vergis me niet en zet me voor het raam dat de stad zacht omlijst en wacht hoopvol op de eerste sneeuw van het jaar.
#HenriA
Roos & Sun Sun Sun - Vergis ik mij
() De waanzin van het detail (Sam Dillemans)
Ik verlaat de
oude meesters
en neem je mee
om af te rekenen
met alles wat ik
heb opgeslagen
in mijn geheugen,
in mijn handen,
in mijn hart,
in mijn tranen.
Alles is onbelangrijk,
maar ook alles zal
blijken onbelangrijk
te zijn,
ik,
de planeet,
alle geliefden,
alleen het borstbeen
blijft overeind.
Wat doe ik met een borstbeen,
dat het geen borstbeen meer is
maar des te meer een borstbeen
is en zal zijn?
Ik ga door het borstbeen,
door tot aan de rug
om terug tot aan het
borstbeen te geraken,
om een antwoord
te geven op alle
vragen voor dat
het vragen zijn.
#HenriA
oude meesters
en neem je mee
om af te rekenen
met alles wat ik
heb opgeslagen
in mijn geheugen,
in mijn handen,
in mijn hart,
in mijn tranen.
Alles is onbelangrijk,
maar ook alles zal
blijken onbelangrijk
te zijn,
ik,
de planeet,
alle geliefden,
alleen het borstbeen
blijft overeind.
Wat doe ik met een borstbeen,
dat het geen borstbeen meer is
maar des te meer een borstbeen
is en zal zijn?
Ik ga door het borstbeen,
door tot aan de rug
om terug tot aan het
borstbeen te geraken,
om een antwoord
te geven op alle
vragen voor dat
het vragen zijn.
#HenriA
Gedicht nav expo Sam Dillemans - Fighters
() 5 letterwoord
Als de middernachtklokken luiden en de dag stopt met blaffen in mijn hoofd, de avond me een lege bladzijde geeft, dan schrijf ik jou.
Over de voorbije dag en al de fijne gedachten die passeerden, over de koffie in het café om de hoek, over de snelle kus in jouw zetel, de sigaret die we samen opsteken, het aaien van jouw hond.
Over de zachte kilometers die aan me kleven, de zinnen uit jouw half uitgelezen boek, over het beminnen in mijn slaap en de gedachte dat je me hebt aangeraakt.
Over de herinneringen die de dag in stukken verdeelt, hoe de tijd aangenaam met ons speelt, de ster die door het raam fonkelt en mijn val breekt.
Over het vintage kleed dat jou drapeert tot een vrouw uit één stuk, over het uitgeruste hoofd dat leest als de letters van geluk.
#HenriA
() Zilveren omlijning
Ik heb vandaag het huis opgeruimd.
De tajine in de kast gestopt.
De tandem verkocht.
Foto's verwijderd van de laptop.
Het hart afgestoft.
Het heeft lang geduurd
maar voor alles is een tijd
om spullen van je af
te schrijven.
Aandacht is niet meer nodig
om gelukkig te zijn, wachten
op antwoorden heeft geen zin
als woorden doolhoven blijken.
Wanneer afscheid
geen afscheid meer is, weet je:
nu is het eindelijk voorbij.
geen afscheid meer is, weet je:
nu is het eindelijk voorbij.
#HenriA
() Voor jou, penguin
Gelukkig kunnen we niet in hoofden kijken, het is er te grijs en te eenzaam om alle signalen te begrijpen.
In de wisselspanning tussen de hersendelen schuurt de kiezel die pijn doet tijdens het wandelen heen en weer.
Stenen kiezels keien hoeven niet te hameren in een hoofd, niemand vraagt om al dat gewicht te tillen dat jij op jouw schouders draagt.
Het is aangenaam om weer naar de wereld te kijken en naar de blik in jouw ogen, ook al was ik bijna verloren gelopen.
#HenriA
() Uitklaren
Mijn eigen woorden
eisen een nieuw begin
de tijd dringt aan
en gunt mij onbekende stappen
De vrijheid in het hoofd
leidt een nieuw leven in
de kans om dingen
anders aan te pakken
Mijn binnen- en buitenkant
ontmoeten elkaar opnieuw
aangename kennismaking
we waren mekaar lang verloren
Het hart pompt bloed
spelend in het rond
dat z’n weg door mijn lijf
terug heeft gevonden
De stilte die ik niet meer zoek
is overal te vinden
als je terug kan kijken
als je terug kan horen
#HenriA
eisen een nieuw begin
de tijd dringt aan
en gunt mij onbekende stappen
De vrijheid in het hoofd
leidt een nieuw leven in
de kans om dingen
anders aan te pakken
Mijn binnen- en buitenkant
ontmoeten elkaar opnieuw
aangename kennismaking
we waren mekaar lang verloren
Het hart pompt bloed
spelend in het rond
dat z’n weg door mijn lijf
terug heeft gevonden
De stilte die ik niet meer zoek
is overal te vinden
als je terug kan kijken
als je terug kan horen
#HenriA
() Ademloos
ik dacht dat je me iets zei
en plooi me naar je toe
maar hoe ik ook plooi
ik hoor in jouw geval enkel
het stokken van je adem
ik ken er ondertussen de
lange stilte van
het is bijna dodelijk wanneer
je naar woorden graaft
om niets te zeggen maar
bedoelt: ik weet dat jij
het bent voor mij
#HenriA
() Kindergeluk
Het was steeds in de nacht dat we naar Zwitserland reden, in een groene slee, over zwart asfalt met witte stippen en strepen, vanaf de oprijlaan. De basketbal tussen de benen posteerde ik me vooraan, op moeders schoot, de rest van de kroost slapend achteraan.
Ik was de kleinste copiloot die nog nooit had gereden, ik was er te jong voor. Mijn daden beperkten zich tot praten, een babbeltje slaan over niets en over het leven, tegen mijn held die me nooit heeft begrepen, ook niet tijdens zijn gevecht tegen de slaap.
En bij de opkomende zon keken we tegen de bergen aan, schokten we naar boven, met de afgrond langs ons heen, om ons te bedwelmen met echoënde vergezichten, het ongrijpbare kruis, omringd met laaghangende wolken en watervalgedruis.
Misschien was het allemaal wat overdreven, te veel prestige voor de buurt. Ik heb mijn hart weggeven aan dat stuk moeder, aan dat stuk natuur.
#HenriA
() Gouden kooi
Het lek tussen twee vuren is terug gedicht
ik vraag me af of ik nu blij moet zijn
of eerder moet huilen
met alle bruggen die ik sloeg
tussen nutteloos en niets.
Het is eerder opgelucht ademhalen
want met de handen in het haar
ga je harder denken
en word je vlugger kaal.
Kijk toch die vogel in het gras
kijk toch die dichter achter het glas
ze zaten allebei in een gouden kooi
terwijl ze hun leven omgooien.
ik vraag me af of ik nu blij moet zijn
of eerder moet huilen
met alle bruggen die ik sloeg
tussen nutteloos en niets.
Het is eerder opgelucht ademhalen
want met de handen in het haar
ga je harder denken
en word je vlugger kaal.
Kijk toch die vogel in het gras
kijk toch die dichter achter het glas
ze zaten allebei in een gouden kooi
terwijl ze hun leven omgooien.
#HenriA
() Het einde van de middeleeuwen
“Waarschijnlijk was ik prenataal
al bezwaard met
ridder en paard”,
bedenk ik me - hier -
achter het raam
waar jonkvrouwen voorbij gaan,
in sluiers schrijden.
De kasseien zijn glad van
de regen, zo ook het pad
waar ik eindelijk van weg
glijd, de tijd in helften breek.
In de middelste eeuwen
geleden, het
lonkende bestormen, ontstaan
nieuwe luchtkastelen.
De troubadour die ik
ben, die terug
kan spelen.
De pen is geladen met
woord en schaam
als aangedreven sporen. In
je gulle vlees galoppeer
ik je lendenen:
van Jut naar Aer,
van onder naar boven.
#HenriA
() Treintrilogie
() Perrongeluk
Vuur mevrouw en voor ik het besefte
gleed de rug van mijn hand per ongeluk
langs je zachte wang.
Je blosjes kleurden rood en
je lachje hing verlegen
rond je lippen
terwijl je diep de rook inzoog
die even later langs je
linkermondhoek naar
buiten glipte.
Ik rookte met je mee en mikte
mijn as tussen jouw benen
zodat het gene dat ooit van me was
dicht bij jou zou zijn.
Je kuste me fijntjes en
in de gauwte holde je
naar de trein,
de trein die nooit op een afscheid wacht.
Op de trein zit een vrouw die
niet weet dat ik niet zal slapen
vannacht.
() Op perron negen staat een vrouw
Op perron negen staat een vrouw
te turen naar de sporen,
oneindig zijn de lijnen die
almaar verder gaan, als
twee strepen die verzaken
om elkaar ooit aan te raken
ook al heb je je leven afgereisd.
Ik zoek naar een zin
die goed is voor ons beiden
met een aanhef die geen
verdere uitleg hoeft
een woord dat de
dingen die gebeuren bij de
lurven neemt en ons
door het station sleept, daar
waar we nu al jaren vertoeven.
Op perron negen staat een vrouw
naar de sporen te turen,
dat doet ze nu al enkele uren
wat in dit verlaten station
komt er nooit nog een trein.
() Treinglijden
We zitten allen samen op de trein
die laag tegen de grond rijdt
om het landschap niet verder
open te splijten.
Als we nu eens allemaal
zouden vrijen, met elkaar,
hier, nu, zomaar,
verstrengeld in elkaars haren,
om samen thuis te geraken
met een brede lach op ons gelaat
zodat men ons bij het binnen
komen vraagt: was het leuk
op het werk vandaag?
#HenriA
() Treinglijden
We zitten allen samen op de trein
die laag tegen de grond rijdt
om het landschap niet verder
open te splijten.
Als we nu eens allemaal
zouden vrijen, met elkaar,
hier, nu, zomaar,
verstrengeld in elkaars haren,
om samen thuis te geraken
met een brede lach op ons gelaat
zodat men ons bij het binnen
komen vraagt: was het leuk
op het werk vandaag?
#HenriA
() De overkant
Het hart zaait uit en je beweegt
door mijn beschreven niemandsland
door mijn beschreven niemandsland
alsof je stapvoets door de naschokken
van mijn aardbeving raast
In de uithoek van mijn hoofd
is er voortdurend gefluister
jouw vingerafdrukken kruipen
door alle holtes van mijn lijf
Ik speel met verzonnen antwoorden
op al mijn vage vragen
rek de tijd uit die me nog rest
rek de tijd uit die me nog rest
en voel in al mijn raken
hoe ik verlang naar de overkant
om me daar met jou voort te zetten
om me daar met jou voort te zetten
#HenriA
() Er is een boom waar duiven sterven
Er is een boom waar duiven sterven
van elkaar en van verdriet
almaar zoekend naar de diepste ziel
in de eieren die ze uitbroeden.
De kuikens zullen weldra uitvliegen
schraal en moederziel alleen
op zoek naar vers voedsel
om zichzelf te kunnen overleven.
En nog sneller zullen zij ook nesten
tussen takken en nat mos
verstrikt in de broedende kruin
van de duivenboom des doods.
#HenriA
van elkaar en van verdriet
almaar zoekend naar de diepste ziel
in de eieren die ze uitbroeden.
De kuikens zullen weldra uitvliegen
schraal en moederziel alleen
op zoek naar vers voedsel
om zichzelf te kunnen overleven.
En nog sneller zullen zij ook nesten
tussen takken en nat mos
verstrikt in de broedende kruin
van de duivenboom des doods.
#HenriA
() Ik slaap beter in het licht (insomnia)
Je vertrekt en laat mij achter
samen met de beloken nacht
en nu hol jij loops achter de zon,
om elkaar straks,
in de schemer achter de horizon,
opnieuw te beminnen.
Zandsporen uit m’n ogen
strompelen tuimelend over de grond,
naar de kast, waar tussen kleren
aan ijzeren stangen,
de voorbije dag zich
heeft opgehangen.
Ik kruip in jouw slapeloosheid
en uit de reserves van mijn adem
vreet ik tergend traag
de nacht doormidden, tot
die nacht zich terug in de berm
van de ochtend trekt.
die nacht zich terug in de berm
van de ochtend trekt.
Krijtende nacht,
vergeef me mijn ongeduld,
vergeef me mijn ongeduld,
maar ik slaap beter als ik
wakker ben, met de ogen open.
wakker ben, met de ogen open.
Ik slaap vaster in het licht
van de glanzende dag
want overdag kan ik
levendiger over jou dromen.
#HenriA
() Column - Huidhonger
Woorden - 260 | Leestijd - 1 min
Vandaag kwam ik ze weer tegen. De daters. Maar niet met elkaar. Zij met een andere hem. Hij met een andere haar. En dat op dezelfde plaats, maar op een andere dag weliswaar.
Vandaag kwam ik ze weer tegen. De daters. Maar niet met elkaar. Zij met een andere hem. Hij met een andere haar. En dat op dezelfde plaats, maar op een andere dag weliswaar.
Ik zie ze zitten, schuin voor me. Een doorloopcafé, een tafel achteraan. De eerste klunzige woorden, na een halve kus op de kaak. Een eerste voorzichtig glas bier. Voor hem. Rode wijn voor haar. De eerste zin zet de toon voor het verdere verhaal. Wat zouden ze mekaar deze keer vertellen? Steeds weer opnieuw? Steeds weer hetzelfde verhaal, over hetzelfde leven, met dezelfde accenten, met dezelfde blaren. Zouden ze mekaar elke keer opnieuw in de ogen kijken? Op zoek naar de achterkant van elkaars ziel? Of zoeken ze troost in hun lege slaapkamer, in de holte van hun hart?
Ze dragen de sporen van het leven. Zij rond de ogen, hij in zijn verward verhaal. Wat wil hij weten? Waar wil zij over praten? Heeft zij al gebaard? Heeft hij al bedrogen? Wat is deze keer het verhaal? Over de kinderen en de zieke hond. Over de hardheid van het leven. Over de verveling van de job. Over niks krijgen en altijd maar geven. Hoe snel zou er over ons worden gepraat? Over elkaars dromen? Over twee sterke armen als vleugels die niet meer zijn dan een gebaar om terug op adem te komen. En de stad te laten voor wat ze is. En zo kunnen ze nog een eind door gaan, zoals de takken van de bomen.
Vandaag kwam ik ze weer tegen. De daters. Ik heb ze daar gelaten. Bij elkaar. In hun waan.
#HenriA
() Beeldtaal
De klaprozen applaudiseren
wanneer jij voorbij marcheert
Ga je te snel, wordt het banaal
ga je te traag, stuikt het ineen
Het heeft met dosering te maken
niet te weinig, niet te veel
De juiste passen, de juiste tred
dat kan je niet aanleren
Daar ben jij mee geboren
net zoals het rood van de klaprozen.
#HenriA
() Met gegons in onze oren spelen we oneindig
"Voire, cést fermer les yeux"
Door de druppels op het raam
zie ik de regen niet meer
tel de planken op de vloer
strooi er kruimels overheen
#HenriA
Door de druppels op het raam
zie ik de regen niet meer
tel de planken op de vloer
strooi er kruimels overheen
De klok is niet vooruit te jagen
de wind buiten legt wijzers lam
in de verte knalt een uitlaat
de kachels zoemen warm
Ik hoor leidingbuizen suizen
bij de buren blaft een hond
door de muren dringt een autoalarm
jouw muziek kneedt me zacht
Een rilling loopt langs de rug
het hart schraapt in de keel
de maag gonst op en neer
er is geen licht op de wc
de wind buiten legt wijzers lam
in de verte knalt een uitlaat
de kachels zoemen warm
Ik hoor leidingbuizen suizen
bij de buren blaft een hond
door de muren dringt een autoalarm
jouw muziek kneedt me zacht
Een rilling loopt langs de rug
het hart schraapt in de keel
de maag gonst op en neer
er is geen licht op de wc
#HenriA
() Engelengeduld
Ik kijk omhoog, naar de lucht
en wacht op een engel,
maar de engel valt niet,
slaat de vleugels niet
uit om bij me te zijn.
Het laatste dat me rest
- met mijn laatste zuchten
van adem, vanaf
het groene ochtendlicht
tot de maan me in vieren
deelt -
is het plukken van wolken,
kleine stukjes,
tot een groot luchtkasteel.
En daar sta ik dan,
als een opblaasbare ridder
verdedig ik het plagiaat
van jouw woorden, die
van op mijn schouder tegen
me spreken,
als ben ik onthoofd.
Ik wacht,
op een engel,
die me bewaart en
in me fluistert:
“Ik neem je mee, als je
in engelen gelooft”
#HenriA
() Sigur Rós - Við spilum endalaust
Hopelandic is a fictional language
that the band Sigur Rós came up with.
that the band Sigur Rós came up with.
The sounds are based on Icelandic,
but there's no structure or meaning
to the syllables, so it's impossible
to translate.
to the syllables, so it's impossible
to translate.
() Het herfstfeest
Het botten van de bomen
is al een hele tijd verlopen
en nu ook de zomer taant
sluipt de herfst in de knoken.
Het lijf dat kraakt
van wind van regen
en flarden verleden
die tegen de hersenstam beuken.
Een spons van wolken
veegt ons in zwarte jassen
met schuilende hoofden
in opstaande kragen.
We korten in dagen
die guren en klammen
en meer grijs dan
licht in zich dragen.
We moeten wennen aan het weer
aan de tijd van het jaar
en aan al de jaren die
we samen verdonkeremaanden.
#HenriA
() Column - Ik zwijg, dus ik besta
Woorden - 405 | Leestijd - 90 sec
Wees nu eens stil! Als kind kreeg ik dit meerdere keren per dag te horen. Van mijn moeder, van mijn zussen, van mijn broer. Ik was een nogal… babbelgraag kind, zoals dat noemt. Ik besefte als kind ook niet echt wat dat betekende: stilte. Ik dacht dat dat onbeweeglijk op een stoel zitten was. En niet praten. Maar later leerde ik de echte stilte kennen. In haar verschillende gedaantes.
De onaangename stiltes, die loodzwaar kunnen wegen. Wanneer twee geliefden monddood naast elkaar liggen en niet weten hoe ze de stilte nog kunnen doorbreken. Of de stilte in de wachtkamer. Iedereen besnuffelt mekaar vanuit de ooghoeken, maar een gesprek wordt gemeden. Het soort van stilte dat de wereld nerveus maakt en die weggepraat moet worden. Want die loden stiltes leggen meer verschillen bloot dan boeken vol woorden. Maar zo zijn er ook de aangename stiltes. Die een vriend kunnen zijn. In de liefde bijvoorbeeld. Of in vriendschap. Want wie met elkaar de stilte aandurft en aankan, is bestand tegen de latere woorden. En die stilte verdient respect. De woorden die haar doorbreken, moeten de stilte dienen.
Stilte wordt een schaars goed. Ook al is het maar dat onze voortdurende gedachten die onder onze schedelpan in het rond vliegen geen stilte toelaten. Als die stem eindelijk haar mond houdt, is er de ware stilte. De stilte die je nodig hebt om je staande te houden in een wereld vol lawaai. Het moment dat je de stilte vindt, is niet het moment dat je nieuwe kanten aan jezelf ontdekt die je was vergeten. Neen, het is het moment dat je jezelf vergeet. Het moment dat je er alleen maar bént, zonder er iets van te vinden.
Onlangs zag ik nogmaals de film “Into the Wild”. Zowat dé ode aan de zoektocht naar stilte. Wat zou Chris McCandless, de (anti)held in het verhaal, schrikken van al het kabaal dat er over zijn zelfgekozen isolement en dood in een bus in Alaska is ontstaan. Een boek, een film, een soundtrack, een cultfenomeen. Alles behalve stilte…
Dit is geen betoog voor een kop vol leegte. Dat kunnen wij als mens niet aan. Maar wel om je ervaring je ervaring te laten zijn, zonder die altijd mee te delen aan anderen. Hoe of waar dan ook. Zwijgen over je stilte, dat is pas écht stil zijn. Kortom, we maken veel lawaai. Vaak om weinig. Meestal om niets. Parole. Parole. Parole.
#HenriA
() In jouw wachtkamer
Wanneer je gehavend bent
en de klappen onzichtbaar vallen
adem dan traag tot de hoek
zich terug recht trekt.
Koop tijd die tijdloos is
en onderga het wolkengebroed
dat door de lege wachtkamer zwerkt
en je meeneemt naar later.
Later heeft nog geen kleur vandaag,
geen vlucht, geen gestrand,
geen gelaat.
Het onmogelijke dat zich openbaart
of toegedekt blijft doet het hart
immer overuren slaan.
#HenriA
() Met vallen en opstaan
Stil ben ik als fluister
traag zal ik weer
voor jou opstaan
zonder nodeloos geluid.
Stilte is ook de taal
van de vertrouwenspersoon
die het hart omarmt
en me beluistert.
Jouw adem veegt
de koude weg
en maakt de lucht
in mijn longen warm.
Ik denk aan bijna niets
maar wel een beetje
aan later.
Want om te stoppen
met vallen moeten
we de val achter ons laten.
#HenriA
() Jubilea
Ik besta nog niet zo lang
de wereld is er al langer
denk ik
zoals toen we gecondoleerd
werden bij de start van de
21e eeuw
en we in mekaars ogen keken
op de vele verjaardagen die nog
zouden volgen
we werden een naam aan
de deurbel en een nummer in
een telefoonboek
geluk werd ons hoogste goed
en goed leven een levende
vanzelfsprekendheid
gek werden we verklaard toen wij
een verzopen generatie werden die
alle waardigheid had verloren
maar we vierden het leven alsof
niets ons kon deren, maar
ik hou niet van jubilea
want dan lijkt het allemaal niet
veel waard terwijl wij wel veel
beter weten.
#HenriA
() Windstil
De dagen zijn als
papieren bootjes
op stilstaand water.
Geen wind om
de zeilen bol te blazen,
geen golven om vaart te maken
alvorens het water
het bootje verzwaart
en voor altijd
onder de waterlijn bewaart.
#HenriA
() Silhouette
Ik sterf 100 levens
dat waren er 99 te veel
na het kaf en het koren
zal er 1 terug keren.
Niet ik, niet zij, maar jij
zal sterven van ontbering
aan een te weinig
van te veel.
Geen enkel ik
zal nog 1 woord ontbloten
aan het silhouette
van jouw lijf.
#HenriA
() The Tragically Hip - Fiddler's Green
September seventeen
For a girl I know it's Mother's Day
Her son has gone alee
And that's where he will stay
Wind on the weathervane
Tearing blue eyes sailor-mean
As Falstaff sings a sorrowful refrain
For a boy in Fiddler's Green
His tiny knotted heart
Well, I guess it never worked too good
The timber tore apart
And the water gorged the wood
You can hear her whispered prayer
For men at masts that always lean
The same wind that moves her hair
Moves a boy through Fiddler's Green
Oh nothing's changed anyway
Oh nothing's changed anyway
Oh anytime…
In memory of Gordon Downie
February 6, 1964 – October 17, 2017
() Een heel klein beetje oorlog
Ik heb het even gehad met de wereldvrede,
laat me maar rustig op
het bankje aan het water
mijn eigen wereld bevaren.
De nevel over de Demer
het hamburgerrestaurant met dovende stemmen
bloeddorstige honden op de kade
de lantaarn in laaiende brand.
Een telefoon die oplicht elke zo veel minuten
met vragen en antwoorden digitaal
slechts een paar stappen verwijderd
van de kamers van mijn hart.
#HenriA
() Column - In het leven zijn niet het aantal kilometers belangrijk, maar het leven in elke kilometer
Lengte - 270 woorden | Leestijd - 2 minuten
Hippocrates, de grondlegger van de westerse geneeskunde, wist het 2400 jaar geleden al: wandelen is het beste medicijn! Stap uit de auto om het landschap te bekijken en het blijft slechts een afbeelding. Wandel erdoor en het wordt deel van je zijn. Hoe het ook met je gaat.
Ik wandel veel en ik wandel graag. Vooral nu. Want wandelen is het gezondste preparaat. Het steeds maar herhalen van schoenen in de aarde. Het ritmisch stampen van de cadans. Het maakt de vastgelopen gedachten vrij en stimuleert de ontwikkeling van een persoonlijk verhaal. Wandelen vraagt niets. Alleen een paar welwillende benen, schoenen en vooral… tijd. We leven allemaal met een auto in ons hoofd. De tijd die we nodig hebben om ons te verplaatsen drukken we uit in benzinetijd. Maar door te wandelen verplichten we ons om stil te staan bij de enige tijd die er is: het nu. Want wandelen laat je het zachte van de traagheid herontdekken, tegenover de dronkenschap van de snelheid.
En wandelen zet aan tot inzichten, invallen en helende gedachten. Vraag dat maar aan Nietzsche. Al tijdens zijn leven wist hij de kracht van wandelen op waarde te schatten. Uren struinde hij alleen rond in de Zwitserse Alpen met zijn potlood en notitieboekje in de hand. Gedachten die hij later herkauwde tot lijvige werken.
Wandelen is breken met de waan van de dagelijkse gang van zaken in de wereld, met de waan in het eigen hoofd. Een terugkeer naar de basis. Een basis voor je eigen schepping. Aan een ritme op mensenmaat. Of zoals Einstein zei: de benen zijn de wielen van de creativiteit!
#HenriA
() Slaapverlamming*
Je zoekt naar adem in de lucht en
En ook de zinnen die ze nu nog in
drukt je duimgedachten uit in de
open plek van het bos.
Onder een dakkapel van
Onder een dakkapel van
kreupelhout en maangloed lig je
golvende uren op het bedmos te woelen.
De landgenoot die ooit een baken
De landgenoot die ooit een baken
was dreef weg uit jouw gebladerte,
wat overblijft is een pluimveld en
een hoopje verzonnen verhalen.
En ook de zinnen die ze nu nog in
de rimpels van jouw lichaam schrijft
moeten verborgen blijven, omdat
ogen knagen en jouw woorden
korter zijn dan de dag.
#HenriA
#HenriA
(*) Kenmerk van slaapverlamming is dat de spieren in het lichaam vlak voor het in slaap vallen of direct na het ontwaken verlamd zijn. Verlamming van de spieren treedt normaliter op tijdens de remslaap. Alleen de oogspieren, de longen en het hart zijn dan nog actief. Deze verlamming treedt op om te voorkomen dat bewegingen in dromen echt uitgevoerd worden. Bij slaapverlamming bevindt de persoon zich als het ware tussen droom en waaktoestand in, waardoor deze zich niet kan bewegen en praten. Dit kan zeer beangstigend zijn voor de persoon in kwestie. (Wiki)
() Kunstlicht
De stad staat plots
als een vreemde voor
het raam en kijkt mij aan.
Ik vang haar ogen, staar in
het hart van pleinen, kerken,
woonblokken, bruggen,
kantoren.
Lampen gaan aan, eerst
zacht, dan hard, om de
nacht te verjagen.
Achter elke gevel licht
even een leven op
tot het gaat slapen.
En ik sta achter het glas,
bevroren, zoals toen ik
een kind was en me diep
verstopte in een kast.
#HenriA
() Het zit zo - II
Daar lagen wij,
opgeschraapt, met een
mond vol stof,
nog opgescheept met elkaar.
opgeschraapt, met een
mond vol stof,
nog opgescheept met elkaar.
Aanwezigheid verpakte zich
als afwezigheid, een omgekeerde
belofte werd verraad.
als afwezigheid, een omgekeerde
belofte werd verraad.
Maar het zit zo
Wij klommen graag, in gedachten
verzonken, maar vallen was
meer aan ons besteed.
verzonken, maar vallen was
meer aan ons besteed.
Want watervallig vielen wij,
in lagen, als cascades,
altijd een beetje
dieper, altijd minder meer.
in lagen, als cascades,
altijd een beetje
dieper, altijd minder meer.
En zo kwamen wij aan
zoals we vertrokken, met
lege handen en een nagapende
open wonde.
zoals we vertrokken, met
lege handen en een nagapende
open wonde.
#HenriA
() Het zit zo - I
Ik wilde echte bloemen
uit nepbloemen maken
en van water wijn.
Ik wilde een bed
uit de wind zetten
en de slopen verdrijven.
Ik wilde van een meisje
een vrouw maken
en van een steen een hart.
Ik probeerde van schaduw
zonnestralen te kneden
en brood voor elke dag.
Maar het zit zo
Het lege bed en
de vrouw missen niet,
nepbloemen hoeven
geen water,
de schaduw die over je
ligt, zal nooit zon toelaten.
En de wijn en
het brood van vandaag
naast de verse bloemen op tafel
smaken niet meer naar steen
maar naar zoetlekker hart,
want het mooiste overkomt je,
het minste is bedacht.
#HenriA
() Eindelijk thuiskomen
Geen enkel huis is zo
zwart dat ik er niet
kan in wonen.
zwart dat ik er niet
kan in wonen.
Geen enkele muur
te wit zodat ik er niet
in slapen kan.
te wit zodat ik er niet
in slapen kan.
Zo bewoon ik dit huis
dat tussen vandaag
en morgen staat.
dat tussen vandaag
en morgen staat.
Ik woon in elke hoek,
in elke steen, in
elke traptrede.
in elke steen, in
elke traptrede.
Hier woont leed
en liefde samen
onder hetzelfde dak.
en liefde samen
onder hetzelfde dak.
#HenriA
() Grondstof
Dat splitsen aan de binnenkant
dat roekeloos groeien van
machteloze woorden
in het vlees.
machteloze woorden
in het vlees.
Al honderd levens
heb ik me bedacht
doorheen de vergleden weken,
de afgevinkte nachten.
heb ik me bedacht
doorheen de vergleden weken,
de afgevinkte nachten.
Als stro na een storm
kijk ik in de spiegel
naar de wallen onder mijn ogen
mijn weerbarstige haren.
kijk ik in de spiegel
naar de wallen onder mijn ogen
mijn weerbarstige haren.
Ik staar in mijn hoofd
en strijk de plooien plat
tel het stokken van mijn adem
maak de luchtwegen vrij.
en strijk de plooien plat
tel het stokken van mijn adem
maak de luchtwegen vrij.
En schrijf mijn hartstocht
naar jullie die me dragen
op grote en kleine handen
onvoorwaardelijk en zeer nabij.
naar jullie die me dragen
op grote en kleine handen
onvoorwaardelijk en zeer nabij.
#HenriA
() Diploma
Ik was niet de beste
leerling van de klas
leerling van de klas
want ik las boeken,
luisterde naar jazz
luisterde naar jazz
ik sprak hardop
over taboes
over taboes
en al mijn
verborgen verlangens.
verborgen verlangens.
Ik durfde huilen
als een man
als een man
en onverbloemd
al mijn lagen tonen,
al mijn lagen tonen,
gooide me soms in
een niet te winnen strijd
een niet te winnen strijd
maar was steeds
eerlijk in m'n verwijten.
eerlijk in m'n verwijten.
Dook soms roekeloos
in de diepte,
in de diepte,
tuimelde meermaals
uit mijn comfortzone.
uit mijn comfortzone.
Maar dat leverde niets op voor
wiskunde, fysica of algebra.
wiskunde, fysica of algebra.
Je haalde er geen credits mee
om verder te studeren
om verder te studeren
maar het leerde mij wel
de puurste lessen
de puurste lessen
om mijn weg te vinden
in het leven.
in het leven.
#HenriA
() Pirouette
We zaten samen in een
overrompeling van woorden
en waren geloofwaardig naar
elkaar.
Dat deden we tot de zon
kwam boven drijven en toen
schampten alle wonden
weg.
De lucht klaarde,
ik kon weer ademen
en ook alle dorst was
gelest.
En vederlicht zwijmelde ik
verder, zonder nog om te
kijken naar de last die in me
zat.
#HenriA
() Dageraad
Er zijn van
die zeldzame avonden
dat de tijd stil staat,
je niet wil weten
wat morgen brengt,
je het hoofd onder
het kopkussen begraaft.
dat de tijd stil staat,
je niet wil weten
wat morgen brengt,
je het hoofd onder
het kopkussen begraaft.
Alles kan beter, altijd,
zo zijn we opgevoed,
met de harde hand
en de paplepel,
maar daar wil ik
nu niet van weten.
zo zijn we opgevoed,
met de harde hand
en de paplepel,
maar daar wil ik
nu niet van weten.
Raak mij gewoon aan,
met de zachte kussens
van je hand,
streel mij over mijn kruin
en fluister me dat
alles zal gaan zoals het gaat.
met de zachte kussens
van je hand,
streel mij over mijn kruin
en fluister me dat
alles zal gaan zoals het gaat.
#HenriA
() Ik ga vreemd met mezelf
Het open raam blaast wind
en zucht me terug wakker,
badend in nachtelijke schemer.
en zucht me terug wakker,
badend in nachtelijke schemer.
Ik ben de minnaar die de slaap
aan banden legt en de uren telt
die in deze slaapkamer kleven.
aan banden legt en de uren telt
die in deze slaapkamer kleven.
Maar van zodra ik je zie begin
ik te wankelen en te beven
drijf ik in je ogen weg.
ik te wankelen en te beven
drijf ik in je ogen weg.
Word ik een roofdier dat
roept en brult en tiert
en vecht voor zijn leven.
roept en brult en tiert
en vecht voor zijn leven.
Ik sluit de gordijnen
en de dwaze nachtgedachten
want om licht te kunnen zien
moet het volledig donker zijn.
en de dwaze nachtgedachten
want om licht te kunnen zien
moet het volledig donker zijn.
#HenriA
() Dwalen
Wanneer onverwachts de nacht valt, het begint te schemeren in het hoofd, zwart niet je lievelingskleur is en de ogen wild om zich heen slaan
trek ik schoorvoetend de stille stad in, schuim langs daken, ramen en etalages op zoek naar licht, maar zie enkel schreeuwerige neonreclames die opflikkeren en me angst aanjagen.
Zie ik een oude magere man die ik probeer te ontwijken, in een praatje maken heb ik geen zin, maar ik ben traag vandaag, lig zomaar voor het grijpen.
Hij kijkt me aan en vraagt me hoe het gaat, ik zeg slechter wordt het niet meer vandaag, want vandaag heb ik alle hoeken en kanten van het leven al gezien.
#HenriA
() Troost
Soms is het kil in het hoofd
zoals in deze hemelhoge kerk
die tot de wolken reikt.
Galmen mijn woorden tegen
de steunbogen en sterven
uit op een Mariabeeld.
Wat geeft troost op bange dagen
een lach, een schouder,
een knipoog van
een veel te stille God.
Niet elk lijf is altijd
een kathedraal,
een tempel of een bedevaartsoord
waar ik de dag overheen kan plooien.
#HenriA
() Fluistering
De zwarte nacht kwam weer en ik had er plots niets meer op tegen dat mensen het soort van leven leiden waar je geen eind aan knoopt.
Dat heb ik je al meermaals meegegeven onder de blauwe hemel, mijn God, wat ben je mooi.
En ik smaak de grandeur van het leven dat me in een nucleaire openbaring benevelt, er is geen oorlog meer.
Ik zal de loopgraven verlaten, ik geef twee namen aan de dagen want er zijn maar twee soorten dagen meer.
De dagen waarop de verliezer wint en de dagen zonder meer waarop ik je toefluister dat houden van toch niet zo moeilijk hoeft te zijn.
#HenriA
() Het is een dag die niet lukt
Het is een dag die niet lukt
de nacht was te kort
de lucht te grijs
de gedachten te donker.
Ik ontwaakte tweedehands
en herkauwde de zon,
maakte plannen in de ochtend,
snoeide overhangende onrust.
Letters flikkerden
op een plasmawereld
en ik dacht aan jou,
how the time is now
en ik ben de ramblin man
die zijn weg zocht
door een dag die me niet
verkoelt maar verbrandt.
#HenriA
() De bloemen staan op springen
De bloemen staan op springen
het rusten heeft lang
genoeg geduurd
nu de zomer met haar grillen
de juiste woorden niet vindt
Ik ben al hun namen vergeten
alleen over de slaaproos heb ik gedroomd
nu ze sterft zonder water
en de wereld verkleurt tot rood
Zoals het zweet en de tranen
van het bloeien
en de woorden van water
die als stengels
mijn hoofd doorboren
tot een verslenste beddendood
Kan ik geen bloem meer zijn
nu de bloemen weten
dat ik het ben
die hen de namen zal geven
die enkel nog in dromen bestaan.
#HenriA
() Beproeving
Een paar dagen geleden kreeg ik net voor middernacht een bericht van een vriend. Hij vroeg of ik nog wakker was. En dat ik thuis was. En of hij mocht langs komen. "Natuurlijk!", tekstte ik hem terug. Voor vrienden is de deur altijd los. Ik wreef het middernachtzand uit mijn ogen, maakte koffie, zette me op mijn terras, keek diep in de nacht en wachtte op de deurbel.
Een half uur later sloop hij binnen en viel letterlijk met de deur in huis. Alvorens ik iets kon zeggen of vragen smeet hij me toe: "Ik heb kanker". Plots zag de nacht nog zwarter en mijn woorden balden zich tot één grote krop samen in mijn keel. Hij vertelde over zijn angsten, zijn onmacht, zijn loutering en zijn berusting. Hij vertelde over hoe zijn oude wonden, opgelopen door het geleden leven, plots waren weggesmolten en zo gezien, banaal bleken te zijn. Hij vertelde over de warme woorden die hij geschonken kreeg van de handvol mensen waar hij het tegen gezegd had. Hij vertelde over de onderkoelde reacties die hij ook kreeg. Hij vertelde dat mensen ook maar mensen zijn. Hij vertelde over hoe onmaakbaar het leven is en dat geluk en ongeluk je beiden overvallen en dat je over geen van beiden misnoegd hoeft te zijn. Hij vertelde over de beproeving, de moeilijke momenten en zijn wilskracht. Hij vertelde over hoeveel wijzer hij geworden was in een paar weken. Hij vertelde over hoe alles nu beter smaakt en intenser proeft. Hij vertelde over het universum en het bestaan. Hij vertelde over de leegheid die hij rond zich zag. Hij vertelde over de lange avond- en nachtwandelingen die hij alleen maakte. Hij vertelde over de rust die dan over hem daalde als hij naar de sterren keek. Hij vertelde. Hij vertelde. Hij vertelde. Hij vertelde dat hij niet dood wil gaan.
En ik luisterde. Uren lang. Tot de zon bijna opkwam. Toen stond hij op, pakte me stevig vast en fluisterde: "Misschien moet je maar eens over mij schrijven...". "Doe ik", prevelde ik hem terug. En hij verdween in de aankomende dag. "Ik schrijf liever over jou, dan over mezelf", is wat ik toen dacht.
#HenriA
() Jazzwood
Tussen de bomen
Fluistert Bert Joris
Alle tonen die mijn
Toonladder aan kan.
Wij onder de bomen
Geliefden samen
Van de jazz
En van elkaar.
Wij hebben geen ritmes
En kwartsmaten nodig
Om de muziek
En elkaar te begrijpen.
Vriendschap vraagt geen
Grote woorden of halve noten
Om in een groot bos
Stil samen te zijn.
HenriA
() Duo
() Is het
Woorden zijn ook
maar woorden.
Zo ook dit
onbestemd gedicht.
Het is ook maar.
En toch is
het alles
wat ik ben,
ook al 'is het'
dat dikwijls niet.
Ouders zouden hun
kinderen nooit
mogen overleven.
Ook dat hoort niet.
() Postuum
Als de dood je aankijkt
met half gesloten ogen
heb je nog zo veel te schrijven.
Of net niet.
Alle woorden krijgen
dan plots een ander gelaat,
zoals de mensen die er in wonen
of ze klinken net monotoon en banaal.
Hoe dan ook,
mijn woorden smaken naar verleden,
verleden van vervlogen tijden.
Na de dood
wordt men pas
een groot schrijver.
#HenriA
() Column - Bae
Daarstraks fietste ik over de kade naar huis. Rustig draaiend, met het water mee. En daar zag ik haar, het pubermeisje met de weelderige haardos op haar skatebord. Van ver zwaaide ze naar me. Ik fleurde open en riep haar spontaan het koosnaampje dat ik ooit voor haar koos toe. Naar mekaar lachend passeerden we elkaar.
Een vriendinnetje dat haar ondersteunde hoorde ik haar nog net vragen: “Is dat je papa?”. Ik moest glimlachen. Het antwoord hoorde ik niet, daarvoor was ik al te ver voorbij gezoefd. Ik weet niet wat het pubermeisje geantwoord heeft. Het doet er ook niet toe. Nee, ik ben haar papa niet. Maar ik heb haar wel al die jaren erg graag gezien. En nu nog steeds. En zij mij ook. Dat zag en voelde ik. Wij hebben geen sociale media of een eiland nodig om dat van mekaar te weten.
Later - als God het belieft -, als ze groot is en de tijd zijn werk heeft gedaan en ze op eigen benen staat, praat ik nog wel eens met haar. Over het leven, over haar dromen, over shoppen, over haar liefjes, over perspectieven, over wonen, over kunst, over cadeautjes. Want dat deden we vroeger ook.
#HenriA
Abonneren op:
Posts (Atom)
-
430 woorden | Leestijd: 2 minuten Ik heb het gehad met de boutade dat sport niets met politiek te maken heeft. En omgekeerd. In een ideale, ... -
In oorlog vervagen de grenzen. Toch blijft ieder mens een stem hebben — een fluistering, een schreeuw, een gebed, hoop. Kind Kleine handen... -
Soms is het kil in het hoofd zoals in deze hemelhoge kerk die tot de wolken reikt. Galmen mijn woorden tegen de steunbogen en sterven uit op...